انواع موشک.... -

پاسخ : انواع موشک.... -

سام11 کدی است که آمریکا به این موشک داده است. هدف از توسعه ی این سیستم ، رفع محدودیت های موجود در موشک سام6 (گاینفال) بوده و همانند موشک سام8 یک رادار به هر لانچر اختصاص یافته تا به طور مستقل هدف های مربوطه را دنبال کند.

رادار تجسس ثانویه برای هدایت موشک (SSNR) می باشد که در ناتو فلاشFLUSHو استرایتSTRAIGHT نامیده می شود، این رادار به وسیله خودروی مستقلی حمل می شود و خودروی مربوط به لانچر، 4 فروند موشک با خود حمل می کند.


ظاهرا هنگهای « SA-11» مانند « SA-6» سازماندهی می شوند، به این صورت که 4 آتشبار موشکی، هر یک با 4 خودروی لانچر و یک خودروی حامل رادار، گسترش می یابند. به لحاظ اینکه لانچرهای« SA-11» قادرند هدفهای خود را به طور مستقل تعقیب نمایند، لذا رادار آتشبار برخلاف رادارهای فلاش و استرایت سیستم « SA-6» ، که دارای نقش حیاتی می باشند، در « SA-11» اهمیت اساسی ندارند. در سیستم « SA-11» ابتدا از رادارهای آتشبار، برای تجسس و ردیابی هدف استفاده و سپس هدف تحویل خودروی لانچر می شود.

رادار جدید از امکانات«ECCM» بیشتری برخوردار است و در مقایسه با آتشبار « SA-6» که فقط می توانست با یک هدف درگیر شود، قادر است با 4 هدف به طور همزمان درگیر شود.
در نوع بهسازی شده از رادار ردیابی جلوگنبدی(FLAPID) استفاده می شود. این موشک نسبت به « SA-6» از قدرت مانور، سرعت و برد بیشتری برخوردار است و احتمال می رود که به سوریه و کشورهای عضو پیمان ورشو صادر شده باشد.

مشخصات موشک :

هدایت : نیمه فعال راداری

پیشران : موتور اصلی سوخت مایع همراه با بوستر جامد

سرجنگی : 90 کیلوگرم حاوی مواد منفجره ی شدید(HE)

طول : 5.6 متر

قطر : 40 سانتی متر

وزن : 650 کیلوگرم

حداکثر ارتفاع عملیاتی : 15 کیلومتر

حداقل ارتفاع عملیاتی : 15 الی 30 متر

حداقل برد : 3 کیلومتر.

حداکثر برد : 30 کیلومتر.

ماکزیمم شتاب : 21 جی

 

پاسخ : انواع موشک.... -



اواخر دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷۰ میلادی را می توان نقطه عطف در پیشرفت صنایع موشکی در دنیا دانست زیرا زمانی بود که به تازگی جنگ جهانی تمام شده بود و کشورهای درگیر جنگ جهانی به خوبی ضرورت وجود موشک و جنگ افزارها را درک کرده بودند و با تجربیاتی که به هنگام جنگ کسب کرده بودند توانستند به دنیای جدیدی از ساخت سلاح ، موشک و هواپیما قدم بگذارند.

یکی از این کشورها که همواره ابرقدرتی موشکی محسوب می شد شوروی بود. اتحاد جماهیر شوروی با فاصله ای بسیار زیاد از رقبای خود به خصوص در صنعت هوافضا در حال پیشرفت بود ، ولی این پیشرفت هنگام فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی با کمتر از نصف پتانسیل گذشته ادامه یافت.
البته باید به این نکته نیز توجه کنیم که با وجود چنین فروپاشی، روسیه هنوز هم در صنعت هوافضا از برترین هاست. صنایع موشکی روسیه که همچون یکی از زیرشاخه های صنعت هوافضاست به تبع آن پیشرفت زیادی داشته است. رقابت بسیار جذابی بین کشورهای روسیه و ایالت متحده آمریکا در زمینه هوافضا وجود دارد که شاید یکی از دلایل پیشرفت سریع این صنعت در این کشورها و فاصله زیاد آنها با کشورهای دیگر همین باشد.

در لیست موشک های روسیه می توان انواع و اقسام موشک ها را از قبیل موشک های هوا به هوا، هوا به زمین، زمین به هوا، بالستیک، اتمی، ضد ماهواره ، ضد کشتی و ضد زیردریایی را دید. در این میان یکی از سری های بسیار قوی و با اهمیت سری موشک های S-300 را می توان جزو سومین نسل موشک های زمین به هوا دانست که پروژه ساخت و طراحی آن در دهه ۱۹۷۰ شروع شد.

این موشک نسبت به موشک هایی که در زمان های قبلش ساخته می شد خصوصیات متفاوتی داشت. البته تنها در سیستم پرتاب (Launch) آن از سری موشک های ۴۸N6 نمونه برداری شده بود که می توانست میان برد یا دوربرد باشد. توسعه و گسترش موشک های سری S-300 از سال ۱۹۶۹ آغاز شد که در آن زمان این موشک ها به برد ۷۵ کیلومتری رسیده بودند.

شرکت مجرب آلماز (Almaz) مسئولیت طراحی و ساخت را برای نیروهای زمینی و شرکت بوکاتف وظیفه طراحی آن را براساس نیازهای نیروی دریایی روسیه به عهده گرفتند.
چندی بعد برای به کمال رسیدن این موشک ها براساس آخرین تکنولوژی های راکتی شرکت گرونیش (Grunish) نیز به این جمع پیوست.

