پاسخ : اشعار منتخب و زیبا از شاعران ایرانی - می عشق من مست مي عشقم ، هشيار نخواهم شد وز خواب خوش مستي ، بيدار نخواهم شد امروز چنان مستم از باده ي دوشينه تا روز قيامت هم هشيار نخواهم شد تا هست زنيك وبد ، در كيسه ي من نقدي در كوي جوانمردان ، عيار نخواهم شد ازدوست ، به هر خشمي آزرده نخواه گشت وز يار به هر زخمي ، افگار نخوام شد چون يار من او باشد ، بي يار نخواهم ماند چون غمخورم او باشد ، غمخوار نخواهم شد تا دلبرم او باشد ، دل بر دگري ننهم تا غمخورم او باشد ، غمخوار نخواهم شد چون ساخته ي دردم ، در حلقه نيارامم چون سوخته ي عشقم ، در نار نخواهم شد
پاسخ : اشعار منتخب و زیبا از شاعران ایرانی - شعرهای عرفانی شیطان اندازه یک حبّه قند است گاهی می افتد توی فنجانِ دلِ ما حل می شود آرام آرام بی آنکه اصلا ً ما بفهمیم و روحمان سر می کشد آن را آن چای شیرین را شیطان زهرآگین ِدیرین را آن وقت او خون می شود در خانه تن می چرخد و می گردد و می ماند آنجا او می شود من *** طعم دهانم تلخ ِتلخ است انگار سمی قطره قطره رفته میان تاروپودم این لکه ها چیست؟ بر روح ِ سرتاپا کبودم! ای وای پیش از آنکه از این سم بمیرم باید که از دست خودت دارو بگیرم ای آنکه داروخانه ات هر موقع باز است من ناخوشم داروی من راز و نیاز است چشمان من ابر است و هی باران می آید اما بگو کِی می رود این درد و کِی درمان می آید؟ *** شب بود اما صبح آمده این دوروبرها این ردپای روشن اوست این بال و پرها *** لطفت برایم نسخه پیچید: یک شیشه شربت، آسمان یک قرص ِخورشید یک استکان یاد خدا باید بنوشم معجونی از نور و دعا باید بنوشم
پاسخ : اشعار منتخب و زیبا از شاعران ایرانی - اي دوست قبولم كن و جانم بستان مستم كن و وز هر دو جهانم بستان با هر چه دلم قرار گيرد بي تو آتش به من اندر زن و آنم بستان ٭٭٭ اي زندگي تن و توانم همه تو جاني و دلي اي دل و جانم همه تو تو هستي من شدي ازآني همه من من نيست شدم در تو ازآنم همه تو ٭٭٭ خود ممكن آن نيست كه بردارم دل آن به كه به سوداي تو بسپارم دل گر من به غم عشق تو نسپارم دل دل را چه كنم بهر چه مي*دارم دل ٭٭٭ در عشق تو هر حيله كه كردم هيچ است هر خون جگر كه بي تو خوردم هيچ است از درد تو هيچ روي درمانم نيست درمان كه كند مرا كه دردم هيچ است ٭٭٭ من بودم و دوش آن بت بنده نواز از من همه لابه بود از وي همه ناز شب رفت و حديث ما به پايان نرسيد شب را چه كنم حديث ما بود دراز ٭٭٭ دل تنگم و ديدار تو درمان من است بي رنگ رخت زمانه زندان من است بر هيچ دلي مباد بر هيچ تني آن كز قلم چراغ تو بر جان من است ٭٭٭ اي نور دل و ديده و جانم چوني وي آرزوي هر دو جهانم چوني من بي لب لعل تو چنانم كه مپرس تو بي رخ زرد من ندانم چوني ٭٭٭ افغان كردم بر آن فغانم مي سوخت خامش كردم چو خامشانم مي سوخت از جمله كران*ها برون كرد مرا رفتم به ميان و در ميانم مي سوخت ٭٭٭ من درد تو را ز دست آسان ندهم دل بر نكنم ز دوست تا جان ندهم از دوست به يادگار دردي دارم كان درد به صد