غبار دل را با اشک شست

​

[FONT=times new roman, times, serif]گاهی وقتها فکر می کردم که همیشه پایان، آدم را به سمت یک آغاز می[/FONT]​

[FONT=times new roman, times, serif] کشاند ... اما وقتی دلم شکست، وقتی صدای شکستن دلم را شنیدم ...[/FONT]​

[FONT=times new roman, times, serif] و تا چشم گشودم دیدم، که کوه غرورم پر شده از شکسته های آیینه [/FONT]​

[FONT=times new roman, times, serif]آینده روشن ... وقتی دیدم چگونه پا روی دلم گذاشتی، از اوجِ غرور به[/FONT]​

[FONT=times new roman, times, serif] قعرِ دلتنگی سقوط کردم ... وقتی که بوی خاک خیس و سرمای لطیف،[/FONT]​

[FONT=times new roman, times, serif] که از درز پنجره سکوتم، گونه دلم را ... نوازش می داد و دل سنگی[/FONT]​

[FONT=times new roman, times, serif] احساسم با اولین بارش غربت شکست ... باور کردم که ... همیشه یک[/FONT]​

[FONT=times new roman, times, serif] پایان انسان را سمت آغازی دیگر نمی کشاند ... گاهی باید پایان را [/FONT]​

[FONT=times new roman, times, serif]آموخت اما بی آغازی دیگر ... گاهی باید در پایان زندگی کرد و از پشت[/FONT]​

[FONT=times new roman, times, serif] پنجره پایان به خاطرات گذشته نگریست ... گاهی باید پشت حصارِ[/FONT]​

[FONT=times new roman, times, serif] حسرت در خاطرات ... زمانی که دستهای دلمان را گره کورِ عشق[/FONT]​

[FONT=times new roman, times, serif] زدیم ... و با تیغ وداع گسلاندیم، غرق شویم... باید پشت پرچین [/FONT]​

[FONT=times new roman, times, serif]تنهایی نشست و غبار دل را با اشک شست ... و باور کرد ... پایان را،[/FONT]
​

[FONT=times new roman, times, serif] بی آغازی دیگر!!! ...[/FONT]​

​

​

​