تا بوده همین بوده! همیشه زود دل می بندم!ساده ی ساده!فکر می کنم دیگه خوب تر از اون نیست! من دنیارو دارم و اون همیشه با منه! همیشه اوایل دوست داشتنام همین بوده! بعد یه مدت با یه تلنگر کوچیک از رویای قشنگ کودکیم در میام بیرونو می بینم... می بینم اون اصلا از اول هم مال من نبوده!منو اون خیلی فرق داریم! اصلا اونجوری که من اونو دوست دارم و بهش وابسته شدم اون نیست! می بینم چقدر متفاوتیم!بعد دلم می شکنه از بی محلیا و رنجوندناش! می شکنم.می شکنم.می شکنم.انقدر می شکنم و خرد می شم که دیگه دیده نمی شم! وقی شکستم.منم می شم مثل طرف مقابلم! همیشه همین بودم!تا مدت ها ادا ها و حالتاشو می گیرم! هر جا که میرم یادش میفتم.یاده خاطره هایی که اونجا با هم داشتیم اما در ظاهر انقدر خردش می کنم که مثه من بشه!حتی نگاهشم نمی کنم! بعد می شم خودم!نمی دونم چرا!اما تا وقتی که انتقام کاریو که باهام کردرو نگیرم دلم آروم نمی شه! خودم نمی شم! اما دیگه اون افسونگر نیستم!اونی که بشکنه!اونی که تنهایی رو حس کنه! دیگه به کسی دلمو هدیه نمی دم! دلمه!ماله منه!سر راهی که نیست! خسته شدم از بس شکستم! از شعار دادن خستم!همینطور از شنیدنش! نمی دونم!شاید اون موقع ها داشتم تقاص دلایی که شکوندمو می دادم!یا آهو ناله هاشون منو گرفته بود! اما حالا می رم تو اوج! اون بالا! انقدر بالا که کسی دستش به دلم نرسه!مگه اینکه خودش واقعا بال داشته باشه و بیا بالا!