هزار درمان ندهم ٭٭٭ اندر دل بي وفا غم و ماتم باد آنرا كه وفا نيست از عالم كم باد ديدي كه مرا هيچ كسي ياد نكرد جز غم كه هزار آفرين بر غم باد ٭٭٭ در عشق توام نصيحت و پند چه سود زهرآب چشيده*ام مرا قند چه سود گويند مرا كه بند بر پاش نهيد ديوانه دل است پام بر بند چه سود ٭٭٭ من ذره و خورشيد لقايي تو مرا بيمار غمم عين دوايي تو مرا بي بال و پر اندر پي تو مي*پررم من كَه شده*ام چو كهربايي تو مرا ٭٭٭ غم را بر او گزيده مي بايد كرد وز چاه طمع بريده مي بايد كرد خون دل من ريخته مي*خواهد يار اين كار مرا به ديده مي*بايد كرد ٭٭٭ آبي كه ازاين ديده چو خون مي*ريزد خون است بيا ببين كه چون مي*ريزد پيداست كه خون من چه برداشت كند دل مي*خورد و ديده برون مي*ريزد ٭٭٭ عاشق همه سال مست و رسوا بادا ديوانه و شوريده و شيدا بادا با هوشياري غصه هر چيز خوريم چون مست شديم هرچه بادا بادا ٭٭٭ از بس كه برآورد غمت آه از من ترسم كه شود به كام بدخواه از من دردا كه ز هجران تو اي جان جهان خون شد دلم و دلت نه آگاه از من ٭٭٭ ما كار و دكان و پيشه را سوخته*ايم شعر و غزل و دوبيتي آموخته*ايم در عشق كه او جان و دل و ديده*ي ماست جان و دل و ديده هر سه را سوخته*ايم
پاسخ : اشعار منتخب و زیبا از شاعران ایرانی - ومن ایمان دارم که تو همان چیز بزرگ و عزیزی و از هوای بودن توست که نفس میکشم... وبگذار آنقدر از تو پر شوم که دیگر جایی برای خودم نماند... قلب پر تپش ام را حس کن که برای رسیدن به تو چه نامنظم در سینه ام در تقلاست ... چشمهای غمگینم را ببین که پیوسته برای دیدنت عاشقانه در انتظار است ... گاهی وقت ها که به دلم سرک میکشم فقط تویی و تو...... به بهانه ات زنده ام و بس...
پاسخ : اشعار منتخب و زیبا از شاعران ایرانی - بیخود و تو بیخود ما را کی برد خانه*****************************من چند تو را گفتم کم خور دو سه پیمانه در شهر یکی کس را هشیار نمی*بینم *************************** هر یک بتر از دیگر شوریده و دیوانه جانا به خرابات آ تا لذت جان بینی******************************** جان را چه خوشی باشد بی*صحبت جانانه هر گوشه یکی مستی دستی ز بر دستی********************و آن ساقی هر هستی با ساغر شاهانه تو وقف خراباتی دخلت می و خرجت می**************************زین وقف به هشیاران مسپار یکی دانه ای لولی بربط زن تو مستتری یا من *************************ای پیش چو تو مستی افسون من افسانه از خانه برون رفتم مستیم به پیش آمد**************************در هر نظرش مضمر صد گلشن و کاشانه چون کشتی بی*لنگر کژ می*شد و مژ می*شد***************** وز حسرت او مرده صد عاقل و فرزانه گفتم ز کجایی تو تسخر زد و گفت ای جان*********************** نیمیم ز ترکستان نیمیم ز فرغانه نیمیم ز آب و گل نیمیم ز جان و دل ****************************** نیمیم لب دریا نیمی همه دردانه گفتم که رفیقی کن با من که منم خویشت******************** گفتا که بنشناسم من خویش ز بیگانه من بی*دل و دستارم در خانه خمارم***************************** یک سینه سخن دارم هین شرح دهم یا نه در حلقه لنگانی می*باید لنگیدن************************************ این پند ننوشیدی از خواجه علیانه سرمست چنان خوبی کی کم بود از چوبی******************* برخاست فغان آخر از استن حنانه شمس الحق تبریزی از خلق چه پرهیزی************************** اکنون که درافکندی صد فتنه فتانه
