افسانه آرش کودکان آینده سازان کهن بوم دلیر غنچه های تازه رسته افتخار مام پیر با توام میراث دار کورش پاینده نام ای که دارد خونت از عمق خلیج پارس وام خاک پاک میهنت با خون به دست تو رسید پاسداری از وطن صدها گل از این پهنه چید از ارس تا رود کارون لوت سرتاسر کویر پندی از پیشینیان آویزه گوشت بگیر خاک و ناموست گرامی تر ز جان می بایدت گر به دست خصم دون صد مرگ بهتر شایدت نوگلم ! آرش به جان تابید و خندید و وزید چون یکی فواره ای از قعر پستی ها رهید استوار و بی درنگ ، بر کمانش دل به چنگ جان به تیر و دل به دریا برگرفت از مام ننگ هان ! چه گویم از طنین گامهایی شادمان آگه از پایان ره اما به امیدی روان آخرین دیدار فرزند زمین با آفتاب دل بریدن از تماشای نگاه ماهتاب چون اهورا قلب نیکو سیرتش بیدار کرد زیر لب آهسته با خود اینچنین گفتار کرد : «من نمی ترسم ز مرگ ، چون شقایق از تگرگ تز به خاک افتادن این آخرین پاییز برگ بیم من آرامی موج سرشت آدمیست از فرو بلعیدن فریاد جان آزادگیست بیم من خاکم به زیر چکمه اهریمنان چنگ خون آلوده ای آورده رو بر آسمان» شعله خشمش شراری تا ثریا پر لهیب بار دیگر با دگر آواز بر خود زد نهیب : «حمله کن شیر ژیان ، بی امان بر دشمنان دشمنان این کیان ، سر سپرده بزدلان آخرین تیر کمان ، آخرین آوای جان از کمانت بر فشان تندری بر آسمان» سر به سوی آسمان ، قلب اهریمن نشان پر زدن تا بیکران ، گم شدن در کهکشان نعره ای شد جان آرش بر فراز کوهسار سر فکنده رعد چون جانش درخشید از شرار ناگهان بغض اهورا ضجه شد در کهکشان چون که فرزندش به ایران هدیه داد آوای جان جان آرش بر پر پیکان نشست و پر گرفت نغمه میهن پرستی باز از نو سر گرفت پهنه البرز در سوگ کماندارش گریست دیده ها جیحون شد و در ماتم آرش گریست آن یکی آرش فقط خندید در این کار زار سرفراز و استوار این خاک ایران یادگار آرش آرام متین سوی اهورا پر کشید مام میهن پاره خود را به جان در بر کشید باز بارید بر خاک وطن خون شهید آن یکی دیگر شقایق رست و امیدی دمید
