بعضی ها را نوشتم شعر شدند بعضی ها را نتوانستم بنویسم اشک شدند بعضی ها را اما نه می شد نوشت و نه ننوشت آنها را فقط زیستم ...
ﺑــﺮﺍﯼ ﺗــﻮ .. ﺑــﺮﺍﯼ ﭼﺸﻤــﻬﺎﯾﺖ .. ﺑــﺮﺍﯼ ﻣـﻦ .. ﺑــﺮﺍﯼ ﺩﺭﺩﻫﺎﯾــﻢ .. ﺑــﺮﺍﯼ ﻣــﺎ .. ﺑــﺮﺍﯼ ﺍﯾـﻦ ﻫـﻤﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾــﯽ .. ﺍﯼ ﮐـﺎﺵ ﺧــــﺪﺍ ﮐـﺎﺭﯼ ﮐﻨـﺪ ...
اما اعجاز ما همین است ما عشق را به مدرسه بردیم در امتداد راهرویی کوتاه در آن کتابخانه کوچک تا باز این کتاب قدیمی را که از کتابخانه امانت گرفته ایم -یعنی همین کتاب اشارات را- با هم یکی دو لحظه بخوانیم ما بی صدا مطالعه می کردیم اما کتاب را که ورق می زدیم تنها گاهی به هم نگاهی... ناگاه انگشت های "هیس" ما را از هر طرف نشانه گرفتند انگار غوغای چشم های من و تو سکوت را در آن کتابخانه رعایت نکرده بود!...
دوست داشتنت بزرگترین نعمت دنیاست مرا شاد میکند و لبخند را به دنیایم هدیه میکند حتی این روزها گاهی پرواز میکنم من این دوست داشتن را بیشتر از هر چیز در این دنیا دوست دارم …