پاسخ : اشعار منتخب و زیبا از شاعران ایرانی - سر به سر از لطف جانی ساقیا خوشتر از جان چیست؟ آنی ساقیا میل جان*ها جمله سوی روی توست رو، که شیرین دلستانی ساقیا زان به چشم من درآیی هر زمان کز صفا آب روانی ساقیا از می عشق ار چه سرمستی، مکن با حریفان سرگرانی ساقیا وعده*ای می*ده، اگر چه کج بود کز بهانه در گمانی ساقیا بر لب خود بوسه ده، آنگه ببین ذوق آب زندگانی ساقیا از لطافت در نیابد کس تو را زان یقینم شد که جانی ساقیا گوش جان*ها پر گهر شد، زانکه تو از سخن در می*چکانی ساقیا در دل و چشمم ز حسن و لطف خویش آشکارا و نهانی ساقیا نیست در عالم عراقی را دمی بر لب تو کامرانی ساقیا
پاسخ : اشعار منتخب و زیبا از شاعران ایرانی - دیدی چو من خرابی افتاده در خرابات فارغ شده ز مسجد وز لذت مباحات از خانقاه رفته، در میکده نشسته صد سجده کرده هر دم در پیش عزی ولات در باخته دل و دین، مفلس بمانده مسکین افتاده خوار و غمگین در گوشه*ی خرابات نی همدمی که با او یک دم دمی برآرد نی محرمی که یابد با وی دمی مراعات نی هیچ گبری او را دستی گرفت روزی نی کرده پایمردی با او دمی مدارات دردش ندید درمان، زخمش نجست مرهم در ساخته به ناکام با درد بی*مداوات خوش بود روزگاری بر بوی وصل یاری هم خوشدلیش رفته، هم روزگار، هیهات! با این همه، عراقی، امیدوار می*باش باشد که به شود حال، گردنده است حالات
پاسخ : اشعار منتخب و زیبا از شاعران ایرانی - مست خراب یابد هر لحظه در خرابات گنجی که آن نیابد صد پیر در مناجات خواهی که راه*یابی بی*رنج بر سر گنج می*بیز هر سحرگاه خاک در خرابات یک ذره گرد از آن خاک در چشم جانت افتد با صدهزار خورشید افتد تو را ملاقات ور عکس جام باده ناگاه بر تو تابد نز خویش گردی آگه، نز جام، نز شعاعات در بیخودی و مستی جایی رسی، که آنجا در هم شود عبادات، پی گم کند اشارات تا گم نگردی از خود گنجی چنین نیابی حالی چنین نیابد گم گشته از ملاقات تا کی کنی به عادت در صومعه عبادت؟ کفر است زهد و طاعت تا نگذری ز میقات تا تو ز خودپرستی وز جست وجو نرستی می*دان که می*پرستی در دیر عزی و لات در صومعه تو دانی می*کوش تا توانی در میکده رها کن از سر فضول و طامات جان باز در خرابات، تا جرعه*ای بیابی مفروش زهد، کانجا کمتر خرند طامات لب تشنه چند باشی، در ساحل تمنی؟ انداز خویشتن را در بحر بی*نهایات تا گم شود نشانت در پای بی*نشانی تا در کشد به کامت یک ره نهنگ حالات چون غرقه شد عراقی یابد حیات باقی اسرار غیب بیند در عالم شهادات
پاسخ : اشعار منتخب و زیبا از شاعران ایرانی - چو آفتاب رخت سایه بر جهان انداخت جهان کلاه ز شادی بر آسمان انداخت سپاه عشق تو از گوشه*ای کمین بگشود هزار فتنه و آشوب در جهان انداخت حدیث حسن تو، هر جا که در میان آمد ز ذوق، هر که دلی داشت، در میان انداخت قبول تو همه کس را بر آشیان جا کرد مرا ز بهر چه آخر بر آستان انداخت؟ چو در سماع عراقی حدیث دوست شنید بجای خرقه به قوال جان توان انداخت
پاسخ : اشعار منتخب و زیبا از شاعران ایرانی - عراقی بار دیگر توبه بشکست ز جام عشق شد شیدا و سرمست پریشان سر زلف بتان شد خراب چشم خوبان است پیوست چه خوش باشد خرابی در خرابات گرفته زلف یار و رفته از دست ز سودای پریرویان عجب نیست اگر دیوانه*ای زنجیر بگسست به گرد زلف مهرویان همی گشت چو ماهی ناگهان افتد در شست به پیران سر، دل و دین داد بر باد ز خود فارغ شد و از جمله وارست سحرگه از سر سجاده برخاست به بوی جرعه*ای زنار بربست ز بند نام و ننگ آنگه شد آزاد که دل را در سر زلف بتان بست بیفشاند آستین بر هردو عالم قلندوار در میخانه بنشست لب ساقی صلای بوسه در داد عراقی توبه*ی سی*ساله بشکست