پاسخ : اشعار منتخب و زیبا از شاعران ایرانی - دگرگوني انتظار معنايي بي معنا تغييري بي انجام تغيير به معناي وجود و معنا در انتظار دگرگوني انسان معناي دگرگوني خاک بود و خاک در انتظار دگرگوني انسان انسان در انتظار دمي ناگاه شد "انسان" انسان تغير يافت به "انسان" - خاک به سجده افتاد- خاک متغير بود زمين متغير آسمان متغير زمين هر لحظه يک رنگ هر ثانيه با يک نوا چشم فکر هر آينه رنگي دم دگرگون شد ذرات متغير و تو گريزان از آن همه در پي آن و تو در پي همه به دور از آن در درياي وحشت ها و اضطرابها در تندي تغييرات و معناها به دنبال اسيري و راحتي تن به تغيير ها نمي دهي هر آن يک رنگ اما آنچه دگرگون شد يکرنگ بود هر لحظه يک صدا اما آنکه تغيير ديد يکصدا بود جمله تغيير يافته ي يک معنا و تغيير در انتظار معنايي نو حالي که معنا لامتغير بود و انتظار بي معنا "انسان" تغيير يافته ي انتظاري بي معنا «در انتظار معنا دگرگون باش»
پاسخ : اشعار منتخب و زیبا از شاعران ایرانی - و کسي مي گويد سر خود بالا کن ، به بلندا بنگر. به بلنداي عظيم به افق هاي پر از نور اميد و خودت خواهي ديد و خودت خواهي يافت خانه ي دوست کجاست... خانه دوست در آن عرش خداست ، خانه ي دوست در آن قلب پر از نور خداست و فقط دوست ، خداست...
پاسخ : اشعار منتخب و زیبا از شاعران ایرانی - بخوان ما را منم پروردگارت خالقت از ذ ره اي نا چيز صدايم كن مرا آموزگار قادر خود را قلم را، علم را، من هديه ات كردم بخوان ما را منم معشوق زيبايت منم نزديك تر از توبه تو اينك صدايم كن رها كن غير ما را، سوي ما باز آِ منم پرو د گار پاك بي همتا منم زيبا، كه زيبا بنده ام را دوست ميدارم تو بگشا گوش دل پرورد گارت با تو مي گويد تو را در بيكران دنياي تنهايان رهايت من نخواهم كرد بساط روزي خود را به من بسپار رها كن غصه يك لقمه نان و آب فردا را تو راه بندگي طي كن عزيزا، من خدايي خوب مي دانم تو دعوت كن مرا بر خود به اشكي يا صدايي، ميهمانم كن كه من چشمان اشك آلو ده ات را دوست ميدارم طلب كن خالق خود را بجو ما را تو خواهي يافت كه عاشق ميشوي بر ما و عاشق مي شوم بر تو كه وصل عاشق و معشوق هم آهسته مي گويم ، خدايي عالمي دارد قسم بر عاشقان پاك باايمان قسم بر اسب هاي خسته در ميدان تو را در بهترين اوقات آوردم قسم بر عصر روشن تكيه كن بر من قسم بر روز، هنگامي كه عالم را بگيرد نور قسم بر اختران روشن، اما د ور رهايت من نخواهم كرد بخوان ما را كه مي گويد كه تو خواندن نمي داني؟ تو بگشا لب تو غير از ما، خداي ديگري داري؟ رها كن غير ما را آشتي كن با خداي خود تو غير از ما چه مي جويي؟ تو با هر كس به جز با ما، چه مي گويي؟ و تو بي من چه داري؟هيچ! بگو با من چه كم داري عزيزم، هيچ!! هزاران كهكشان و كوه و دريا را و خورشيد و گياه و نور و هستي را براي جلوه خود آفريدم من ولي وقتي تو را من آفريدم بر خودم احسنت مي گفتم تويي ز يباتر از خورشيد زيبايم تويي والاترين مهمان دنيايم كه دنيا، چيزي چون تو را، كم داشت تو اي محبوب تر مهمان دنيايم نمي خواني چرا ما را؟؟ مگر آيِا كسي هم با خدايش قهر ميگردد؟ هزاران توبه ات را گرچه بشكستي ببينم، من تو را از در گهم راندم؟ اگر در روزگار سختيت خواندي مرا اما به روز شاديت، يك لحظه هم يادم نميكردي به رويت بنده من، هيچ آوردم؟؟ كه مي ترساندت از من؟ رها كن آن خداي دور آ*ن نامهربان معبود آن مخلوق خود را اين منم پرور دگار مهربانت، خالقت اينك صدايم كن مرا،با قطره اشكي به پيش آور دو دست خالي خود را با زبان بسته ات كاري ندارم ليك غوغاي دل بشكسته ات را من شنيدم غريب اين زمين خاكيم آيا عزيزم، حاجتي داري؟ تو اي از ما كنون برگشته اي، اما كلام آشتي را تو نميداني؟ ببينم، چشم هاي خيست آيا ،گفته اي دارند؟ بخوان ما را بگردان قبله ات را سوي ما اينك وضويي كن خجالت ميكشي از من بگو، جز من، كس ديگر نمي فهمد به نجوايي صدايم كن بدان آغوش من باز است براي درك آغوشم شروع كن
پاسخ : اشعار منتخب و زیبا از شاعران ایرانی - اي عشق بيا كه سينه*هامان شد چاك «اين النبأالعظيم؟» گشتيم هلاك چشمي كه تو را نديده باشد كور است خون شد دل ما، «متي ترانا و نريك» در تاك مگر شراب پنهان نشده؟ در غنچه مگر گلاب پنهان نشده؟ اي بي*خبران كه منكر صبح شديد در شب مگر آفتاب پنهان نشده؟ يك عمر تو زخم*هاي ما را بستي هر روز كشيدي به سر ما دستي شعبان كه به نيمه مي*رسد آقا جان! ما تازه به يادمان مي*آيد هستي هم چاه سر راه تو بايد بكنيم هم اينكه از انتظار تو دم بزنيم اين نامه ي چندم است كه مي*خواني؟ داريم ركورد كوفه را مي*شكنيم هر چند كه خسته*ايم از اين حال نيا! شرمنده! اگر ندارد اشكال نيا! ما خط تمام نامه*هامان كوفي است آقاي گلم!زبان من لال نيا! سر تاسر جان ما پر از تب نشده چون جام جنون ما لبالب نشده ما منتظريم ماه كامل بشود دور قمري چهارده شب نشده آقا تو كه خوب مي*تواني ما را از اين همه غربت برهاني ما را لاي كلمات ندبه پنهان شده ايم تا اينكه بيايي و بخواني ما را اين ماه كه چون چراغ تو مي*سوزد عمري است كه در فراق تو مي*سوزد خورشيد كه هر روز تو را مي*بيند در آتش اشتياق تو مي*سوزد اي اصل اميد! بيم*ها را درياب باباي همه! يتيم*ها را درياب هر چند خدا خودش كريم است آقا! لطفي كن و ياكريم*ها را درياب! يك روز به يك اشاره بر مي*گردند با دامني از ستاره بر مي*گردند روزي كه ورق به نفع حق برگردد اولاد علي دوباره بر مي*گردند نه شرم و حيا نه عار داريم از تو اما گله بي*شمار داريم از تو ما منتظر تو نيستيم آقا جان! تنها همه انتظار داريم از تو هر چند كه بيمار تو هستيم همه ديوانه ي ديدار تو