رگبار شهابي اژدهايي [HR][/HR] منشا اين بارش شهابي دنباله دار جياكوبي-زينر است كه در هر 6/6 سال يكبار به دور خورشيد گردش مي كند. اين دنباله دار در ابتداي قرن گذشته كشف شد. در بسياري از سالهاي تعداد شهاب هاي اين بارش انگشت شمار است اما در برخي سالها به صورت رگبار شهابي ظاهر شده است. در سالهاي 1933 و 1946 ميلادي شدت آن به 10000 شهاب در ساعت رسيد. آخرين باري كه فعاليت اين بارش شهابي قابل ملاحظه بوده است، سال 1998م.(1377 ه.ش) بود كه به حدود 500 شهاب در ساعت رسيد. پيش بيني بارش هاي شهابي كار پيچيده اي است. دنباله دار ها اجرام سبك و تاثير پذيري هستند. بنابراين به راحتي تحت تاثير ديگر سيارات قرار مي گيرند. اين عامل در مورد دنباله دار هاي كوتاه دوره (مانند دنباله دار جياكوبي-زينر) مهمتر است. اثرات گرانشي باعث مي شود كه مدار دنباله دار در هر بازگشت دقيقا" يكسان نباشد بنابراين در بازگشت هاي مختلف دنباله دار ذرات پخش شده از آن در فواصل مختلفي از مدار زمين قرار مي گيرند. اختلالات سيارت (به ويژه سياره مشتري) باعث مي شود كه توده ذرات به جامانده از دنباله دار جابه جا شود. جرم ، سرعت ذرات پرتاب شده از دنباله دار نيز متفاوت است. پيش بيني ها نشان مي دهد كه در شامگاه 16 مهر 1390 زمين با توده اي از ذرات به جا مانده از عبور در قرن نوزدهم برخورد مي كند كه تعداد شهاب هاي حاصل از آن كم خواهد بود. چند ساعت بعد يعني در ساعت 23 الي 24 شانزدهم مهرماه، زمين با توده ذرات به جا مانده از سال 1900 برخورد خواهد كرد. پيش بيني ها نشان مي دهد كه شدت شهاب آن در زير آسمان كاملاً تاريك به حدود 500 شهاب در ساعت خواهد رسيد. كانون اين بارش شهابي در ناحيه سر صورت فلكي اژدها(تنين) قرار دارد. اين صورت فلكي از صورفلكي دورقطبي است و در زمان اوج بارش در شمال غرب آسمان قرار دارد. خوشبختانه در اين زمان ساكنين خاورميانه و اروپا در شب به سر مي برند و اين شانس را دارند كه اين شهاب ها را مشاهده كنند اما متاسفانه حضور ماه موجب مي شود كه آسمان روشن باشد و رصدگران شهاب هاي كم نور اين بارش را نتوانند رويت كنند. منبع: پارس اسكاي نويسنده: امير حسن زاده