پاسخ : اشعار منتخب و زیبا از شاعران ایرانی - ساقی قدحی شراب در دست آمد ز شراب خانه سرمست آن توبه*ی نادرست ما را همچون سر زلف خویش بشکست از مجلسیان خروش برخاست کان فتنه*ی روزگار بنشست ماییم کنون و نیم جانی و آن نیز نهاده بر کف دست آن دل، که ازو خبر نداریم هم در سر زلف اوست گر هست دیوانه*ی روی اوست دایم آشفته*ی موی اوست پیوست در سایه*ی زلف او بیسود وز نیک و بد زمانه وارست چو دید شعاع روی خوبش در حال ز سایه رخت بربست در سایه مجو دل عراقی کان ذره به آفتاب پیوست
پاسخ : اشعار منتخب و زیبا از شاعران ایرانی - از پرده برون آمد ساقی، قدحی در دست هم پرده*ی ما بدرید، هم توبه*ی ما بشکست بنمود رخ زیبا، گشتیم همه شیدا چون هیچ نماند از ما آمد بر ما بنشست زلفش گرهی بگشاد بند از دل ما برخاست جان دل ز جهان برداشت وندر سر زلفش بست در دام سر زلفش ماندیم همه حیران وز جام می لعلش گشتیم همه سرمست از دست بشد چون دل در طره*ی او زد چنگ غرقه زند از حیرت در هرچه بیابد دست چون سلسله*ی زلفش بند دل حیران شد آزاد شد از عالم وز هستی ما وارست دل در سر زلفش شد، از طره طلب کردم گفتا که: لب او خوش اینک سرما پیوست با یار خوشی بنشست دل کز سر جان برخاست با جان و جهان پیوست دل کز دو جهان بگسست از غمزه*ی روی او گه مستم و گه هشیار وز طره*ی لعل او گه نیستم و گه هست می*خواستم از اسرار اظهار کنم حرفی ز اغیار نترسیدم گفتم سخن سر بست
پاسخ : اشعار منتخب و زیبا از شاعران ایرانی - شوری ز شراب خانه برخاست برخاست غریوی از چپ و راست تا چشم بتم چه فتنه انگیخت؟ کز هر طرفی هزار غوغاست تا جام لبش کدام می داد؟ کز جرعه*اش هر که هست شیداست ساقی، قدحی، که مست عشقم و آن باده هنوز در سر ماست آن نعره*ی شور هم*چنان هست وآن شیفتگی هنوز برجاست کارم، که چو زلف توست در هم بی*قامت تو نمی*شود راست مقصود تویی مرا ز هستی کز جام، غرض می مصفاست آیینه*ی روی توست جانم عکس رخ تو درو هویداست گل رنگ رخ تو دارد ، ارنه رنگ رخش از پی چه زیباست ؟ ور سرو نه قامت تو دیده است او را کشش از چه سوی بالاست؟ باغی است جهان، ز عکس رویت خرم دل آن که در تماشاست در باغ همه رخ تو بیند از هر ورق گل، آن که بیناست از عکس رخت دل عراقی گلزار و بهار و باغ و صحراست
پاسخ : اشعار منتخب و زیبا از شاعران ایرانی - ز خواب، نرگس مست تو سر گران برخاست خروش و ولوله از جان عاشقان برخاست چه سحر کرد ندانم دو چشم جادوی تو؟ که از نظارگیان ناله و فغان برخاست به تیر غمزه، ازین بیش، خون خلق مریز که رستخیز به یکباره از جهان برخاست بدین صفت که تو آغاز کرده*ای خونریز چه سیل خواهد ازین تیره خاکدان برخاست! بیا و آب رخ از تشنگان دریغ مدار طریق مردمی آخر نه از جهان برخاست؟ چنین که من ز فراق تو بر سر آمده*ام گرم تو دست نگیری کجا توان برخاست؟ تو در کنار من آ، تا من از میان بروم که هر کجا که برآید یقین گمان برخاست به بوی آنکه به دامان تو درآویزد دل من از سر جان آستین*فشان برخاست عراقی از دل و جان آن زمان امید پرید که چشم مست تو از خواب سرگران برخاست
پاسخ : اشعار منتخب و زیبا از شاعران ایرانی - ناگه از میکده فغان برخاست ناله از جان عاشقان برخاست شر و شوری فتاد در عالم های و هویی ازین و آن برخاست جامی از میکده روان کردند در پیش صد روان، روان برخاست جرعه*ای ریختند بر سر خاک شور و غوغا ز جرعه*دان برخاست جرعه با خاک در حدیث آمد گفت و گویی از میان برخاست سخن جرعه عاشقی بشنید نعره زد و ز سر جهان برخاست بخت من، چون شنید آن نعره سبک از خواب، سر گران برخاست گشت بیدار چشم دل، چو مرا عالم از پیش جسم و جان برخاست خواستم تا ز خواب برخیزم بنگرم کز چه این فغان برخاست؟ بود بر پای من، عراقی، بند بند بر پای چون توان برخاست؟