هدف پروژه، ساخت موشکی با برد بالا، سرعت بسیار زیاد و قدرت مانوری مطمئن بود. این موشک باید کمترین زمان عکس العمل ، قابلیت استفاده های نظامی گوناگون برای حمل کلاهک های مختلف ، دارای کمترین زمان رسیدن به هدف و نیز قابل اعتماد در زمان پرواز باشد.
منظور از قابل اعتماد بودن این است که هنگام پرواز از دید رادارها محفوظ باشد و ضد موشک ها نتوانند آن را ردیابی کنند،حتی از لحاظ حفاظت اولیه این موشک ها قرار بود که در کانتینرهایی جاسازی شوند که از زمان ساخت در کارخانه به بعد در همان کانتینرها بمانند و حتی سیستم پرتاب آنها نیز در خود کانتینرها تعبیه شود تا بتوانند در کمترین زمان ممکن از هر نقطه ای قابل پرتاب باشند.

پرتاب این موشک به صورت عمودی انجام می شود. یک لانچر قوی که می تواند موشک را تا ارتفاع ۲۰ متری بلند کرده و پرتاب کند. برای این امر یک جک هیدرولیک مدل ۴M330 ساختند که با سرعت بسیار بالایی این موشک را آماده پرتاب می کند.

S-300P
یکی از اولین موشک های این سریS-300P است که به سفارش وزارت دفاع روسیه تولید شد. این موشک می تواند کلاهکی را به اندازه ۱۳۳ کیلوگرم با بیشینه برد ۴۷ کیلومتر حمل کند. کمترین برد آن پنج کیلومتر است و می تواند در ارتفاع ۳۰ متری پرواز کند. سرعتش به سه کیلومتر در ثانیه می رسد و در ۲۸ ثانیه می تواند از خود عکس العمل نشان دهد. زمان آماده پرتاب شدنش کمتر از پنج دقیقه است.

S-300F
در سال ۱۹۸۴ مدل S-300F ساخته شد. مدل F در اصل موشک متناسب با نیازهای نیروی دریایی روسیه بود که از سیستم پرتاب ۵V55RM استفاده می کند. سرعت آن ۴۶۸۰ کیلومتر در ساعت است و می تواند کلاهکی به اندازه کلاهک مدل P ( ۱۳۳ کیلوگرم) ولی با بردی دوبرابر (حدود ۹۰ کیلومتر) را با خود حمل کند. بیشینه سرعت آن ۶۱۲۰ کیلومتر در ساعت و طول خود موشک با کلاهک ۲۵/۷ متر است.کمترین برد آن هفت کیلومتر و سقف پروازش ۲۵هزارمتر است و با سوخت جامد نیروی پیشرانش را تامین می کند. یک سیستم راداری معروف به ریف روی آن نصب کردند که می تواند در یک زمان شش هدف را شناسایی کند و به آنها هجوم برد.

S-300FM
مدل S-300FM در سال ۱۹۹۰ ساخته شد که باز هم مدلی برای نیروی دریایی بود. بسیار مدرن و پیشرفته بود. بیشینه سرعت آن به ۱۰ هزار کیلومتر در ساعت می رسد، وزن آن ۱۴۸۰ کیلوگرم است و این تفاوت بیش از هزار کیلوگرمی را می توان در وضعیت نیروهای پیشران این موشک دانست. برد آن ۹۰ کیلومتر است و می تواند ۱۵۰ کیلوگرم کلاهک را با خود حمل کند. بیشینه سرعتی معادل ۷۵۶۰ کیلومتر در ساعت دارد و در ارتفاع ۲۵ هزارمتری پرواز می کند.

S-300PMU
این موشک از لحاظ ظاهری بسیار شبیه مدل FM است حتی وزنش با آن یکی است. طول آن 98/6 متر، قطرش 45/0 متر و فاصله دوسر بالش 04/1 متر است. در ارتفاع ۲۷ هزار متری پرواز می کند و سوختش از مواد جامد تشکیل می شود. کمترین بردش پنج کیلومتر و بیشترین برد آن ۹۰ کیلومتر است. مدل بعد در سال ۱۹۹۷ ساخته شد که در واقع یک نمونه برداری از مدل MU بود. این موشک MU-2 نام داشت که از لحاظ اندازه و ابعاد دقیقاً مانند مدل قبلی بود ولی بردش به میزان ۱۰۵ کیلومتر افزایش یافته بود یعنی برد کلی آن به ۱۹۵ کیلومتر رسید. توانایی حمل آن نیز بیشتر شده است و می تواند ۱۸۰ کیلوگرم کلاهک را با خود حمل کند. سری ساخت این موشک ها تا سالهای اخیر ادامه یافت

 

پاسخ : انواع موشک.... -


زنجیره پدافند هوایی شامل حلقه های بسیاری میشود که یکی از این حلقه ها پدافند در ارتفاع پایین است .

ارتش آمریکا برای نیل به این هدف طی سه دهه گذشته از دو سیستم موشکی در ارتفاع پایین استفاده کرده است که شامل موشک دوش پرتاب استینگر و سیستم موشکی نیمه سنگین خود کششی MIM72 ملقب به چاپارل میباشد . چاپارل یک سیستم پدافند هوایی کوتاه برد ساخت آمریکاست .

