همین که می‌نویسم و به واژه می‌کشم تو رو دوباره بار غم می‌شینه روی شونه‌های من همین که می‌شکفی مثِ یه گل میون دفترم دوباره گرمی لبات دوباره گونه‌های منهمین که میری از دلم، قرار آخرم میشی دوباره زخم میخورم، دوباره باورم میشیهمیشه کم میارمت همیشه کم میارمت نمیشه که نبارمت همیشه کم میارمت همیشه کم میارمت نمیشه که نبارمتگریه فقط کار منه تو اشکاتو حروم نکن به واژه‌ای نمی‌رسی اینجوری پرس و جو نکنفاصلهها مال منن تو فاصله نگیر ازم بمون که باورت بشه گریه نمیشه سیر ازمهمیشه کم میارمت همیشه کم میارمت نمیشه که نبارمت همیشه کم میارمت همیشه کم میارمت نمیشه که نبارمتترانهسرا: کامران رسول‌زاده
