تسبیح زهرا(س) هدیه آسمانى

تسبیح
زهرا(س) هدیه آسمانى
ستارگان درخشانتر از همیشه تاریخ در آسمان
مدینه پرتو افشانى مى‏کردند. شمیم عطر محمدى(ص) در کوچه‏هاى مدینه پراکنده
بود و یاس علوى، آنگاه که به معراج نماز مى‏رفت، نورش براى اهل آسمان
مى‏درخشید و بر چهره اهل زمین نور مى‏پراکند.

در آن هنگام فاطمه(س) ار سختى کارهاى خانه
در زحمت‏بود.[SUP] (1) [/SUP]امیر مؤمنان(ع) آنگاه که چنین دید به فاطمه
توصیه کرد، نزد پدر برود و خدمتکارى درخواست کند تا در امور منزل یار و
همکارش باشد.[SUP] (2) [/SUP]

وقتى پیامبر(ص) از خواسته آنان آگاهى یافت،
فرمود: «اى فاطمه چیزى به تو عطا کنم که از خدمتکار و دنیا با آنچه در آن
است، ارزشمندتر است; بعد از نماز سى و چهار مرتبه «الله اکبر» و سى و سه
مرتبه «الحمدلله‏» و سى و سه مرتبه «سبحان الله‏» بگو و آن را با لا اله
الا الله ختم کن. این کار برایت از چیزى که مى‏خواهى و از دنیا و آنچه در
آن است، بهتر است‏».[SUP] (3) [/SUP]

در آن لحظه که این هدیه آسمانى به فاطمه(س)
عطا شد، فرمود: «از خدا و رسول خدا راضى شدم.»[SUP] (4) [/SUP]

درک هدیه بزرگى که رسول اکرم(ص) به فاطمه(س)
اعطاء کرد، بالاتر از طاقت غیر معصوم است، به گونه‏اى که انسان از وصف آن
عاجز مى‏ماند و فقط از سرچشمه گفتار معصومین(ع) است که تا اندازه‏اى
مى‏توان از برکاتش بهره‏مند شد.

امام باقر(ع) درباره تسبیح حضرت فاطمه(س)
مى‏فرماید: «خداوند متعال با هیچ ستایشى، بالاتر از تسبیحات فاطمه زهرا(س)
عبادت نشده است. و اگر چیزى افضل از آن وجود داشت، رسول خدا(ص) آن را به
فاطمه(س) اعطاء مى‏کرد.»[SUP] (5) [/SUP]

تسبیح حضرت فاطمه(س) که به مناسبت مداومت آن
حضرت در انجام آن به وى منسوب گردید، در واقع تسبیح حق تعالى است! حضرت
امام خمینى در کتاب اربعین حدیث چنین مى‏نگارد: «...پر واضح است که تسبیح و
تقدیس حق تعالى مستلزم علم و معرفت‏به مقام مقدس حق و صفات جلال و جمال
اوست.»[SUP] (6) [/SUP]

تسبیح عبادتى برگزیده است که هر کس در سیر
معنوى خویش به قدر طاقت و معرفتش از آن بهره مى‏گیرد و ائمه: قبل از خلقت
عالم مادى، به تسبیح ذات اقدس حق مشغول بودند.

حضرت امام خمینى; در باب اشاره به مقامات
ائمه در کتاب اربعین حدیث چنین مى‏نگارد: «براى اهل بیت عصمت و طهارت،
علیهم الصلوة و السلام، مقامات شامخه روحانیه‏اى است در سیر معنوى الى
الله، که ادراک آن علما نیز از اقت‏بشر خارج و فوق عقول ارباب عقول و شهود
اصحاب عرفان است; چنانچه از احادیث‏شریفه ظاهر مى‏شود که در مقام
روحانیت‏با رسول اکرم(ص) شرکت دارند و انوار مطهره آنها قبل از خلقت عوالم،
مخلوق اشتغال به تسبیح و تحمید ذات مقدس داشتند.»[SUP] (7) [/SUP]

تسبیح از جهتى دیگر عبادتى عمومى بین تمام
مخلوقات است، حضرت امام; در این باره مى‏فرماید: «آیه شریفه [و یسبح لله ما فى السموات و الارض] دلالت
کند بر تسبیح جمیع موجودات حتى نباتات و جمادات و تخصیص آن به ذوى العقول
از احتجاب عقول ارباب عقول است.»[SUP] (8) [/SUP]

و باز مى‏فرماید: «بالجمله، سریان حیات و
تسبیح شعورى علمى اشیاء را باید از ضروریات فلسفه عالیه و مسلمات ارباب
شرایع و عرفان محسوب داشت، ولى کیفیت تسبیح هر موجودى و اذکار خاصه‏اى که
به هر یک اختصاص دارد، و اینکه صاحب ذکر جامع انسان است و سایر موجودات به
مناسبت نشئه خود ذکرى دارند.» (9)