مباد آنکه با نام یزدان پاک کند قلب مامیهنم چاک چاک مبادآنکه از نسل ایرانیان شود همصدا با زبون تازیان نمیخواهم این مردم بی نشان نمیخواهم ایران به چنگ ددان نمیخواهم آیین مردم فریب نمیخواهم این مسلک نانجیب بر این خصم رسوای بی شرم دون کنم تارک آسمان تیره گون ز هر دیده ام خون صدها شهید شود جاری از مکر دیو پلید منم خاک آباد ایران زمین منم مهر یزدان مهر آفرین منم خشم طوفان شرار امید همان کو زشرم وطن نارمید منم کینه تازی اهرمن به ایران دهم هدیه این جان و تن به کورش به کاوه به زردشت پاک به البرز فریاد این آب و خاک به روح دلیران این سرزمین شهیدان آویز بر دار دین به خون سیاوش قسم میخورم به ایمان آرش قسم میخورم بر آشوبم آسایش دیو پیر به فریادی از قلب مام اسیر شهابی به قلب سیه فام شب ندایی بر این حجم اوهام شب به یزدان به ایران به ایرانیان به زردشت نیکو دل جاودان که ناورد بر ذات یزدان شریک به پندار و گفتار و کردار نیک که اهریمن تازی بد سرشت که تخم شرارت بر این پهنه کشت نرفت از دلم خاطر کینه اش به نیروی یزدان درم سینه اش همان دوزخی که عرب درنوشت دلش را برآرم بدان سرنوشت که فردوس من بزرو طوع نیست شرار دلم جز تو از جوع نیست صدا کن مرا صدا کن مرا از این روح عصیان رها کن مرا صدا کن مرا سبز من بین مرا رها کن تو از جهل و از کین مرا صدایم کن ای روح سبز امید وطن پر شد از مکر خصم پلید صدایم کن ای آخرین ریسمان مگو که رهایی رسد ز آسمان
