چندی بود تمرین می کردم که چطور می شه وانمود کرد !

گاهی سوال می شود برایم.​

سوال می شود که می توانم فراموشت کنم؟​

می توانم تو را نبینم ؟ می توانم تو را از یاد ببرم ؟​

می توانم حضورت را . از خاطره هایم . از زندگیم پاک کنم ؟​

می توانم بی تو . به راهم ادامه دهم ؟​

و به فرض توانستن : ​

اصلا می خواهم این کار را بکنم ؟​

گاهی هم سوال را بر می گردانم و از آن طرف می پرسم . با این تفاوت که دیگر سوال از ​

توانستن نیست . سوال از خواستن و انجام دادن است .​

این سوالم می شود که . تو فراموشم می کنی ؟ اصلا من حضوری دارم پیش تو ؟​

ردی از من هست در خاطره هایت . تا بگویی میخواهی حضورم را پاک کنی ؟​

با اینکه فکر می کنم جواب سوال خودم را می دانم . باز دچار تردید می شوم . چه برسد به ​

جواب سوال تو.​

می دانم که نه می توانم و نه می خواهم تو را فراموش کنم . .... .



خسته ام

خسته از تمام صبحهایی که

انتظارم را نمی کشند.

از تمام کوچه هایی که

در طول تنهایی ام . دراز کشیده اند .

و از خس خس لحظه هایی که

به آخر نمی رسند .


​

چندی بود تمرین می کردم که چطور می شه وانمود کرد !
​

وانمود کردم که آسمان خاکستری را خیلی دوست دارم . در حالی که آسمان آبی را ترجیح ​

می دهم .
​

وانمود کردم که گل رز زیبا نیست ! در حالی که دروغ می گفتم .
​

وانمود کردم راستگو ترین آدم دنیا هستم .
​

وقتی راه می رفتم . وانمود می کردم خوشبخت ترین آدم دنیا هستم . ​

فقط برای اینکه خودم را به نشنیدن بزنم . وانمود کردم خوابیدم .​

نمی دانم چرا ! اما وانمود می کردم زشت . زیباست ... بدی خوب است ... ساده بودن خوب ​

نیست .​

بی مفهوم حرف زدن . قشنگ تر است .​

آن قدر وانمود کردم که دیگر به سختی خودم را می شناسم !​

حتی نمی دانم الان زنده هستم یا وانمود می کنم زنده ام ؟!​

​