گاه گاهی که دلم می گیرد پیش خود می گویم آن که جانم را سوخت یاد می آرد از این بنده هنوز...؟ گر چه از فرط غرور اشک از دیده نریخت بعد تو لیک پس از آن همه سال کس ندیده به لبم خنده هنوز گفته بودند که از دل برود یار چو از دیده برفت سالهاست که از دیده ی من رفتی و لیک دلم از مهر تو آکنده هنوز دفتر عمر مرا دست ایام ورق ها زده است... زیر بار غم عشق قامتم خم شد و پشتم بشکست در خیالم اما همچنان روز نخست تویی آن قامت بالنده هنوز...
