[FONT="]حکایت پسر عاقل عباس قلی خان [/FONT] [FONT="]داشت عباس قلی خان پسری[/FONT] [FONT="]پسر عاقل و صاحب نظری[/FONT] [FONT="]پسری با ادب و خوش صحبت [/FONT] [FONT="]گرم و دلسوز و صبور و مثبت [/FONT] [FONT="]محرم رازو روان درمان بود[/FONT] [FONT="]دکتری خبره و با وجدان بود[/FONT] [FONT="]آتشی توی دلش می افتاد [/FONT] [FONT="]تا 2 تا قرص اضافی میداد[/FONT] [FONT="]شیوه اش درد دل و صحبت بود[/FONT] [FONT="]بی نیاز از سرم وشربت بود[/FONT] [FONT="]دکتری فحل تصور میشد[/FONT] [FONT="]مطبش تا دم در پر میشد[/FONT] [FONT="]جند ساعت که معطل میکرد[/FONT] [FONT="]مشکلات همه را حل میکرد[/FONT] [FONT="]سعی میکرد که مثبت باشد[/FONT] [FONT="]حرفش از روی محبت باشد[/FONT] [FONT="]بی جهت قرص به انسان ندهد[/FONT] [FONT="]به همه نسخه یکسان ندهد[/FONT] [FONT="]گرچه بر درد همه درمان بود[/FONT] [FONT="]داخل خانه بلای جان بود[/FONT]
پاسخ : شعر طنز ... آدمی می شناسم از دوزخ خوف و تشویش دارد و من نه بس که می ترسد از عذاب خدا هول از آتیش دارد و من نه دائمن ذکر گوید و تسبیح در کف خویش دارد و من نه قلبی آکنده از خدا و سری باطن اندیش دارد و من نه بس عجول است در رکوع و سجود گویی او جیش دارد و من نه تا رسد ز آسمان به او الهام دو سه تا دیش دارد و من نه گوئیا با خدا بُود فامیل او که این کیش دارد و من نه بهر ماموریت ز بیت المال هی سفر پیش دارد و من نه توی هر شهر از بلاد فرنگ قوم یا خویش دارد و من نه برنگشته از انگلیس هنوز سفر کیش دارد و من نه بهر حج تمتع و عمره کوپن و فیش دارد و من نه زندگی تخته نرد اگر باشد او دو تا شیش دارد و من نه پانزده تا مغازه ، یک پاساژ توی تجریش دارد و من نه در دزاشیب باغ و در قلهک خانه از خویش دارد و من نه نوزده تا عیال ، صیغه و عقد بی کم و بیش دارد و من نه گر چه با گرگ ها بود دمخور ظاهر میش دارد و من نه دانی او این همه چرا دارد ؟ چون که او ریش دارد و من نه
پاسخ : شعر طنز ... صبح تو تاکسی گوشیمو در آوردم فیس بوکمو چک کنم داشتم پستهارو می خوندم یهو یکی از پشت به شونم زده میگه: پست قبلیه رو لایک کن خیلی با حال بود...!!! __________________ قفسی باید ساخت، هر چه در دنیا گنجشک و قناری هست، با پرستو ها و کبوتر ها،همه را یکجا باید به قفس انداخت.! روزگاری است که پرواز کبوتر ها در فضا ممنوع است که چرا به حریم حرم جت ها خصمانه تجاوز شده است روزگاری است که خوبی خفته است و بدی بیدار است و هیاهوی قناری ها، خواب جت ها را آشفته است جهان سوم جای ایست که کنجد روی نان ( آپشن) محسوب میشود
پاسخ : شعر طنز ... شنیدم که دزدی زبل نیمه شب ربود از طویله خر مش رجب رجب تا که شستش خبر دار شد جهان پیش چشمش شب تار شد درون طویله دو زانو نشست زمین و زمان را دم فحش بست یکی گفت تقصیر از آن توست که قفل طویله نبستی درست یکی گفت گیرید معمار را بنا کرده کوتاه دیوار را یکی گفت تقصیر از شحنه هاست که هر روز بر پا چنین صحنه هاست یکی گفت: نه، بوده تقصیر خر چرا ؟ چون که می کرد اگر عر و عر و یا یک کمی جفتک و گرد و خاک مسلم که آن دزد می زد به چاک شنیدم که با غیض مشدی رجب در آن بین می گفت : یاللعجب که هر کس به نوعی ست در اشتباه فقط دزد در این میان بی گناه قلم دست هالو چو در کار شد بدانید تاریخ تکرار شد شنیدم که در حومه ی اصفهان به شهری که نام خمینی بر آن به دست گروهی از اشرار پست حریم خصوصی مردم شکست نه در شب، که در روز جمعی پلید به دستان خود فاجعه آفرید نه از چوب قانون هراسی به دل نه از آدم و آدمیت خجل شنیدم که فرمود شیخ الانام