اشعار فاضل نظری +زندگینامه

اکــنون فـاضـل

مرگ در قاموس ما از بی‌وفایی بهتر است
در قفس با دوست مردن از رهایی بهتر است
قصه‌ فرهاد دنیا را گرفت ‌ای پادشاه
دل به‌دست آوردن از کشورگشایی بهتر است

اشعارش بیشتر عاشقانه است، اشعاری که با هر بار خواندنش می‌خواهید بارها و بارها آن را بخوانید. فاضل نظری و شهرت غزل‌های عاشقانه‌اش بر کسی پوشیده نیست. سال 58 به‌دنیا آمده و تحصیلات ابتدایی‌اش را در شهرهای خمین و خوانسار گذرانده است. سال 76 و در 18 سالگی، برای ادامه تحصیل در رشته‌های معارف اسلامی و مدیریت، به دانشگاه امام صادق(ع)‌ تهران رفته و برای مقطع دکتری هم تحصیلاتش را در رشته مدیریت تولید و عملیات در دانشگاه شهید بهشتی ادامه داده است. اما این همه آن چیزی نیست که درونیات این جوان اهل خمین را در تمام دوره تحصیلش شکل می‌دهد. سال 82 بود که مجمو‌عه شعری با عنوان «گریه‌های امپراتور» از این شاعر جوان منتشر و با همین دفتر شعر به جامعه ادبی معرفی شد. فاضل ‌نظری حالا با 126 غزل در سه دفتر شعر؛ «آن‌ها» با 51 غزل، «اقلیت» با 37 غزل و «گریه‌های امپراتور» با 38 غزل توانسته هواداران بسیاری پیدا کند تا حدی که اواخر دهه 80 سه‌گانه فاضل ‌نظری به‌عنوان پرمخاطب‌ترین و پرفروش‌ترین مجموعه شعر در این سال‌ها شناخته شد.

یکی از ویژگی‌های زبان شعری فاضل‌ نظری این است که او از کاربرد کلمات و تعبیرات معمول در محاوره و زبان مردم کوچه‌ و ‌بازار، چه در متن شعر و چه در قافیه و ردیف، ابایی ندارد. برای همین شعرهایش بین جوان‌ها مشهور شده و حتی در صفحات مجازی بازنشر وسیعی داشته است. سال 92 دفتر شعر «ضد» از این شاعر رونمایی شد تا این مجموعه هم به جمع کتاب‌های پرفروشش اضافه شود. فاضل ‌نظری در مورد این کتاب گفته است: ««ضد» همان دشمن درون خود آدم است که دست از سر‌مان بر‌نمی‌دارد.» یک بار به بهانه چاپ نزدیک به نیم میلیون جلد از پنج‌گانه فاضل ‌نظری گزارشی را در همین روزنامه «فرهیختگان» منتشر کردیم و امسال بهانه دیگری داریم، چاپ کتاب غزل‌های جدید او به اسم «اکنون» و تصمیم گرفتیم تا از خیلی‌ها بپرسیم کدام شعر فاضل را بیشتر دوست دارند. در این میان بعضی هم نظر تخصصی‌شان را در مورد شعر فاضل نظری و خود او گفتند.
هر چند حیا می‌کند از بوسه ما دوست
دلتنگی ما بیشتر از دلهره اوست
الفت چه طلسمی ا‌ست که باطل شدنی نیست
اعجاز تو ‌ای عشق نه سحر است نه جادوست
ای کاش شب مرگ در آغوش تو باشم
زهری که بنوشم ز لب سرخ تو داروست
یک بار دگر بار سفر بستی و رفتی
تا یاد بگیرم که سفر خوی پرستوست
از کوشش بیهوده خود دست کشیدم
در بستر مرداب چه حاجت به تکاپوست


دلواپس گذشته مباش و غمت مباد
من سال‌هاست هیچ نمی‌آورم به یاد
بی اعتنا شدم به جهان بی‌تو آنچنان
کز دیدن تو نیز نه غمگین شوم نه شاد
من داستان آن گل سرخم که عاقبت
دلسوزی نسیم سرش را به باد داد
گفتی ببند عهد و به من اعتماد کن
نفرین به عهد بستن و لعنت به اعتماد
این زخم خورده را به ترحم نیاز نیست
خیر شما رسیده به ما مرحمت زیاد



به چنگ آورده‌ام گیسوی معشوقی خیالی را
خدا از ما نگیرد نعمت آشفته‌ حالی را
خدا را شکر امشب هم حریفی پیش رو دارم
که با او می‌توان نوشید ساغرهای خالی را
مرا در بر بگیر ‌ای مهربان هر چند می‌دانم
ندارم طاقت آغوش یک دریا زلالی را
ز مستی فاش می‌گویم تو را بوسیده‌ام اما
کسی باور ندارد حرف مست لااُبالی را
من آن خاکم که روزی بستر رودی خروشان بود
کنار چشمه بشکن بغض این ظرف سفالی را

مرا تو راحت جانی و من تو را نگران
گناه کیست که من با توام تو با دگران
اگر بهشت بهایش تو را نداشتن است
جهنم است بهشتی که نیستی تو در آن
به جست‌و‌جوی تو در چشم خلق خیره شدم
غریبه‌اند برایم تمام رهگذران
نهان چگونه نگه‌دارمت ز چشم رقیب
چقدر راهزن اینجاست بین همسفران
عجب ز عشق که هر کس روایتی دارد
از این گدازه‌ی آتشفشان در فوران
خموش باش که با دیگران نمی‌گویند
رموز تجربه‌ وحی را پیامبران

 

این چیست که چون دلهره افتاده به جانم
حال همه خوب است، من اما نگرانم

در فکر تو بستم چمدان را و همین فکر
مثل خوره افتاده به جانم که بمانم

چیزی که میان تو و من نیست غریبی است
صد بار تو را دیده‌ام ای غم به گمانم

انگار که یک کوه سفر کرده از این دشت
این‌قدر که خالی شده بعد از تو جهانم

از سایه سنگین تو من کمترم آیا
بگذار به دنبال تو خود را بکشانم

ای عشق، مرا بیشتر از پیش بمیران
آنقدر که تا دیدن او زنده بمانم​