چاپارل شامل چهار موشک AIM9 سایدویندر که بر روی برجک یک خودروی زرهی شنی دار سوار شده اند میباشد .موشک AIM9 در واقع موشک هوا به هوای مادون قرمز کوتاه برد نیروی هوایی و دریایی آمریکاست که از تمامی جنگنده های آمریکایی شلیک میشود و در سیستم چاپارل با کمی تغییر آن را به عنوان موشک پدافندی به خدمت گرفته اند . این نمونه سایدویندر در واقع مدل تغییر یافته AIM9L میباشد . این موشک دارای هدایت فروسرخ ( مادون قرمز ) است .

موشک پس از قفل شدن سیستم هدایتی مادون قرمز که بر روی دماغه موشک است به سوی هدف شلیک شده و به تعقیب گرمای خروجی ( اگزوز ) هواپیما یا هلیکوپتر پرداخته و هدف خود را دنبال و آن را منهدم میکند . این موشک بعد از شلیک کاملا خود مختار بوده و نیاز به هدایت خارجی ندارد .

اگر چه چاپارل به صورت عملیاتی تا به حال بر ضد هیچ هدفی استفاده نشده است ولی به طور گسترده ای در ارتش آمریکا به خدمت گرفته شده است . همتای اروپایی چاپارل سیستم کوتاه برد موشکی راپیر ساخت انگلستان است . این موشک را میتوان بر ضد انواع هلیکوپتر و جنگنده که در ارتفاع پایین پرواز میکنند به کار گرفت . چهار موشک سایدویندر بر روی یک برجک متحرک قرار میگیرند . همچنین یک چاپارل دارای یک کامیون پشتیبانی با 8 موشک یدکی سایدویندر است . خودروی شلیک کننده موشکها از نوع M730A2 است که نمونه تغییر یافته نفر بر M113 است؛می باشد . رادار چاپارل از نوع مارک XII ساخت هیوز است که در باند D کار میکند و بر روی برجک موشک نصب شده است . گفته میشود برد کشف این رادار برابر با 30 تا 40 کیلومتر است . تا سال 1990 ارتش آمریکا 596 واحد آتش و 5353 موشک را به خدمت گرفت اما در سال 1994 طی فرمانی تمامی چاپارل ها از خدمت ارتش خارج شده و به گارد ملی پیوسته اند .

مشخصات فنی موشک

v طول: 2،91 متر

v قطر بدنه : 127 میلیمتر

v وزن : 2/86 کیلوگرم

v نوع ماسوره : مجاورتی دارای تعقیب کننده مادون قرمز

v حرکت در سمت برجک : 360 درجه

v حرکت در ارتفاع : 90+ تا 5-

v حداکثر برد : 6000 متر

v حداکثر ارتفاع موثر : 50 تا 3000 متر

v موتور شلیک : یک دستگاه موتور Mk36 مدل 5 با سوخت جامد

v سیستم هدایت : مادون قرمز

v نواخت تیر اولیه : 4 موشک در دقیقه

v حداکثر سرعت : 2،5 ماخ

 

پاسخ : انواع موشک.... -



در جنگی که در ویتنام انجام گرفت نیرو های ویتنام شمالی از سلاحی ضد هوایی قابل حمل به وسیله نفر و از نظر ساختمان مشابه رد.آی امریکا و یا بلوپایپ انگلیس است استفاده میکردند.
این موشک ها در روسیه به نام استرلا2 به معنای پیکان ساخته میشود و امریکا آن را سام7 می نامد و نام ناتوی آن نیزگریل است.

در سال 1973 گزارش شد که موشک های سام7 روی خوردرویBRDM2به تعداد متعدد استقرار یافته اند.از این سلاح در طول جنگ اعراب و اسراییل نیز به تعداد زیاد استفاده شد.

این جنگ افزار بر علیه اهداف دورشونده با سرعت زیاد و در صورت لزوم و ورزیدگی تیر انداز بر علیه هدفهای نزدیک شونده با سرعت کم و متوسط نیز به کار می رود. به وسیله این جنگ افزار می توان در زمین های صاف یا ناهموار یا از درون سنگرها،از روی خودروهای زرهی در حال حرکت یا سکون، از واگنهای قطار و یا عرشه کشتی بر علیه هدفهای هوایی اجرای آتش نمود.

مشخصات فنی سلاح :

وزن موشک : 9800 گرم

قطر موشک : 72 میلیمتر

وزن خرج تخریبی : 370 گرم

سرعت اولیه : 28 متر بر ثانیه

سرعت متوسط پرواز : 500 متر بر ثانیه

وزن کل جنگ افزار :15 کیلوگرم

ارتفاع جهت از بین بردن اهداف هوایی: حداقل50 متر و حداکثر 2300 متر

حداکثر مسافت جهت از بین بردن هدف : در مسیر دورشونده 4200 متر و در مسیر نزدیک شونده 2800 متر

حداکثر سرعت هدف هوایی جهت درگیری: دورشونده 260 متر بر ثانیه و نزدیک شونده 150 متر بر ثانیه

 

پاسخ : انواع موشک.... -

توسعه ی موشک موشک سام17 (گریزلی) توسط دفاتر طراحی نیپ ، ژوکوفسکی و ویمپل در مسکو انجام و اعتقاد بر این است که کارخانجات اولیانوسکی در طراحی و توسعه ی موشک فعال بوده اند. شباهتهایی میان موشک های دفاع هوایی سام11 ، سام17 روسیه و موشک استاندارد آمریکایی به چشم می خورد.

هدف از طراحی این موشک زمین به هوای کوتاه برد رهگیری هواپیما ، هلی کوپتر ، موشک های بالستیکی (ATBM ) ، موشک های کروز ، موشک های هوا به زمین (نظیر هاندداگ آمریکا) و نیز هواپیماهای بدون سرنشین یا RPV بوده است. طبق برنامه این سیستم جایگزین SA-11 می شود.

