Six Significant Landscapes I An old man sits In the shadow of a pine tree In China. He sees larkspur, Blue and white, At the edge of the shadow, Move in the wind. His beard moves in the wind. The pine tree moves in the wind. Thus water flows Over weeds. II The night is of the colour Of a woman's arm: Night, the female, Obscure, Fragrant and supple, Conceals herself. A pool shines, Like a bracelet Shaken in a dance. III I measure myself Against a tall tree. I find that I am much taller, For I reach right up to the sun, With my eye; And I reach to the shore of the sea With my ear. Nevertheless, I dislike The way ants crawl In and out of my shadow. IV When my dream was near the moon, The white folds of its gown Filled with yellow light. The soles of its feet Grew red. Its hair filled With certain blue crystallizations From stars, Not far off. V Not all the knives of the lamp-posts, Nor the chisels of the long streets, Nor the mallets of the domes And high towers, Can carve What one star can carve, Shining through the grape-leaves. VI Rationalists, wearing square hats, Think, in square rooms, Looking at the floor, Looking at the ceiling. They confine themselves To right-angled triangles. If they tried rhomboids, Cones, waving lines, ellipses -- As, for example, the ellipse of the half-moon -- Rationalists would wear sombreros The poem of the mind in the act of finding What will suffice. It has not always had To find: the scene was set; it repeated what Was in the script. Then the theatre was changed To something else. Its past was a souvenir. It has to be living, to learn the speech of the place. It has to face the men of the time and to meet The women of the time. It has to think about war And it has to find what will suffice. It has To construct a new stage. It has to be on that stage, And, like an insatiable actor, slowly and With meditation, speak words that in the ear, In the delicatest ear of the mind, repeat, Exactly, that which it wants to hear, at the sound Of which, an invisible audience listens, Not to the play, but to itself, expressed In an emotion as of two people, as of two Emotions becoming one. The actor is A metaphysician in the dark, twanging An instrument, twanging a wiry string that gives Sounds passing through sudden rightnesses, wholly Containing the mind, below which it cannot descend, Beyond which it has no will to rise. It must Be the finding of a satisfaction, and may Be of a man skating, a woman dancing, a woman Combing. The poem of the act of the mind. The Emperor of Ice-Cream Call the roller of big cigars, The muscular one, and bid him whip In kitchen cups concupiscent curds. Let the wenches dawdle in such dress As they are used to wear, and let the boys Bring flowers in last month's newspapers. Let be be finale of seem. The only emperor is the emperor of ice-cream. Take from the dresser of deal. Lacking the three glass knobs, that sheet On which she embroidered fantails once And spread it so as to cover her face. If her horny feet protrude, they come To show how cold she is, and dumb. Let the lamp affix its beam. The only emperor is the emperor of ice-cream