نبودند زن ها علیه السلام و آن دیگری گفت: از مرد و زن همه مست بودند در انجمن یکی گفت: آن جا به جای نماز همه بوده مشغول آواز و ساز یکی گفت : الحق که مردانشان ز غیرت نبردند هرگز نشان یکی از بزرگان صنف پلیس چنین گفت با لحن رک و سلیس که تحقیق کردیم بسیار زود «حجاب زنان» مشکل کار بود خلاصه همه بوده تقصیر کار به جز آن تجاوز گر نابکار کجایی ببینی عمو مش رجب که ما خوش بتازیم ، دنده عقب اگر در دهات تو خر می برند در این خطه ناموس را می درند جلو روی شوهر ، برادر، پدر تجاوز نمایند بی دردسر چرا این همه ظلم و هتک زنان در املاک آقا امام زمان __________________
پاسخ : شعر طنز ... دوستی از دوستانم در درود همسرش مرد و عزادارش نمود تا عزاداری به رسم آن دیار آبرومندانه گردد برگزار آگهی در روزنامه درج کرد ختم جانانه گرفت و خرج کرد چای و قهوه ، میوه ، سیگار و گلاب لای خرما مغز گردو بی حساب تاق شال دست باف فومنی تکه حلوا لای نان بستنی منقل اسپند و عود کاشمر شربت و شربت خوری ، قند و شکر فرش ابریشم به نقش یا علی قاری و مداح و میز و صندلی ترمه و جام و قدح یک در میان گیره ی نقره برای استکان حجله سیصد چراغ یک تنی رحل و سی جزء و بلند گوی سونی بر در و دیوار خانه صد قلم بیرق و ریسه ، کتیبه با علم در میان مجلس و ما بین جمع ده چراغ زنبوری ، پنجاه شمع قاب کرده وان یکاد و چارقل نصب کرده در میان تاج گل باز تا شادان شود در آن جهان روح آن مرحومه ی خلد آشیان واعظی با فهم و دانا و بلد کرد دعوت تا سخنرانی کند آشنایان قدیمی هرکدام آمدند از راه یک یک با سلام اهل فامیل ریا کار و دغل کاسب و همسایه و اهل محل دوستان با وفا با تربیت آمدند از بهر عرض تسلیت مجلسی با احترام و با شکوه لیک واعظ غایب و او در ستوه گرچه رسما گشته دعوت، ممکن است جای بهتر رفته آن معده پرست مجلسی با آن شکوه و احترام بی سخنرانی نمی گردد تمام مجلس با آبرو و با وقار بی سخنرانی بود بی اعتبار ساعتی بی واعظ و منبر گذشت عاقبت صاحب عزا بی تاب گشت رفت در پس کوچه ها پیدا کند واعظی تا مدح میت را کند دید شیخی با عرقچین و عبا ریش و نعلین و عصا ، شال و قبا گفت : ای دستم به دامانت بیا از غم و غصه رهایم کن ، رها مجلس ختمی است وعظی مختصر پول بستان ، آبرویم را بخر شیخ از هول حلیم روغنی رفت با سر توی دیگ ده منی آمد و شد در عزایش نوحه خوان طبق عادت هی چاخان پشت چاخان بی خبر کان مرده زن بوده نه مرد رفت بر منبر سخن آغاز کرد : او بری بود از بدی و هرزگی می شناسم من ورا از بچگی من خودم او را بزرگش کرده ام کودکی بود و سترگش کرده ام من نمی گویم چرا رنجور بود رازها در بین ما مستور بود وه چه شب های درازی را که من صبح کردم با وی اندر انجمن مجلس آرای و سخن پرداز بود با همه اهل محل دمساز بود ما دو جسم و لیک یک جان بوده ایم مست و مدهوش و غزلخوان بوده ایم او نه تنها بر منش ایثار بود مطمئنم با شما هم یار بود ما به او احساس دیرین داشتیم خاطرات تلخ و شیرین داشتیم آتشی در این هوای سرد بود جمله مردان را دوای درد بود نازنینی رفته است از بین ما از کجای او بگویم با شما هر شب جمعه بداد از پیش و پس بر گدایان نان و خرما و عدس یاد باد آن شب که خود را باختم دست را در گردنش انداختم زیر گوشش نرم کردم زمزمه درد دل گفتم به او یک عالمه سر به زانویش نهاده سوختم چشم در چشمان شوخش دوختم دست خود را بر سر و گوشم و کشید از سر رأفت در آغوشم کشید تا رسید این جا سخن صاحب عزا بر سر او کوفت با چوب عصا کی همه نفرین و عصیان و گناه با عیال خویش کردی اشتباه ؟ تو چه سرّی با زن ما داشتی دختر سعدی ورا پنداشتی؟ تو نپرسیدی ز قبل گفتگو زن بود لیلی و یا مرد ای عمو ؟ گفت و گفت و گفت تا بی هوش شد کف به لب آورده و خاموش شد جمع گشته گرد او پیر و جوان آن به این دستور می داد این به آن آی قنداق آورید و چای داغ دیگری می گفت : گِل زیر دماغ این یکی می شست رویش را به آب آن یکی می گشت دنبال گلاب این وری نبضش گرفته می شمرد آن وری بین دو کتفش می فشرد دکمه های پیرهن را کرده باز سوی قبله کرده پاها را دراز ذره ای تربت بمالیدش به کام باد می زد دیگری او را مدام مؤمنی دستان خود برده به جیب زیر لب می خواند هی امّن یجیب پیرمردی گفت : این آشوب چیست این بابا جنی شده چیزیش نیست ورد خواند و فوت کرد و ذکر گفت من هشل لف لِف تـــُلــُف هوها هلفت تا طلسم آن ننه مرده شکست هر دو چشمش وا شد و پا شد نشست لب گشود و در سخن شد کم کَمَک گفت : کو آشیخ ؟ ای مردم کمک با طنابی سفت بندیدش به هم تا حق او را کف دستش نهم لیک جا تر بچه چون مرغی پرید شاه بیت ماجرا را بشنوید: شیخ کز این ماجرا آزرده بود میکروفن را با بلند گو برده بود
پاسخ : شعر طنز ... آنکس که بداند و بداند که بداند باید برود غازبه کنجی بچراند آنکس که بداند و نداند که بداند بهتر برود خویش به گوری بتپاند آنکس که نداند و بداند که نداند با پارتی و با پول خر خویش براند آنکس که نداند و نداند که نداند برپست ریاست ابدالدهر بماند
پاسخ : شعر طنز ... دوش دیدم که ملائک همشون زارو نحیف گشنه‌و دربدرو خیلی کثیف گفتم که ملک بحران جهانت مگر از کیسه گرفته کوچنین زارو نحیف و پریشانت ببینم گفتا نه‌جانم که من از بخت سیاهم قسمتی چنان بدارم گفتم که مگر عرش اعلی سیاهی باشد که ترا قسمتو حالات سیاه است‌و ؟ گفتا که نپرس عرش سپید است‌و هر ملک ریزو درشت پر از مهر سخی هست از قسمت بد حکمرا ایران بدادند از بهر فهم خلق حکم به چنینم نمودند که دادار بگفتا تا ترا همت مضاعفت نباشد هیچ ندانی که چرا چنین نباشد آری این سیاه جامعه که بینی نه از دارو ندار که حکم حاکم چنان است‌و وگرنه من همان تاجدار ملک باشم‌و تغییر نکردم
پاسخ : شعر طنز ... ناهید نوری به نام خدایی که زن آفرید حکیمانه امثالِ من آفرید خدایی که اول تو را از لجن و بعداً مرا از لجن آفرید ! برای من انواع گیسو و موی برای تو قدری چمن آفرید ! مرا شکل طاووس کرد و تورا شبیه بز و کرگدن آفرید ! به نام خدایی که اعجاز کرد مرا مثل آهو ختن آفرید تورا روز اول به همراه من رها در بهشت عدن آفرید ولی بعداً آمد و از روی لطف مرا بی کس و بی وطن آفرید خدایی که زیر سبیل شما بلندگو به جای دهن آفرید ! وزیر و وکیل و رئیس ات نمود مرا خانه داری خفن آفرید برای تو یک عالمه کِیْسِ خوب شراره ، پری ، نسترن آفرید برای من اما فقط یک نفر براد پیت من را حَسَنْ آفرید ! برایم لباس عروسی کشید و عمری مرا در کفن آفرید به نام خدایی که سهم تو را مساوی تر از سهم من آفرید و پاسخ دندان شکن نادر جدیدی به‌نام خداوند مردآفرین / که بر حسن صنعش هزار آفرین خدایی که از گِل مرا خلق کرد / چنین عاقل و بالغ و نازنین خدایی که مردی چو من آفرید / و شد نام وی احسن‌الخالقین پس از آفرینش به من هدیه داد / مکانی درون بهشت برین خدایی که از بس مرا خوب ساخت / ندارم نیازی به لاک، همچنین رژ و ریمل و خط چشم و کرم / تو زیبایی‌ام را طبیعی ببین دماغ و فک و گونه‌ام کار اوست / نه کار پزشک و پروتز، همین ! نداده مرا عشوه و مکر و ناز / نداده دم مشک من اشک و فین! مرا ساده و بی‌ریا آفرید / جدا از حسادت و بی‌خشم و کین زنی از همین سادگی سود برد / به من گفت از آن سیب قرمز بچین من ساده چیدم از آن تک‌درخت / و دادم به او سیب چون انگبین چو وارد نبودم به دوز و کلک / من افتادم از آسمان بر زمین و البته در این مرا پند بود / که ای مرد پاکیزه و مه‌جبین تو حرف زنان را از آن گوش گیر / و بیرون بده حرفشان را از این که زن از همان بدو پیدایش‌ات / نشسته مداوم تو را در کمین __________________
