نمی دانم هنگام فراق و غربت بگریم یا بخندم،ولی با طمینان از فرسنگها فاصله به تو می گویم که عزیزم یادت همیشه در ذهن من خواهد ماند و تا همیشه دوستت دارم به چشمی اعتماد کن که به جای صورت به سیرت تو می نگرد، به دلی دل بسپار که جای خالی برایت داشته باشد، و دستی را بپذیر که باز شدن را بهتر از مشت شدن بلد است. کاش قلبها وسعت می گرفت شمع با پروانه الفت می گرفت کاش توی جاده ی زندگی خنده هم از گریه سبقت می گرفت.........