پاسخ : والاس استیونس(وعروفترین شاعر جهان) I Among twenty snowy mountains, The only moving thing Was the eye of the black bird. II I was of three minds, Like a tree In which there are three blackbirds. III The blackbird whirled in the autumn winds. It was a small part of the pantomime. IV A man and a woman Are one. A man and a woman and a blackbird Are one. V I do not know which to prefer, The beauty of inflections Or the beauty of innuendoes, The blackbird whistling Or just after. VI Icicles filled the long window With barbaric glass. The shadow of the blackbird Crossed it, to and fro. The mood Traced in the shadow An indecipherable cause. VII O thin men of Haddam, Why do you imagine golden birds? Do you not see how the blackbird Walks around the feet Of the women about you? VIII I know noble accents And lucid, inescapable rhythms; But I know, too, That the blackbird is involved In what I know. IX When the blackbird flew out of sight, It marked the edge Of one of many circles. X At the sight of blackbirds Flying in a green light, Even the bawds of euphony Would cry out sharply. XI He rode over Connecticut In a glass coach. Once, a fear pierced him, In that he mistook The shadow of his equipage For blackbirds. XII The river is moving. The blackbird must be flying. XIII It was evening all afternoon. It was snowing And it was going to snow. The blackbird sat In the cedar-limbs
پاسخ : والاس استیونس(وعروفترین شاعر جهان) One must have a mind of winter To regard the frost and the boughs Of the pine-trees crusted with snow; And have been cold a long time To behold the junipers shagged with ice, The spruces rough in the distant glitter Of the January sun; and not to think Of any misery in the sound of the wind, In the sound of a few leaves, Which is the sound of the land Full of the same wind That is blowing in the same bare place For the listener, who listens in the snow, And, nothing himself, beholds Nothing that is not there and the nothing that is. آدم برفی ذهنی زمستانی می خواهد تا یخبندان را ببینی و شاخه های درختان کاج را که ستبر و زبر شده اند از برف ها سرما باید خورد دیر زمانی تا عرعر های یخ زده شاخی شده را نگریست و صنوبرهای کهنه را در دوردست دید آنک خورشید دی ماه و شمایی که نباید بیاندیشید اندوه زوزه باد را در خش خش برگ ها خاک لبریز است از همان سموم که در آن برهوت جاری است کسی در برف دارد می شنود او خود هیچ است و نگاه می کند هیچی خود را هیچی را که نیست جایی هیچی را که هست
پاسخ : والاس استیونس(وعروفترین شاعر جهان) The houses are haunted By white night-gowns. None are green, Or purple with green rings, Or green with yellow rings, Or yellow with blue rings. None of them are strange, With socks of lace And beaded ceintures. People are not going To dream of baboons and periwinkles. Only, here and there, an old sailor, Drunk and asleep in his boots, Catches Tigers In red weather. نو میدی ساعت 10 خانه ها را تسخیر کرده اند لباس خواب های سفید سبز نیستند هیچکدام یا به رنگ ارغوانی با حلقه های سبز یا زرد با حلقه هایی آبی شگفت انگیز نیستند هیچکدام از آنها با جوراب های نازک و کمر های سنگ دوزی شده قرار نیست کسی خواب میمون ها و گلهای تلگرافی را ببیند تنها اینجا و آنجا ملوانی پیر که سرمست ، چکمه ها در پا بخواب رفته است شکار می کند ببرها را در هوای سرخ