پیشران سوخت جامد موشک سرعت 1.2 ماخ را برای موشک فراهم و برد آن را به 50 کیلومتر می رساند. حداقل برد موشک 3کیلومتر و محدوده ی عملیاتی موشک از نظر ارتفاع بین 10 متر الی 24 کیلومتر است.

طول موشک 5.5 متر ، قطر آن 0.4 متر ، وزن آن 720 کیلوگرم ، عمر انبارداری آن 10 سال و زمان لازم برای آماده سازی آن 5 دقیقه است. این موشک قابلیت این را دارد که با فاصله 4 ثانیه از یکدیگر به صورت رگبار از لانچر چهار فروندی پرتاب شود.

رادار مراقبت سیستم بر روی شاسی خودروی شنی دار مستقر و رادار درگیر آن که در ناتو چیربک گفته می شود قادر به درگیری با 4 هدف به صورت همزمان است.

در سال 1995 مدل جدیدی از این سیستم ارائه شد که در آن کل مجموعه بر روی خودروهای چرخ دار قرار داشتند. برابر آنچه از این سیستم در نمایشگاه هوایی مسکو در سال 1993 به نمایش گذاشته شد سکوی پرتاب موشک چهار فروندی بوده و بر روی خودروی شنی مفصل دار قرار داشت. اعتقاد بر این است رادار 9S18 با نام ناتوی اسنو دریفت که با آرایه فازی کار می کند و به صورت سه بعدی عمل می نماید رادار مراقبت سیستم را تشکیل می دهد. برد این رادار 160 کیلومتر است. موشک دارای سرجنگی ترکشی به وزن 70 کیلوگرم است.

مشخصات موشک :

v طول : 5.5 متر

v قطر : 40 سانتی متر

v جرم کامل : 720 کیلوگرم

v سرجنگی : به جرم 50 یا 70 کیلوگرم حاوی مواد منفجره ی شدید(HE)

v هدایت : اینرسی+دستوری+راداری نیمه فعال

v پیشران : از نوع سوخت جامد

v برد : 50 کیلوگرم



مشخصات رادارهای SA-17 :

v نوع بهسازی شده رادار اسنو دریفت : برد 160 کیلومتر

v رادار ردیاب چیربک :برد 120 کیلومتر

 

پاسخ : انواع موشک.... -

سیستم پدافند موشکی سام 6 گاینفال یک سیستم موشکی سطح به هوای میانبرد دو مرحله ای است که بر اساس فرمان رادیویی نیمه خودکار راداری به دنبال هدف میرود.

توسعه سام 6 از موشک ضد هوایی 3M9 برای سیستم KUB در دفتر مهندسی OKB-134 توسط ایوان ایوانکویچ توپروف به اتمام رسید.

وابستگی های آیرودینامیکی،موتور و مشکلات ردگیری موشک،توپروف را مجبور کرد از وزارت دفاع خواستار طولانی شدن ضرب الاجل مقرر شده برای تحویل موشک ام 93 باآزمایش های دولتی شود.توپروف از پست ریاست مهندسی در آگوست 1961 عزل شد و به سمت ریاست دپارتمان موسسه هوانوردی مسکو منصوب شد و به جای وی آندری لیا پینف رهبری گروه را به عهده گرفت. اما این تغییر و تحول باعث سرعت گرفتن پروژه نشد.

سرانجام در 1966 موشک متکی بر تمام تجهیزات KUB به عنوان یک سلاح عملیاتی تصدیق شد و مبدل به یکی از موفق ترین موشک های ضد هوایی روسی گردید.همچنین به طور مکرر از نمونه دریایی این موشک با نام SA-N-3 گوبلت گزارشاتی می رسد که این دوراز انتظار نیست.


موشک سام 6 به طول 5 متر و 70 سانتیمتر وبا قطر0.335 متر و پهنای باله 1.24 متر و وزن 599 کیلوگرم با سر جنگی 56 کیلوگرمی HF متلاشی شونده است. فیوز های موشک بعد از 50 متر از سطح پرواز مسلح میشوند. سام 6 A دارای برد موثر بیش از 24 کیلومتر است و دارای حداقل اثر در 3 کیلومتری و در ارتفاع 100 متری است.

در سال 1977 یک نگارش جدید از سام 6 گاینفال ساخته شد که بر روی تریلر های متوسط SPU حمل میشد.SPU میتوانست که 3 موشک سام 6 حمل کند به اضافه یک رادار باند H/I راهنمایی کننده موشک که در جلوی لانچر ها نصب میشد.

موشک های رولند نیز بر روی تریلر های 6*6 جابه جا می شدند و به صورت دستی بر روی لانچر بارگذاری میشدند. به این صورت که بوسیله جرثقیل حمل میشدند و در عقب ماشین لود میشدند. بارگذاری تقریبا 10 دقیقه طول میکشد.

رادار کنترل آتش STRAIGHT FLUSH دارای برد ماگزیمم بین 55 تا 75 کیلومتر با ارتفاع 10000متر وابسته به قابلیت های هدف همچون اندازه آن می باشد .سام 6 دارای یک دوربین تلویزیونی با برد 30 کیلومتر است که در شرایط اضطراری از آن استفاده میشود. شرایطی مثل از کار افتادن عملکرد رادار در زمانهایی که مجبور میشوند عمل ضد رادار را که به دنبال آن خاموش کردن رادار است را استفاده کنند.

