برداشت ها همیشه متفاوتند موسی خطاب به خداوند در کوه طور میگوید : ارنی ( خود را به من نشان بده ) خداوند میفرماید : لن ترانی (هرگز مرا نخواهی دید ) برداشت سعدی : چو رسی به کوه سینا ( ارنی ) مگو و بگذر که نیرزد این تمنا به جواب (لن ترانی ) برداشت حافظ : چو رسی به کوه سینا (ارنی )بگو و بگذر تو صدای دوست بشنو نه جواب (لن ترانی ) برداشت مولوی : (ارنی ) کسی بگوید که تو را ندیده باشد تو که با منی همیشه چه (تری ) چه ( لن ترانی)
برای من دوست داشتن آخرین دلیلِ داناییست اما هوا همیشه آفتابی نیست عشق همیشه علامتِ رستگاری نیست و من گاهی اوقات مجبورم به آرامشِ عمیقِ سنگ حسادت کنم چقدر خیالش آسوده است چقدر تحملِ سکوتش طولانیست...
شد آنچه که نبایست میشد و نشد آنچه که بایست میشد دانستم آنچه را که بایسته ی دانستن نبود و ندانستم آنچه را که شایسته ی دانستن است. گریستم در هنگامه ی سرخوشی های جوانسالی پشت شکوفه های لبخند ، و خنده سر دادم در کشاکش رنج سالخوردگی . مرگ را تجربه ها کردم در اوج شورِ زیستن و به زندگی برخاستم آنگاه که مرگ آخرین چاره ام بود . "ابراهیم منصفی"
*آی مردم به گمانم که غلط آمده ایم راه را برگردیم جاده از نور خدا، خاموش است هیچکس، حوصله عشق ندارد اینجا به خدا، هیچ رسولی به چنین راه، نخوانده ست کسی! جاده بی آبادی و سراسر، همه جا، ویرانی ست تا افق، بذر عداوت کاشته اند راه پر جذبه، ولی بی مقصد همه همسفران، دلگیرند و کسی را، غم این قافله، در خاطر نیست من به چشمان همه همسفران خیره شدم برق چشمان همه، خاموش است چشم و دستان همه، پر خواهش و لب، از گفتن یک خسته نباشی، محروم! و دل از عشق، تهی و سکوت، حرف لبهای همه ست خنده، این واژه دیرینه، کهن، منسوخ است چاه ها خشک، پر از یوسف بی پیراهن همه در جمع، ولی «تنهایند» آی مردم، به گمانم که غلط آمده ایم قطره ای عشق به همراه کسی نیست، در این راه دراز و سرابی در پیش، که همه قافله را، خواهد کشت جاده ای خوانده تو را رو به هبوط جاده ای رو به سقوط آسمانش دلگیر ابرها، بی باران خرمن جهل و عداوت، انبوه به مزارع، علف نفرت و غم روییده اگر این جاده درست است، چرا ناشادیم؟ اگر این راه نجات است، چرا ترسانیم؟ هر چه در راه جلو رفته، عقب مانده تریم هر چه در اوج، فرو مانده تریم هر چه نوشیده، عطشناک تریم هر چه بر توشه شد افزون، که حریصانه تریم آی مردم، به گمانم که غلط آمده ایم راه این قافله، بی راهه خودخواهی ها ست نه خدایی، که نمایاند راه نه رسولی، که بخواند بر عشق نه امامی، که برد قافله تا منزل نور و کسی نیست، پیامی ز محبت بدهد زنگ این قافله، زنگ دل ماست بار آن، تنهایی مقصدش، غربت دل های همه همسفران هر چه از عمر سفر می گذرد، می بینم از خدا دورتریم ره سپردیم به شب و همه همسفران، خواب به چشم دل به لالایی دزدان حقیقت دادیم همه در قافله؛ غافل ماندیم این چه راهی ست خدایا که درآن هیچ کسی، شاخه گلی به کسی هدیه نکرد و سلامی، دل ما شاد نکرد مرگ همسایه، نیاشفت دگر خواب کسی گل لبخند، به لبهای کسی باز نشد مرگ پروانه، دل شمع کسی آب نکرد دست گرمی، دست همراهی ما را نفشرد کسی از جنس دعا، حرف نزد ریه ها، پر شده از واژه ی مرگ هیچ چشمی، به سر ختم «شرافت» نگریست هیچ کس، مرگ «محبت» را جدی نگرفت کسی از کشتن احساس، خجالت نکشید سر شب، یک نفر آهسته ز من می پرسید: جاده سبز «سعادت»، ز کجا باید رفت؟ من از او پرسیدم : از خدا، چند قریه دور شدیم؟ من ندانسته در این راه چه پیدا کردم ولی فهمیدم، که حقیقت گم شد و نشانی هایی، که رسولان به بشر می دادند من در این جاده، نمی بینم هیچ خانه پاک خدا، آخر این جاده، نباشد هرگز آخر جاده بدان حتم که حق، با ما نیست سر آن پیچ، جدا گشت ز ما آی مردم، به خدا راه غلط آمده ایم من دلم می خواهد برگردم و به راهی بروم، که در آن راه، خدا همسفر من باشد من دلم می خواهد به سلامی، گل لبخند نشانم بر لب سبزه و نور و گل و آینه را دریابم و همه هستی را از نگاهی که خدا خالق آن است، تماشا بکنم از غم و غصه، که ره توشه این قافله شد من سیرم من دلم می خواهد، عاشق همسفرانم باشم عاشق آنانی، که به راهی بجز این راه کنون در سفرند و نخندم به غم همسفر ناشادم و بدانم که خدا، مال همه ست من دلم تنگ محبت شده است کار دل، دادن خون در رگ نیست کار دل، عشق به زیبایی هاست راه ما، راه پر از اندوه است راه را برگردیم شعله ی عشق در این جاده، دگر خاموش است جاده ای را که در آن نور خدا نیست، بدان تاریک است دل من، همره این قافله نیست من دلم، تنگ خدایم شده است آی مردم، مردم کار سختی ست، ولی برگردیم برسیم تا سر آن پیچ زمان که خدا، از دل ما بیرون رفت سر آن پیچ که حق رو به جلو رفت و ما پیچیدیم*
روبرویم که ایستادی دانستم تاریخی به تاراج می بری ام مثل روس ها از شمال انگلیس ها از جنوب مانند عثمانی از غرب اما زیبایی ات از شرق به قلبم زد! قبول ویرانم کن به یغما ببرم اما... صبر کن اول کمی برایت اسپند دود کنم! "حامد نیازی"