Hab eine Flut geweint , bin fast ertrunken در سیل اشکهایم تقریباً غرق شدم Die Wellen wie Salz in meinen Wunden موجها مانند نمک بر روی زخمهایم Ich hab den grauen Himmel blau gelogen من آسمان خاکستری را به دروغ آبی گفته ام Mit meinem schwarzen Herz am Boden با قلب سیاهم بر روی زمین doch ich kann durch die Schatten gehen با این وجود هم میتوانم از سایه ها رد شوم wieder am Anfang um nach vorn zusehenدوباره از ابتدا به جلو نگاه کنمJetzt fällt die letzte Träne auf ein leeres Blatt Papierاکنون آخرین قطرات اشک بر روی کاغذی خالی میچکد Jetzt liegt die letzte Träne wie ein Diamant vor mir اکنون آخرین قطرات اشک روبه روی من مانند الماس قرار دارد Ich blick auf die letzte Träne به آخرین قطرات نگاه میکنم neugeboren und lebeتازه متولد شده و زنده ich wisch sie wegآنها را پاک میکنم die letzte Träne آخرین قطرات اشک راTräume sind nur wahr wenn wir sie habenرویاها زمانی واقعیت دارند که ما آنها را آرزو داریم zerplatzen viel zu oft wie Seifenblasenغالباً زیاد میترکند مثل حباب های صابون doch die Tage werden wieder heller با این وجود هم روزها روشن تر میشوند durch die einsamen Nächte komm ich schneller از این شبها تنهایی سریع عبور میکنم Ich finde raus aus dem Labyrinth از راه پیچ و خم پیدا خواهم کرد wo die Wege so unheimlich sindکجای این راه ها اینطور مخوف هستندDie Sonne fühle die Leereخورشید خلاء را پر میکند Zaubert Flügel an die Seele بر روی روح بال جادو میکند Verbietet mich Verfolgenاجازه نمیدهد مرا تعقیب کنند dann lauf ich schneller als die Wolkenسپس از ابرها سریع تر میدوم ترانه ای از Kate Hall ترجمه از الناز غیابی
Warum fühlt es sich so leer an, wenn du mit mir sprichst?? چرا انقدر خالی احساس میشود وقتی تو با من حرف میزنی؟؟؟؟ Warum fühlt es sich so leer an, wenn du bei mir bist??? چرا انقدر خالی احساس می شود وقتی تو کنار منی؟؟؟؟ Warum fühlt es sich so schwer an, wenn wir nichts mehr sagen??? چرا انقدر سخت احساس می شود وقتی دیگر چیزی نمی گوییم؟؟؟ Warum können wir nicht reden, nach so vielen Jahren??? چرا ما نمی توانیم بعد از این همه سال صحبت کنیم؟؟؟ Warum fühlt es sich so fern an, wenn wir uns noch nah sind??? چرا انقدر دور احساس میشود وقتی ما هنوز نزدیکیم؟؟؟ Was bringt mir dieses Leben, wenn du einfach nicht da bist??? این زندگی برایم چه فایده ای دارد وقتی تو اینجا نیستی؟؟؟ Deine Haut wird ganz kalt پوستت سرد میشود Dein Blick wird ganz leer نگاهت کاملاً خالی Dein Atem wird leise نفست آرام Und dein Kopf wird ganz schwer و سرت کاملاً سنگین میشود Was hat dich so zerrissen??? چه چیزی تو را اینگونه از هم پاشیده؟؟؟ Was hat dich so verletzt??? چه چیزی تو را اینگونه رنجانده؟؟؟ Was hat dich und dein Leben und dein Herz so zerfetzt???? چه چیزی تو را، زندگیت و قلبت را این چنین از هم پاشیده ؟؟؟ Was bringt meine Worte, wenn du sie nicht hörst??? کلمات من چه فایده ای دارند وقتی تو آنها را نمی شنوی؟؟؟ Was bringt meine Liebe, wenn du sie nicht spürst??? عشق من چه فایده ای دارد وقتی تو آن را احساس نمی کنی؟؟؟ Warum können wir beide uns der Wahrheit nicht stellen??? چرا ما نمی توانیم واقعیت را برای خودمان جلوه دهیم؟؟؟ Warum kann ich diese Loch in deinem Herzen nicht fühlen??? چرا نمی توانم این حفره را در قلب تو پر کنم؟؟؟ Was hat dich so zerrissen... چه چیزی تو را اینگونه از هم پاشیده ... Dass du nicht mal mehr weinst??? که تو حتی گریه هم نمی کنی؟؟؟ Dass du nicht mal mehr schreist??? که تو حتی فریاد هم نمیزنی؟؟؟ Dass du nicht mal mehr merkst, dass dein leben zerreist??? که تو حتی حس نمی کنی، زندگیت از هم پاشیده می شود؟؟؟ Was auch immer du tust به هر حال هر کاری که کنی Was auch immer du sagst هر چه که بگویی Ich pass auf dich auf من مراقب تو خواهم بود Ich bleibe für dich wach من برای تو بیدار خواهم ماندمنبع: ترجمه از خودم وترانه از juli الناز غیابی
