گلچین اشعار زیبا

چه مهمانان بی دردسری هستند مردگان
نه به دستی ظرفی را چرك می كنند
نه به حرفی دلی را آلوده
تنها به شمعی قانعند
و اندكی سكوت...

حسین پناهی

 

بگذار تا دمی چند بر گردِ خویش گردیم

عالم به دل نشسته‌ست دل در کجا نشیند؟!​

 

همچون انار خون دل از خویش می خوریم

غم پروریم، حوصله شرح قصه نیست...​

 

سکوت...!

انگار سکوت قانون شب است !

حتی آنهایی که بیدارند بی صدا گریه میکنند . . .

 

تقدیر، بی تقصیر نیست....

 

دیدی خدایم نا خدای لعنتی ها نیست
چیزی به جز پروردگار خط خطی ها نیست
من این جهان لعنتی را دوست دارم
در کوچه های نفتی اش خورشید می کارم
شاید شبیه شهر های آسمانی شد
شاید رها از عقد های باستانی شد
شاید زمستان دست از این تقویم بردارد
باید زمستان دست از این تقویم بردارد...​

 

بر سر گرفته ایم و سبکبار می رویم ...


کوه غمی که پشت فلک رو شکسته است ...

 

حرف دل را به که گویم که نکوبد به سرم


همه اول به تسلا و به آخر زخم اند...

 

من آن کلاغ نا اهلم

گوشه ی نانوایی

که نوازش نانوا

کبوترم کرد...​

 

با انتظار تصویر،
توی این دفتر خالی،
تا چند؟
تا چند؟
ورق خواهد خورد؟