این رادار میتواند توسط وسایل نقلیه حمل شود و با کابلی به طول 10 متر برای انتقال اطلاعات به سیستم های لانچر متصل می شود

 

پاسخ : انواع موشک.... -

سیستم اس200 یک سیستم پدافندی میان برد تا برد بلند زمین به هوا است که قابلیت جابه جایی دارد و توسط روسیه ساخته و گسترش داه شده است. هدف اصلی این سیستم رهگیری اهداف و نابود کردن جنگنده ها و موشک های کروز است.

در سال 1966 اتحاد جماهیر شوروی آزمایش هایی را بر روی سیستم S-200 در داخل کشور خود انجام داد. منابع حاکی از آن است که اولین موشک (آزمایش شده) نتواست به مطلوبات مورد نظر دست پیدا کند.برای نمونه برد واقعی که بر روی کاغذ پیاده شده بود برابر 200 کیلومتر بود و این در حالی بود که واقعیت برد موثر (حاصل از آزمایش) بیش از 160 کیلومتر نبود. با این حال مسکو هنوز این موشک را یک قسمت مهم از معماری دفاعی خود می پندارد. توسعه و کسترش و صف آرایی سیستم s-200 در 1967 شروع شد.

اولین هنگ های عملیاتی از سیستم پدافندی S-200 با 18 سایت موشکی و 342 پرتابگر در پایان سال 1967 وارد خدمت شدند. در سال 1967 سامانه S-200 رسما جایگزین موشک ضد بالستیک نا موفق RZ-25/5V11 بنام Dal شد و وارد خدمت شد. این سیستم طوری طراحی شد که با جنگنده های میگ روسی هماهنگ باشد و تا این جنگنده ها از سایت های S-200 محافظت کنند.

توسعه سیستم پدافندی s-200 در 1968 به 40 سایت موشکی و در 1969 به 60 سایت موشکی افزایش پیدا کرد. رشد تعداد سایت موشکی در 1970 تا 1980 به عدد 130 و در 1985 تعداد لانچر های پرتابگر به 1950 عدد رسید.در 1975 روسیه ارتقای سیستم S-200 را کامل کرد. از خصیصه های این آپگرید افزایش برد بلند تا 250 کیلومتر و مدرنیزه کردن رادار کنترل آتش این سیستم بود.

موشک توسط 4 تقویت کننده راکت که سوخت جامد دارند پرتاب میشود. بعد از سوختن آنها و رها سازی آنها که بین 3 تا 5.1 ثانیه بعد از پرتاب موشک انجام میشود, موتور راکت که با یک سوخت مایع بنام 5D67 سازکار است برای مدت زمانی 51 تا 150 ثانیه می سوزد.
ماکزیمم برد موشک میان 150 تا 300 کیلومتر است. موشک برای تصحیح نصف مسیر پروازی به طرف هدف از هدایت رادیویی و در فاز بعد از طریق هدایت نیمه فعال راداری خود موشک استفاده میکند.
حداکثر سرعت هدف می تواند تا 4 ماخ باشد.ارتفاع موثر بین 300 تا 20000 متر است یعنی معادل 900 تا 60000 پا. کلاهک موشک وزنی برابر 217 کیلوگرم دارد و از نوع متلاشی شوند با قدرت انفجاری زیاد است. کلاهک توسط چاشنی(فیوز) مجاورتی راداری یا سیگنال فرمان تحریک میشود. در اضافه کردن ماکزیمم برد به 250 کیلومتر, هر S-200 ماکزیمم ارتفاع 35 کیلومتر و سرعت 2500 متر بر ثانیه دارد. مطابق منابع روسی S-200 می تواند با جنگنده ها و موشک های کروز با سرعتی برابر 1100 متر بر ثانیه درگیر شود. مدارکی هست که نشان میدهد بعضی سامانه ها با کلاهک های اتمی عرضه شده اند.

در سال 1980 اتحاد جماهیر شوروی تولید سری بعدی از موشک های سطح به هوای متحرک را آغاز که نتیجه آن تولید موشک S-300 بوده است.

با روی کار آمدن نسل جدید موشکهای هوا به سطح در سالهای جاری فقط 4 هنگ از سامانه های S-200 باقی مانده اند.در سال 2001 شمار S-200های باقی مانده در خدمت ارتش روسیه تنها یک واحد بوده است. سیستم پدافندی S-200 به کشور هایی شامل: بلغارستان ، چک اسلواکی ، مجارستان، لهستان، هند، کره شمالی، لیبی، سوریه و ایران صادر شده است.

مشخصات سیستم پدافند موشکی S-200

v نوع: موشک سطح به هوای برد بسیار بلند

v کشور سازنده: اتحاد جماهیر شوروی

v سال ورود به خدمت: 1967

v شرکت سازنده : آلماز

v نمونه ها : S-200, S-200V (S-200VE), S-200D (S-200DE), S-200A

v وزن: 7.1 تن

v طول: 10.8 متر

v کلاهک: متلاشی شونده با قدرت انفجاری بالا به وزن 217 کیلوگرم

v برد عملیاتی: 250 کیلومتر

v سقف پروازی: 40 کیلومتر

v حداکثر سرعت: 2500 متر بر ثانیه معادل 7.5 ماخ

 

پاسخ : انواع موشک.... -




موشک سطح به هوای تور.ام1 یک سیستم پدافند هوایی سیار است. در سیستم های دفاع هوایی سیار، لانچر (مجموعه پرتابگر و موشکها) و رادار سیستم موشک به وسیله‏ی خودرو جابه‏جا می‏شوند.

