هوا را از من بگیر خنده‌ات را نه !نان را از من بگیر، اگر می‌خواهیهوا را از من بگیر، اماخنده‌ات را نهگل سرخ را از من بگیرسوسنی را که می‌کاریآبی را که به ناگاهدر شادی تو سرریز میکندموجی ناگهانی از نقره را که در تو می‌زایداز پس نبردی سخت باز می‌گردمبا چشمانی خستهکه دنیا را دیده استبی هیچ دگرگونیاما خنده‌ات که رها می‌شودو پروازکنان در آسمان مرا می‌جویدتمامی درهای زندگی رابه رویم می‌گشایدعشق من، خنده تودر تاریکترین لحظه‌ها میشکندو اگر دیدی، به ناگاهخون من بر سنگفرش خیابان جاری استبخند، زیرا خنده توبرای دستان منشمشیری است آختهخنده تو، در پاییزدر کناره دریاموج کف‌آلوده‌اش راباید برافروزد،و در بهاران، عشق منخنده ات را می‌خواهمچون گلی که در انتظارش بودمبخند بر شببر روز، بر ماهبخند بر پیچاپیچ خیابان‌های جزیره، بر این پسر بچه کمروکه دوستت دارداما آنگاه که چشم می‌گشایم و می‌بندم،آنگاه که پاهایم می‌روند و باز می‌گردند نان را، هوا راروشنی را، بهار را از من بگیراما خنده‌ات را هرگز !تا چشم از دنیا نبندمپابلو نرودا