Erinnere mich die Träume nicht mehr zu teilenبه یادم بی انداز دیگر رویاها را تقسیم نکنمErinnere mich es geht mir besser allein به یادم بی انداز، تنها، حال من بهتر استErinnere mich frei zu sein به یادم بی انداز رها باشم Wie jeden Tag lagst du neben mirمثل هر روز کنارم بودی Du warst noch da nur deine Liebe nicht hier تو هنوز اینجا بودی ،فقط عشقت اینجا نبود Seit dem Augenblick gibt es kein zurück از آن لحظه به بعد دیگر برگشتی وجود نداردEs tut noch weh هنوز هم درد آور استErinnere mich dich zu vergessen به یادم بی انداز فراموشت کنم Ich bin süchtig wie besessen مثل دیوانه ها معتادم Erinnere mich das ich dich überstehen به یادم بی انداز بر تو فائق شومErinnere mich dich zu vergessenبه یادم بی انداز تو را فراموش کنم Mein versprechen nicht zu brechenزیر قولم نزنم Erinnere mich nach vorn zu schauen به یادم بی انداز به جلو نگاه کنم Ich schaffe es kaum aus diesem Alptraumاز این کابوس نمی توانم خلاص شوم Erinnere mich den Stolz nicht zu verlieren به یادم بی انداز غرورم را از دست ندهم Erinnere mich an mein Leben vor dir زندگیم را قبل از خودت به یادم بیاور Wo immer ich stehe ohne dich در هر کجا که بدون تو ایستاده ام Ich bin stärker mir der Wut im Bauch با خشمی که در دل دارم قویتر هستمDie Tränen spülen dich aus mir rausاشکها تو را از دورنم به بیرون میشورندDoch bei jedem Schritt nehme ich die Bilder mitدر هر قدمی عکسها را با خود بر میدارم Es tut noch weh, gehهنوز هم درد آور است، بروJe mehr ich versuche zu verstehen هر چقدر سعی به فهمیدن می کنم Desto weniger weiß ich wohin unsere Wege gehen همان قدر کمتر می دانم که راهایمان به کجا ختم میشودAuch wenn es wie ein Messerstich اگر چه این تلاش مثل ضربات چاقوWirft mir die Wahrheit ins Gesicht واقعیت را به صورتم میزند منبع : ترجمه از خودم ترانه از yvonne catterfeld الناز غیابی
حال روبه رویم ایستاده ای و ما هر دو شروع به گریه می کنیم این دیگر تعجبی ندارد زیرا این اتفاق از قبل برایمان پیشگویی شده بود که روزی در زندگی راه هایمان جدا شود ما همیشه همدیگر را دوست خواهیم داشت، متشکرم برای زمان زیبای با هم بودن اولین اشک میریزد، نگاهمان به هم می افتد دومین اشک میریزد، دست تو صورتم را لمس می کند سومین اشک میریزد، اطرافمان آرام پر از سکوت میشود تو میروی و از من دور میشوی می گذارم بروی، جلویت را نمی گیرم جراتی را که برای رفتنت دارم از دست نخواهم داد حال وقت آن است که بروی و آزاد باشی چشمانت را می بندی و من برای آخرین بار می بوسمت و دوباره از خود میپرسم که آیا این اتفاق باید بیافتد مثل سنگ خشک شده ام نمی توانم برگردم اتوبوس حرکت می کند و من آرام میشنوم وقت رفتن است عزیزم من تو را هرگز فراموش نمی کنم شاید روزی دوباره همدیگر را ببینیم من از تو برای این زمان زیبا تشکر می کنم تشکرم را این قطرات اشک به تو ثابت می کنند Du stehst nun vor mir und wir beide fangen an zu weinen Es war kein Wunder, denn es wurde uns schon prophezeit, dass unsere Wege sich im Leben irgendwann mal teilen Wir werden uns immer lieben, danke für die schöne Zeit Die erste Träne fällt unsere blicke treffen sich Die zweite Träne fällt dein Hand streift mein Gesicht Die dritte Träne fällt um uns wird es langsam still Du gehst.....von mir Ich lass dich gehen halt dich nicht fest verlier nicht den Mut der dich gehen lässt Es ist nun zeit für dich zu gehen um frei zu sein Du schließt die Augen und ich gebe dir einen letzten Kuss Ich frage mich nochmal ob das wirklich hier geschehen muss Bin wie versteinert man ich schaff es nicht mich umzudrehen Der Bus fährt vor ich höre leise es ist zeit zu gehen Ich werde dich niemals mehr vergessen Babe Vielleicht werden wir uns wieder sehen Ich danke dir für diese schöne Zeit Es beweisen dir die Tränen Bisouمنبع : ترجمه از خودم ترانه از گروه الناز غیابی