هستيم همه بين خودمان بماند آقا عمري است انگار طلبكار تو هستيم همه! بر سينه اگر زديم سنگت آقا! هستيم اگر گوش به زنگت آقا! با اين همه نيرنگ و ريا مي*ترسم يك روز بياييم به جنگت آقا! شد بسته در هر دو جهان از بس كه... خشكيد زمين و آسمان از بس كه... بد نيست اگر كمي خجالت بكشيم خون شد دل صاحب الزمان از بس كه... هر روز به ما اگر كه سر هم بزني... بر ريشه ي خواب ما تبر هم بزني... آقا تو كه خوب مي*شناسي ما را زنگ در خانه را اگر هم بزني... از شنبه درون خود تلنبار شديم تا آخر پنجشنبه تكرار شديم خير سرمان منتظر ديداريم جمعه شد و لنگ ظهر بيدار شديم درسي كه مرور مي*كني عاشوراست هر جا كه عبور مي*كني عاشوراست اي وارث زخم*هاي هفتاد و دو تن روزي كه ظهور مي*كني عاشوراست تا عشق پر از حضور در ما نشود يك مرتبه نفخ صور در ما نشود به معني انتظار نايل نشويم تا كرب و بلا مرور در ما نشود از مزرعه*هاي كوچك بعضي*ها برچيده شود مترسك بعضي*ها آقا خودمانيم چه كيفي دارد وقتي بزني به برجك بعضي*ها با آمدنت دل مرا دريا كن اين سوخته را جزيره ي خضرا كن آقا تو مگر نه اينكه دنبال مني؟ من گمشده*ام بيا مرا پيدا كن گفتند كه تك سوارمان در راه است از اول صبح چشممان بر راه است از يازدهم دوازده قرن گذشت تا ساعت تو چقدر ديگر راه است؟ انگار نمي*رسد به دريا جاده در خويش زده هميشه در*جا جاده آقا نكند دير شود آمدنت من روي تو شرط بسته*ام با جاده ابري است هوا و بوي باراني نيست اين عصر گرفته را كه پاياني نيست داريم همه فال تو را مي*گيريم عكس تو درون هيچ فنجاني نيست نه عين نه شين نه قاف مي*داند عشق جز تو سخني به لب نمي*راند عشق آواره ي كوه و دشت و صحرا هر روز پشت سر تو نماز مي*خواند عشق تا كي همه جا بدون تو غم بخوريم پس كي تو مي*آيي آب زمزم بخوريم؟ اين جمعه خدا كند بيايي آقا يك نان و پنير ساده با هم بخوريم اين مرد كه در ره است بايد اورا... مي ترسم اگر سرزده* آيد اورا... از هر كه سراغ او گرفتم ديدم در شهر كسي نمي*شناسد او را عمري است به*دنبال جوابي ديگر هر روز كشيده*ام عذابي ديگر هر شب به هواي ديدنت از خوابي آسيمه دويده*ام به خوابي ديگر هر كس كه هواي دوسـت در سر دارد شمشير نه! قلب خويش را بردارد در سنت شيعه نيست حتي به نماز كه دست به روي دست خود بگذارد ج.صفربيگي
پاسخ : اشعار منتخب و زیبا از شاعران ایرانی - ما ز بالاییم و بالا می رویم ما ز دریاییم و دریا می رویم ما از انجاییم واز اینجا نیستیم ما ز بیجاییم وبیجا میرویم کشتی نوحیم در طوفان روح لاجرم بی دست وبی ÷ا می رویم همچو موج از خود بر اوردیم سر باز هم در خود تماشا میرویم هین ز همراهان و منزل یاد کن پس بدان هر دمی ما میرویم اختر ما نیست در دور قمر لا جرم فوق ثریا میرویم همت عالیست در سرهای ما از علی تا رب اعلی می رویم رو ز خرمنگاه مه ای کور موش گر نه کوری بین که بینا میرویم ای سخن خاموش کن با ما میا بین که ما از رشک بی ما میرویم ای که هستی ما را ره مبند ما به کوه قاف وعنقا می رویم