این خودرو (معمولا زرهی) فقط برای جابه‏جایی سیستم موشکی به کار می‏رود و این قابلیت را می‏دهد تا از گزند شناسایی ماهواره‏های نظامی و هواپیماهای شناسایی مصون بماند و مکان دقیق آن مشخص نشود. برای مثال در سیستم تور.ام1 ، می‏توان در ساعت حدود 60 تا 70 کیلومتر مجموعه‏ی سیستم را به راحتی جابه‏جا نمود و توان جنگنده‏های دشمن را برای حمله و نابودی این مجموعه که ممکن است مکانش قبلا مورد شناسایی قرار گرفته باشد، خنثی کرد.

تور.ام1 یک سیستم دفاع هوایی یکپارچه (موشک + رادار + خودرو) با دقت خیلی زیاد است که برای عملیات بر علیه اهداف ارتفاع متوسط و ارتفاع پائین و ارتفاع خیلی پائین، کاربرد دارد. دامنه‏ی استفاده نیز شامل انواع اشیاء پرنده نظیر انواع هلیکوپتر، هواپیمای جنگنده و موشکهای کروز و زمین به زمین می‏شود. قابلیت حمله به اهداف بسیار نزدیک، توان بالقوه‏ای برای شلیک به موشک می‏دهد، امکانی که در سیستم‏های موشکی نظیر هاوک و سام2 وجود ندارد و حداقل فاصله‏ی 3 یا 4 کیلومتری باید رعایت شود.

این سیستم موشکی قادر به انجام عملیات خود در محیط‏هایی است که دشمن در آن عمل الکترونیک انجام داده و یا ایجاد کننده‏ی پارازیت دارد. در هر سیستم، تعدادی خودروی حمل کننده پرتابگر (TLV) وجود دارد. (Transporter Launcher Vehicle)

در روسیه، هر گردان دفاع هوایی این موشکها، شامل 3 تا 5 آتشبار می‏باشد. در هر آتشبار نیز چهار TLV وجود دارد. در هر TLV نیز تعداد 8 لانچر موشک آماده‏ی پرتاب وجود دارد که این 8 لانچر به همراه مجموعه‏ی رادار و سیستم کنترل آتش و یک مقر فرماندهی پدافند می‏باشد.
سیستم شلیک موشک می‏تواند به صورت خودکار عمل نماید که شلیک نیز می‏تواند ایستا و یا در حال حرکت انجام شود. رادار بسیار قوی Tor-M1 می‏تواند تا 48 هدف مختلف هوایی را ردیابی کند و همزمان به 2 هدف مختلف آتش کند. موشکها نیز با سرعت 700 متر بر ثانیه (حدود 5/2 ماخ) به سمت اهداف در فاصله‏ای بین 1 تا 12 کیلومتر عمل می‏کنند.این سیستم برای اهداف هوایی که ارتفاعی بین 10 تا 6000 متر دارند بسیار کشنده است و دقت آن بین 92% تا 95% می‏باشد.

زمان عکس‏العمل بین 3 تا 4 ثانیه (از زمان رهگیری هدف و شلیک موشک) برای حالت ایستا و 10 ثانیه برای حالتی است که سیستم در حال حرکت می‏باشد. حالت شلیک موشک به صورت عمودی بوده و نوع سوخت راکت موشک سوخت جامد و تک مرحله‏ای است قادر است مانورهایی با تحمل فشار 30جی انجام دهد!!

سرجنگی موشک، 15 کیلوگرم ماده‏ی بسیار قوی انفجاری چند تکه دارد (یعنی پس از انفجار، به قطعات مختلف تقسیم شده و هر قطعه نیز جداگانه منجر می‏شود) و این سرجنگی به یک فیوز زمانی متصل است.

این موشک همچنین می‏تواند با دقت بسیار بالایی، موشکهای کروز و سایر سلاح‏های هدایت شونده را مورد هدف قرار دهد. در آزمایشاتی که برای هدفگیری این موشک در برابر موشکهای زمین به زمین صورت گرفته است، فاصله‏ای بین 600 تا 900 متر (برای هدفگیر موشک کروز یا زمین به زمین) برد مؤثر این سیستم تعیین شده است.

اولین کاربر این سیستم موشکی ، پدافند هوایی روسیه بود که در آن نیرو با نام سام15 یا Gauntlet شناخته می شود. نیروی دریایی روسیه نیز نوع دریاپایه‏ی این موشک را به نام SA-N-9 به کار گرفته است. چین نیز تعداد 50 سیستم تور ام1 در ابتدا و سپس 25 سیستم دیگر بین سالهای 1997 تا 2002 خریداری کرده است. ارتش یونان نیز تعداد 21 سیستم به کار گرفته است.

 

پاسخ : انواع موشک.... -




سیستم موشکی کورتال یک سیستم موشکی کوتاه‌برد و قابل استفاده در هر وضعیت هوایی است که از آن جهت مقابله با موشک‌های ضدکشتی و یا هواپیماهای دشمن که در ارتفاع کم حرکت می‌کنند، استفاده می‌شود.

توسعه
این سیستم در ابتدا معروف به Crotale R440 بود و توسط شرکت Thomson-Houston جهت استفاده در آفریقای جنوبی طراحی شد اما بعدها توجه ارتش فرانسه به این سیستم جلب شد و در دو گونه‌ی زمینی و دریایی مورد استفاده قرارگرفت.

