دريكي از شب هاي رويايي مردي قدم زنان به سوي آينده حركت مي كرد و بي خبر از التماس هاي پشت سرش قدم بر مي داشت و حركت مي كرد .او در زمان حركت مي كرد. و در سكوت خود گم شده بود و درونش فرياد مي زد فرياد مي زد كه نرو تو نبايد بري اما گامهايش بي آن كه لحظه اي درنگ كنند به سوي جلو حركت مي كردند .شب بود و سياهي آسمان چشم در چشم مرد دوخته بود و او را به سوي خويش مي راند. و مرد بدون لحظه اي درنگ حركت مي كرد .فكر كرد چرا به جلو ميرود؟نفهميد .فكر كرد كه چرا تنها مانده است؟نفهميد. فكر كرد كه چرا فرياد هايش در غرور انسان ها گم شد؟ باز هم نفهميد. و فقط چند لحظه مانده بود كه او ديگر هيچ چيز را نفهمد گامهايش به سمت جلو حركت مي كردند و مرد سوال هايي از خود مي پرسيد و خيسي چشمانش بيشتر مي شد... و در لحظه اي كه به يك قدمي مرگ رسيد خود را انداخت و پرت شد... اما... دستاني او را نگه داشتند دستاني پر مهر كه بوي ياس مي دادند مرد احساس كرد كه مرده است اما در تاريكي شب چشمانش را باز كرد و ديد كه دستان پر مهري او را نگه داشتند نفهميد و نمي فهميد كه چه اتفاقي افتاده است فقط يك ندا را در گوش هايش شنيد يك نداي بسيار دل انگيز!: " من تحمل مرگ تو را ندارم بمان. دوستت دارم.بمان.من تورا دوست دارم. و هيچ چيز مهمتر از اين نيست كه خدا تو را دوست داشته باشد." و مرد چشمانش را باز كرد و ديد كه گامهايش به سوي نوري حركت مي كنند.. .اين بار مرد فرياد زد ولي فريادش گم نشد فريادش در همه جا پيچيد و راه خود را پيدا كرد. و فرياد مرد تنها يك چيز بود آن هم: "خدايا!واي كه چقدر دل من مي تواند تو را دوست بدارد.. "
