فرادرمانی شاخه ای از درمان های مکمل می باشد و ماهیتی کاملاً عرفانی دارد و زیرمجموعه ای از عرفان حلقه به شمار می آید. در این شاخهٔ درمانی، بیمار توسط فرد درمانگر به شبکه شعور کیهانی (شبکه آگاهی و هوشمندی حاکم بر جهان قسمتی) متصل شده و ضمن ارائه اطلاعاتی از نحوهٔ اتصال خود، از طریق دیدن ”رنگ ها“ نورها، احساس حرکت و فعالیت نوعی انرژی در درون بدن همچنین از طریق گرم شدن، سرد شدن، احساس درد، تیر کشیدن در عضوی از بدن، ضربان، تشنج، و ...“ اعضاء معیوب و تنش دار بدن او مشخص شده و با حذف علائم، روند درمان آغاز می شود. نام فرادرمانی از آنجا بر روی این شاخه گذارده شده که از نگرشی به نام فراکل نگری ناشی شده است. در این نگرش، به انسان به وسعت و عظمت جهان هستی نگاه می شود نه صرفاً مشتی گوشت و پوست و استخوان. جهان انسان شد و انسان جهانی از این پاکیزه تر نبود کلامی (شبستری) در این نگرش انسان مجموعه ای است از کالبدهای مختلف مانند کالبد فیزیکی (جسم)، کالبد روانی، کالبد ذهنی و کالبدهای متعدد دیگر، مبدل های انرژی مختلف (چاکراها) کانال های محدود و مسدود انرژی (کانال های مطروحه در طب سوزنی)، حوزه های مختلف انرژی مانند حوزهٔ انرژی پولاریتی بدن، حوزهٔ بیوپلاسما، شعور سلولی، فرکانس مولکولی و بی نهایت اجزاء متشکلهٔ شناخته دیگر. در این شیوهٔ نگرش برای درمان انسان، به همهٔ اجزاء وجودی او توجه شده و کل وجود او به طور همزمان در ارتباط با شبکه شعور کیهانی قرار می گیرد تا با صلاحیت و هوشمندی آن، نسبت به رفع اختلال در اجراء مختلف، کارهای لازم توسط شبکه صورت گرفته و بیمار مراحل درمان را طی نماید. بنابراین برای درمان همه نوع بیماری می توان از این مکتب درمانی کمک گرفت و افراد درمانگر اجازه ندارد که هیچ نوع بیماری را غیرقابل علاج داند، زیرا برای شعور و هوشمندی کیهانی هر نوع اصلاح و رفع هر اختلالی در بدن امکان پذیر می باشد. شبکه کیهانی مجموعهٔ هوش و خود و یا آگاهی حاکم بر جهان هستی بوده که به آن آگاهی نیز گفته می شود و یکی از سه عنصر موجود (ماده، انرژی و آگاهی) در جهان هستی می باشد. این سه عنصر نسبت به یکدیگر دارای رابطهٔ زیر هستند: [بزرگ‌نمایی تصویر] نظر به اینکه آگاهی، نه ماده است و نه انرژی، بنابراین، بعد زمان و مکان نیز بر آن حاکم نبوده و درمان به کمک این شبکه از راه دور و نزدیک امکان پذیر است. همچنین آگاهی، فاقد کمیت بوده و قابل اندازه گیری نیست. و همانگونه که ذکر شد فقط با ایجاد انگیزش هائی در بدن بیمار، نقطهٔ اثر آن آشکار می شود. بنابراین درمانگر نمی تواند از بابت قدرت آن، چیزی را به خود نسبت دهد. نکتهٔ مهم در این مکتب این است که برخلاف بسیاری از روش ها در اینجا درمان توسط درمانگر انجام نمی شود بلکه از طریق اتصال به شبکه شعور کیهانی صورت می گیرد و درمانگر صرفاً نقش یک واسطه را بازی می کند و قابلیت های فردی او تأثیری در انجام درمان ندارد، همچنین نیازی نیست که فرد نسبت به این جریان، ایمان و اعتقاد داشته باشد. در این روش حلقه ای به نام ”حلقهٔ وحدت“ که بسیار هوشمند می باشد، مطابق شکل زیر تشکیل شود: [بزرگ‌نمایی تصویر] شرط اساسی برای نتیجه گرفتن از فرادرمانی، حضور بیطرفانه در این حلقه، مانند یک شاهد و نظاره گر می باشد و خارج بودن از این حلقه نیز، به معنی محروم بودن از این فیض الهی است. با توضیح فوق مشخص می شود که درمان به انرژی و مهارت درمانگر، بستگی نداشته و نیازی به داشتن استعداد و قدرت خاصی ندارد بلکه درمان توسط هوشی بسیار برتر هدایت و رهبری می شود. در نتیجه، فرادرمانگر نیز دچار هیچ نوع عارضه ای مانند خستگی و تحلیل جسمی نشده و نیازی به جبران و کسب انرژی از طبیعت و غیره را نخواهد داشت، در ضمن وجود لایه ٔ محافظ، فرادرمانگر را از خطر تشعشع شعور معیوب سلولی و سایر تشعشعات منفی بیمار و موجودات غیرارگانیک، محافظت می کند. نکتهٔ مهم دیگر در این مکتب این است که شخص با سعی و کوشش و تلاش خود درمانگر نمی شود بلکه اجازهٔ فرادرمانگری و تجهیز به لایهٔ محافظ، پس از مکتوب نمودن سوگندنامه به وی تفویض می گردد. در این مکتب فرد از تمام توانائی های فردی کاملاً خلع سلاح شده و بدون داشتن هیچگونه وسیله ورزشی که بتواند آن را به خود نسبت دهد، با تفویض اتصال و دریافت لایهٔ محافظ، اقدام به فرادرمانگری می کند و در این راستا برای درمان و درمانگری از هیچ نوع تمرکز، تصور و تحلیل، ذکر و مانترا، ترسیم سمبل، تلقین و روش های خود هیپنوتیزم و ... استفاده نمی شود. در این مکتب اعتقاد بر این است که انسان می تواند از توانمندی های معنوی زیادی برخوردار باشد که توان درمانگری، یکی از آنها است و از این اتصال می توان در شناخت گنج های درونی بهره برداری نموده و به روشن بینی (که به معنای روشن دیدن و اشراق رسیدن به وضوح، فهم و درک روشن از جهان هستی می باشد) رسیده و زمینهٔ ارتقاء روحی فردی و جمعی جامعه را فراهم نماید و این خود می تواند باعثاعتلاء انسان شده و از درد و رج او بکاهد زیرا درد و بیماری شایستهٔ انسان (همان اشراف مخلوقاتی که خداوند برای خلق او به خود تبریک گفت) نیست و تلاش برای رهائی از درد و رنج و خفت و خواری، نه تنها کارمائی (عکس العمل منفی) برای او به وجود نمی آورد بلکه جزئی از رسالت انسان نیز می باشد، خصوصاً اینکه علت برخی از دردها و بیماری ها صرفاً ناشی از طرز فکر و بینش های غلط یک فرد می باشد. درمان برای بیمار به عنوان یک حرکت عرفانی برای متحول نمودن او به کار گرفته می شود زیرا در این مکتب شفای جسم بدون تحولات مثبت درونی، فاقد ارزش های لازم می باشد و اتصال بیمار به شبکه شعور الهی، توجه او را به منبعی هوشمند جلب نموده و زمینهٔ ایجاد تحولات درونی او را فراهم می کند. نکته خیلی مهم: سن، جنسیت، ملیت، میزان تحصیلات، مطالعات، معلومات، تعالیم و تجارت عرفانی و فکری، استعداد و لیاقت های فردی و ... همچنین نحوه و نوع تغذیه، ورزش و ریاضت هیچگونه تأثیری در کار با شبکه شعور کیهانی ندارند. زیرا این اتصال و برخورداری از مدد آن، فیض و رحمت عام الهی بوده که بدون استثناء شامل همهٔ انسان ها می شود.