بخش کنترل آتش سیستم از حسگرهای اصلی شناور، سیستم آتش برجک و سیستمی هماهنگ‌کننده تشکیل شده‌است. برجک سیستم تعداد 8 موشک را در محفظه‌هایی ضدآب نگهداری می‌کند و مخزن سیستم که در پشت برجک قراردارد دارای تعداد 18 موشک می‌باشد.

نخستین مدل زمینی این سیستم دارای تعداد چهار لانچر بود. جهت افزایش قدرت تحرک و جابه‌جایی، سیستم برروی شاسی تانک AMX-30 سوارشد. بعدها تعداد لانچرها به شش عدد تغییر یافت. در ارتش فنلاند سیستم برروی خودروی Sisu Pasi نصب‌شده و دارای تعداد هشت لانچر است.

سیستم Crotale روی تعداد زیادی از شناورها نصب‌شده‌است به طور مثال در ناوهای محافظ کلاس La Fayette این سیستم با هشت مقر شلیک و در کنار آشیانه‌ی بالگرد نصب‌شده‌است.

Crotale NG

تولید نوع ارتقایافته‌ی این سیستم در سال 1990 آغازشد. این سیستم از موشک‌های جدید VT-1 استفاده‌می‌کند. ویژگی‌های این موشک‌ها عبارت‌انداز: سرعت 3.5 ماخ، برد 11 کیلومتر، سرجنگی 13 کیلوگرم و حداکثر ارتفاع حرکت 6000+ متر. این سیستم دارای رادار داپلر باند Sبا برد 20 کیلومتر، رادار رهگیر باندKu با برد 30 کیلومتر، دوربین گرمایی با برد 19 کیلومتر، دوربین CCD با برد 19 کیلومتر و سیستم رهگیر لیزری است.

Multi-Shield 100

در سال 2007 نوع جدیدی از این سیستم Crotale NG مجهز به سیستم راداری Shikra در یک نمایشگاه رونمایی شد. این سیستم مجهز به موشک‌های Crotale Mk3 VT-1 و رادار Shikra با برد کشف 150 کیلومتر بود. همچنین برد موشک‌ها VT-1 در این سیستم به 15 کیلومتر افزایش‌یافته‌بود.

فن‌آوری
بخش موشکی سیستم Crotale از سه قسمت تشکیل شده‌است: یک خودرو جهت جابه‌جایی، یک سیستم شلیک موشک و یک رادار رهگیری که بین دو مقر شلیک قرارمی‌گیرد. و اما بخش دوم یک بخش نظارت راداری است که روی یک خودرو نصب‌شده‌است. خودروی راداری دوم قابلیت اتصال شبکه‌ای به چند خودروی لانچر را داراست تا کارایی و دقت ضدهوایی سیستم افزایش یابد. در گونه‌ی Crotale NG هر دو بخش شلیک‌کننده و رادار نظارتی روی یک خودرو نصب‌شده‌است.

پیشران موشک از سوخت جامد استفاده‌می‌کند و سرعت موشک را در عرض دو ثانیه به سرعت 2.3 ماخ می‌رساند. موشک سپس طبق اطلاعات راداری مسیر حرکت خود را تعیین می‌کند و طبق این اطلاعات به سمت هدف حرکت می‌کند، زمانی که موشک به هدف نزدیک شد فیوز لیزری آن فاصله‌ی مناسب را تشخیص داده و موشک منفجر می‌شود.

بخش نظارت راداری و کنترل راداری سیستم دارای برد 20 کیلومتر می‌باشد همچنین برد سیستم هدایت تلویزیونی 15 کیلومتر می‌باشد. سیستم هدایت تلویزیونی به صورت منظم از دو دوربین لیزری و عادی استفاده می‌کند. این سیستم قادر است همزمان تعداد 8 هدف را رهگیری کند. همچنین سیستم توانایی هدف قراردادن اهدافی متنوع مانند هلیکوپترهای ساکن تا اهداف مانند جنگنده‌های با سرعت بالای 2 ماخ را داراست. بخش لانچر سیستم قادر است به سیستم‌های راداری و یا لیزری دیگر نیز متصل شود و از داده‌های آنها جهت رهگیری هدف استفاده‌کند.

گونه‌ها :

R440 Crotale

نوع اصلی و پایه‌ای سیستم Crotale SAM system است که در دو نوع زمینی و دریایی ساخته‌شده‌است. تا کنون تعداد 330 سیستم و هزاران موشک از این گونه ساخته‌شده و به بیش از 15 کشور جهان صادر گردیده‌است.

HQ-7

این گونه در واقع حاصل مهندسی معکوس چینی‌ها روی سیستم Crotale است. اخیرا نوع جدید این سیستم یعنی HQ-7A/FM-90 توسط چینی‌ها ساخته‌شده‌است.

شرکت Thomson-CSF نوعی خاص از سیستم را برای کشور عربستان سعودی طراحی کرده که به Shahine معروف است. ساخت این گونه در سال 1980 صورت گرفت. تفاوتی که بین Shahine و گونه‌ی اصلی وجود دارد در خودروی حامل و تعداد مقرهای شلیک (شش به جای چهار) است. این گونه جهت حفاظت از واحدهای زرهی ارتش عربستان سعودی ساخته‌شده‌است. در جریان آزادسازی کویت در فوریه‌ی 1991، Shahine جزء اولین خودروهایی بود که به منطقه اعزام شد.