[FONT=times new roman,times,serif]ویلیام شکسپیر [/FONT] William Shakespeare Rememberance When, in disgrace with fortune and men's eyes, I all alone beweep my outcast state, And trouble deaf heaven with my bootless cries, And look upon myself, and curse my fate, Wishing me like to one more rich in hope, Featured like him, like him with friends possest, Desiring this man's art, and that man's scope, With what I most enjoy contented least; Yet in these thoughts myself almost despising, Hoply I think on thee, and then my state, Like to the lark at break of day arising From sullen earth, sings hymns at heaven's gate; For thy sweet love remember'd such wealth brings, That then I scorn to change my state with kings. یاد ِ دوست هر زمان که از جور ِ روزگار و رسوایی ِ میان ِ مردمان در گوشه ی تنهایی بر بینوایی ِ خود اشک می ریزم، و گوش ِ ناشنوای آسمان را با فریادهای بی حاصل ِ خویش می آزارم، و بر خود می نگرم و بر بخت ِ بد ِ خویش نفرین می فرستم، و آرزو می کنم که ای کاش چون آن دیگری بودم، که دلش از من امیدوارتر و قامتش موزون تر و دوستانش بیشتر است. و ای کاش هنر ِ این یک و شکوه و شوکت ِ آن دیگری از آن ِ من بود، و در این اوصاف چنان خود را محروم می بینم که حتی از آنچه بیشترین نصیب را برده ام کمترین خرسندی احساس نمی کنم. اما در همین حال که خود را چنین خوار و حقیر می بینم از بخت ِ نیک، حالی به یاد ِ تو می افتم، و آنگاه روح ِ من همچون چکاوک ِ سحر خیز بامدادان از خاک ِ تیره اوج گرفته و بر دروازه ی بهشت سرود می خواند و با یاد ِ عشق ِ تو چنان دولتی به من دست می دهد که شأن ِ سلطانی به چشمم خوار می آید و از سودای مقام ِ خود با پادشاهان، عار دارم.
توماس هاردی Thomas Hardy The Man He Killed From "The Dynasts" [FONT=times new roman,times,serif] "HAD he and I but met By some old ancient inn, wet We should have sat us down to Right many a nipperkin! But ranged as infantry," And staring face to face, I shot at him as he at me, And killed him in his place. "I shot him dead because Because he was my foe, Just so ؛my foe of course he was: That's clear enough؛although "He thought he'd 'list, perhaps, Off-hand like just as I work Was out of had sold his traps No other reason why. ؛ You shoot a fellow down Was quaint and curious war is! bar is, You'd treat, if met where any Or help to half-a-crown." [/FONT][FONT=times new roman,times,serif] [/FONT][FONT=times new roman,times,serif] [/FONT] [FONT=times new roman,times,serif]مردی که کشته شد [/FONT][FONT=times new roman,times,serif] اگر من و او [/FONT][FONT=times new roman,times,serif] در قهوه خانه ای قدیمی یکدیگر را دیده بودیم شاید با هم می نشستیم و نوشیدنی ای با هم می خوردیم اما چون در جنگ مثل دو سرباز ساده رودروی هم قرار گرفتیم به روی هم آتش گشودیم من به او شلیک کردم و در جا او را کشتم او را زدم و کشتم زیرا دشمن من بود آری البته که او دشمن من بود و این مثل روز روشن بود اما .... او هم شاید چون من به اجبار وارد ارتش شده بود و حتی از سر بیکاری وسایل زندگی اش را هم فروخته بود. جنگ چیز عجیب و غریبی است به کسی شلیک می کنی که اگر جایی قهوه خانه ای وجود داشت او را به آنجا دعوت می کردی یا با قدری پول به کمکش می رفتی. [/FONT]