پاسخ : شعر طنز ... [FONT=tahoma,arial,helvetica,sans-serif]کنون رزم جومونگ و رستم شنو،[/FONT] [FONT=tahoma,arial,helvetica,sans-serif]دگرها شنیدستی این هم شنو به رستم چنین گفت اون جومونگ! ندارم ز امثال تو هیچ باک که گر گنده ای من ز تو برترم اگر تو یلی من ز تو یلترم رستم انگار بهش برخورد، یهو قاطی کرد و گفت: منم مرد مردان ایران زمین ز مادر نزادست چون من چنین تو ای جوجه با این قد و هیکلت برو تا نخورده است گرز بر سرت جومونگ چشماشو اونطوری گشاد کرد و گفت: تو را هیچ کس بین ایرانیان نمی داندت چیست نام و نشان ولی نام جومونگ و سوسانو را همه میشناسند در هر مکان تو جز گنده بودن به چی دلخوشی بیا عکس من را به پوستر ببین ببین تی وی ات را که من سوژشم ببین حال میدن در جراید به من منم سانگ ایل گوکه نامدار ز من گنده تر نامده در جهان تو در پیش من مور هم نیستی کانال ۳ رو دیدی؟ کور که نیستی در اینحال رستم پهلوان، لوتی نباخت و شروع به رجز خوانی کرد: چنین گفت رستم به این مرد جنگ جومونگا ! تویی دشمنم بی درنگ چنان بر تنت کوبم این نعلبکی که دیگر نخواهی تو سوپ، آبکی مگر تو ندانی که من کیستم؟ من آن (تسو) سوسولت! نیستم منم رستم، آن شیر ایران زمین (بویو) کوچک است در نگاهم همین بعد از رجز خوانی رستم پهلوان، جومونگ از پشت تپه ای که آنجا پنهان شده بود آمد: جومونگ آمد از پشت تل سیاه کنارش(یوها) مادر بی گناه! بگفت:هین! منم آن جومونگ رشید هم اینک صدایت به گوشم رسید (سوسانو) هماره بود همسرم دهم من به فرمان او این سرم چون او گفته با تو نجنگم رواست دگر هر چه گویم به او بر هواست! و بعد از حرفهای جومونگ درد دل رستم آغاز گردید: و این شد که رستم سخن تازه کرد که حرف دلش گفت (پس کو نبرد؟!) بگفت ای جومونگا که حرف دل است که زن ها گرفتند اوضاع به دست که ما پهلوانیم و این است حالمان که دادار باید رسد بر دل این و آن! و اینچنین شد که دو پهلوان همدیگر را در آغوش گرفتند و بر حال خود گریه سر دادند: بگذار تا بگرییم چون ابر در بهاران کز سنگ ناله خیزد بر حال ما جوانان[/FONT]
پاسخ : شعر طنز ... ک مسافرکش ز راهی می گذشت با سمندی زرد رنگ و توپ و مشت پیرمردی را کنار جاده دید زد کنار و پیر هم بالا پرید آن جلو بنشست شاد و خنده رو چند متری آنطرف تر گفت او پر شده پیمانه ات راننده جان پس سر و ته کن به سوی آن جهان بنده عزرائیل هستم با مرام آمدم جانت بگیرم والسلام بر لب راننده لبخندی شکفت پیر تا آن خنده اش را دید گفت جوک نگفتم، جدی است این حرف من بنده عزرائیل هستم واقعا گفت آن راننده از روی طرب با سه تا مردی که بودند آن عقب طفلکی این پیرمرد از مخ رهاست حرفهایش خنده دار و نارواست مردها گفتند کو پیر ای عمو؟ ما نمی بینیم پیری روبرو خسته ای حتما خیالاتی شدی یا دچار یک کسالاتی شدی آن جلو تو این عقب هم ما سه تا نیست شخص دیگری در بین ما تا که آن راننده این صحبت شنید شد هراسان رنگ از رویش پرید یک نگاه انداخت بر آن پیرمرد سکته را در قلب خود احساس کرد در گشود و همچو قرقی پر کشید او فقط تا صبح یکسر می دوید چون که شد دور از سمندش آن جناب پشت رل بنشست این یک با شتاب پیرمرد و آن سه مرد ناقلا در ربودند این چنین آن خودرو را دستشان در دست هم بود ای عزیز بود باید بیش از این باهوش و تیز! شاعر: مسعود صفری