Crotale Mk.3

در 15 ژانویه‌ی 2008 فرانسه نوع جدید سیستم Crotale یعنی Crotale Mk.3 را در مرکز آزمایشات موشکی CELM واقع در Biscarrosse آزمایش کرد. در این آزمایش سیستم Crotale Mk.3 با استفاده از موشک‌های VT1 هدف فرضی را که در ارتفاع 970 متری و فاصله‌ی 8 کیلومتری قرارداشت را در عرض یازده ثانیه مورد اصابت قرارداد. بعدها در 31 ژانویه‌ی 2008 سیستم هدف دیگری را که در ارتفاع 500 متری و فاصله‌ی 15 کیلومتری قرارداشت را در عرض 35 ثانیه مورد اصابت قرارداد.

استفاده کنندگان :

کشورهای مختلفی جز استفاده‌کنندگان سیستم Crotale و یا Crotale NG هستند که از جمله‌ی آنها می‌توان به کشورهای بحرین، مصر، فنلاند، فرانسه، یونان، کره‌ی جنوبی، عمان، مراکش، پاکستان، فیلیپین، امارات متحده‌ی عربی، عربستان سعودی و آفریقای جنوبی اشاره‌کرد

 

پاسخ : انواع موشک.... -




ا افزایش توانایی تانکها برای دفاع از خود ، فاصله درگیری با تانکها توسط نیروی پیاده افزایش یافت .بین دهه های 40 تا 60 میلادی این فاصله چیزی حدود 150 تا 350 متر بود ولی بعد از آن این فاصله افزایش یافت . با افزایش فاصله درگیری راکتهای ضد تانک معمول چون RPG7 و بازوکا دیگر کارائی زیادی نداشتند.حتی در صورت اضافه کردن برد راکت ، دیگر سرباز پیاده قدرت هدفگیری یک تانک از فاصله 500 یا 800 متری را نداشت. حتی یک درجه اشتباه در هدف گیری باعث یک خطای چند متری در فاصله بیش از 500 متری میشود و این فاصله برای در امان ماندن تانک از اثرات موشک ضد تانک کافی بود. از این لحاظ هر دو قدرت شوروی و آمریکا دست به ساختن موشکهای ضد تانک هدایت شونده ای زدند که بتوان آنها را از فاصله زیادی شلیک و هدایت کرد. روسها موشک ضد تانک ( مالیوتکا ) را ساختند و آمریکائیها در اولین تجربه موفق خود برای به خدمت گرفتن گسترده یک موشک ضد تانک هدایت شونده ، موشک M47 Dragon را ساختند.

موشک ضد تانک قابل حمل هدایت شونده M47 Dragon توسط کمپانی ( مک دانل داگلاس ) در آمریکا ساخته شده است . این موشک که قابل شلیک توسط نفر است به روش هدایت سیمی ( مانند موشک ضد تانک تاو ) هدایت میشود .

این سیستم شامل موشک و لانچر پرتاب میباشد .سیستم هدایت موشک شامل سیستم گرما یاب و همینطور سیستم دید در شب است که بر روی لانچر پرتاب نصب شده ،همچنین این لانچر مجهز به دو پایه و یک باطری میباشد.کلاهک موشک آنقدر قدرت دارد که به سرباز پیاده قابلیت حمله به انواع زره پوش و سنگرهای سبک را بدهد.دراگون از اوایل دهه 70 میلادی برای ارتش آمریکا توسعه پیدا کرد. سیستم هدایت سیمی به کاربر این امکان را میدهد که موشک را در یک مسیر مستقیم نسبت به هدفش حفظ کند .دراگون را میتوان به کمک سیستم دید در شب نیز استفاده کرد.لانچر از جنس مواد کامپوزیت است و دارای دو پایه برای قرار دادن آن روی زمین است ،همچنین این لانچر قابل استفاده به دفعات میباشد . دراگون در اوایل دهه 90 دوباره بازنگری شد که نتیجه این بازنگری سوپر دراگون بود.

نسل اول دراگون دارای برد 1000 متر و زمان پرواز 2/11 ثانیه بود . نمونه جدید بهینه سازی شده دراگون که طی برنامه PIP ارتقاء داده شده دراگون 11 نامیده میشود . این نمونه دارای توانائی نفوذ بیشتر در زره به مقدار 18 اینچ و بردی معادل 1500 متر است . دراگون 11 دارای 85 درصد توانائی بیشتر نسبت به نمونه های اولیه است.

اولین استفاده رزمی دراگون ، مربوط به جنگ ایران و عراق میشود که این موشک توسط نیروهای ایرانی بر علیه نیروهای عراقی استفاده شد ( تعداد محدودی از این موشک در دوران رژیم پهلوی تحویل ارتش ایران شده بود ) این موشک امروز در ایران به روش مهندسی معکوس تولید میشود.

دراگون با موفقیت در بسیاری انواع درگیریهای نظامی از جمله جنگ خلیج فارس و حمله نظامی آمریکا به افغانستان استفاده شده است . امروزه این موشک در حال جایگزینی با موشک ( جاولین ) است.

مختصات

نوع هدایت : هدایت سیمی ، نیمه خودکار

قطر کلاهک : 14 سانتیمتر

وزن لانچر : 9/6 کیلو گرم

وزن لانچر با موشک : 07/10 کیلو گرم

تعداد خدمه : 2 نفر

وزن موشک : 4/5 کیلو گرم

قطر لانچر : 2/85 سانتیمتر

کمترین برد : 75 متر

بیشترین برد : 1000 متر

سرعت موشک : 200 متر بر ثانیه

قدرت نفوذ در زره : 50 سانتیمتر