چو خورشید روشنگر مهربان فرو خفت و بر شب سپرد آسمان چو اهریمن خیره شب پرست به شب تن زد و بر اریکه نشست ندا میدهد خاک پاکم همی که فرزند من بشنو از من دمی هزاران بهارم گذشت از نخست ز روزی که کورش بر این پهن رست دل و دیده ام اینچنین خون نشد چنین نام ایران زمین دون نشد چنین آه سوزان ز جان بر نخواست چونین مکر تازی که اکنون به پپاست تور را خون کورش مگر مایه نیست مبادا که قلبت در این خانه نیست تو فرزند این خاک و کاشانه ای که نسپارد ایران به دیوانه ای خروشان شو ای آریایی تبار نشاید خمودن که اینک بهار ! تویی هرمزم اردشیرم توئی در این شب بر این بیشه شیرم توئی بلرزان صفوف ریا و فریب رها کن غریوت به خشمی مهیب بدر سینه دشمنان وطن نترسند اهورائیان از کفن رسان تا فلک سوز افغانشان نماند بر این پهنه آثارشان بسوزان سرایش بلرزان تنش به شمشیر ایمان جدا کن سرش ز جان برفشان تندری آتشین که اینک تویی مهر ایران زمین بسوز و بساز ، ز جان هیمه ساز به فرمان کورش به ظلمت بتاز
