1. مهمان گرامی، جهت ارسال پست، دانلود و سایر امکانات ویژه کاربران عضو، ثبت نام کنید.
    بستن اطلاعیه

کتاب فرزند سرنوشت(زندگی شگفت انگیز کورش از طلوع تا همیشه تاریخ )

شروع موضوع توسط Zarirr ‏25/9/11 در انجمن داستان

  1. کاربر فوق حرفه ای

    تاریخ عضویت:
    ‏14/11/10
    ارسال ها:
    3,698
    تشکر شده:
    1,268
    امتیاز دستاورد:
    113
    پاسخ : کتاب فرزند سرنوشت(زندگی شگفت انگیز کورش از طلوع تا همیشه تاریخ )

    کودکان شروع به ابراز احساسات کردند .
    «کاریان» که «سان تاس» را خوشحال می دید ، فریاد زد :
    ـ بدبخت ... این گدازاده هرگز نخواهد توانست پیکان را تا نزدیک میله برساند ، چه رسد به این که به هدف بنشاند .
    «کاسان دان» فرمان داد :
    ـ «کاریان» ... زود باش دوتیر دیگر باقی است .
    «کاریان» با تکبر و غرور فراوان دو تیر دیگر به طرف هدف رها کرد . یکی از این دوتیر مجدداً بر روی میله چوبی و چند وجب پائین تر از هدف فرود آمد و دیگری از کنار میله رد شد ...
    حالا نوبت «مهرداد» بود ...
    دل در سینه ها می طپید ، هیجان ما به حداعلی رسیده ، حتی بزرگترها نیز در جاهای خود جابجا می شدند و با بی صبری هر چه بیشتر در انتظار پایان این مسابقه بودند ...
    شبان زاده در میان سکوت مطلق و اضطراب آلود تماشاچیان و نگاه های پر از تحسین کودکان ، خصوصاً «کاسان دان» و «سان تاس» کمان را بر سر دست آورد . سه تیر پی در پی بطرف هدف رها کرد ...
    تیر مستقیماً در کلاه که هدف محسوب می شد ، فرو رفت و پیکان سوم روی میله چوبی نشست .
    و به این ترتیب «مهرداد» بنا به رأی داورهای مسابقه به سمت قهرمان تیراندازی اطفال انتخاب شد و در میان فریاد های شادی مردم و ابراز احساسات شدید کودکان پیشانی «کاسان دان» را بوسید ...
    این موفقیت غیر منتظره که حتی برای بزرگترها غیر قابل باور کردن بود ، به قدری در آنها تأثیر کرد که حد نداشت ...
    به همان نسبت که «سان تاس» و «کاسان دان» و سایر کودکان از فرط شادی و سرور در پوست نمی گنجیدند ، «کاریان» چون پلنگ زخم خورده ، با غرور و تکبر به خود می پیچید و به «مهرداد» چشم غره می رفت ...
    به این ترتیب به اتفاق آراء «مهرداد» به ریاست کودکان منصوب شد .
    «سان تاس» کودکان را ساکت کرده ، گفت :
    ـ «مهرداد» ... اینک انتخاب بازی امروز با تو است ... هر بازی را که انتخاب کنی ، سایرین قبول دارند .
    «مهرداد» گفت :
    ـ «سان تاس» ... من از تو و از همه کودکان تشکر می کنم که مرا به ریاست خود انتخاب کردید . اینک من برای بازی امروز پیشنهادی می کنم که به طور قطع مورد موافقت همه قرار خواهد گرفت .
    پیشنهاد می کنم جنگ «آسور» را که در زمان «فرااورتیس» رخ داده بازی کنیم .
    آیا موافقید ...
    فریادهای شادی بخش کودکان برخاست :
    ـ هورا ... «مهرداد» ... هورا ... «مهرداد» .
    «کاسان دان» گفت :
    ـ «مهرداد» ... این جنگ چگونه بود ...
    «سان تاس» خطاب به اطفال گفت :
    ـ دوستان ... نگفتم از اطلاعات تاریخی و علمی «مهرداد» استفاده خواهیم کرد و او چیزهائی می داند که ما نمی دانیم .
    «مهرداد» گفت :
    ـ گوش کنید . یکی از پادشاهان «ماد» «فرااورتیس» نام داشت . این شاه وزیری داشت که اسمش «اسپاد» بود .
    «اورتیس» برای این که «آسور» را ضمیمه «ماد» کند ارتشی فراهم کرد و به طرف «نینوا» حرکت نمود .
    «اسپاد» که مردی خائن و جاسوس و تبهکار بود ، به خاطر نقدینه دنیا ، به پادشاهش خیانت کرده ، در خفا با «پادشاه آسور» روابطی برقرار کرد که منجر به شکست «اورتیس» گردید اما «اورتیس» از خیانت وزیر خود آگاه شد .
    او را گرفت ، پوستش را کند و آن را از کاه پر کرده بر دروازه شهر بیاویخت و روی آن لوحی نصب کرد که مضمونش چنین است :
    سزای خیانتکار و جاسوس ...
    «پاداش نمک به حرامی که به پادشاه خود خیانت کرد .»
    اینک اگر موافقید بازی «اورتیس» را بکنیم .
    کودکان با ذوق و مسرت فریاد زدند .
    ـ آری ، آری موافقیم ... موافقیم ...
    آن وقت «مهرداد» جمع کودکان را به دو قسمت کرد همه آنها را با دو چوب و چماق و شمشیرهای فلزی و چوبی مسلح کرد .
    «سان تاس» را فرمانده سپاه قرار داد .
    آن وقت رو به کودکان نموده گفت :
    ـ یاران ... از میان خود یک را انتخاب کنید که وظیفه «اورتیس» را انجام دهد .
    «کاسان دان» فریاد زد :
    ـ هیچکس شایسته تر از خود «مهرداد» برای این مقام نیست .
    کودکان فریاد زدند :
    هورا ... «اورتیس» کوچولو ، زنده باد پادشاه کوچک «ماد» ...
    «مهرداد» سری به علامت تشکر فرود آورده ، خطاب به دوستانش گفت :
    ـ بار دیگر از لطف شما متشکرم .
    اکنون که مرا به سمت پادشاهی مفتخر نموده اید ، من هم فرمان می دهم :
    «کاریان» وظیفه «اسپاد» را بر عهده بگیرد .
    «کاریان» که از شکست خود در تیراندازی فوق العاده عصبانی و ناراحت بود ، فریاد زد :
    ـ من هرگز از فرمان گدازاده ای چون تو تبعیت نخواهم کرد .
    تو چوپان زاده ای بیش نیستی ، ترا چه به این که با فرزندان اشراف بازی کنی و بر آنها حکومت نمائی !
    «مهرداد»که از این سخن آتش گرفته بود ، قلباً اندوهگین گردیده ، سخت عصبانی شد ، اما به روی خود نیاورده ، تصمیم گرفت انتقام هولناکی از این طفل خیره سرباز ستاند .
     
  2. کاربر فوق حرفه ای

    تاریخ عضویت:
    ‏14/11/10
    ارسال ها:
    3,698
    تشکر شده:
    1,268
    امتیاز دستاورد:
    113
    پاسخ : کتاب فرزند سرنوشت(زندگی شگفت انگیز کورش از طلوع تا همیشه تاریخ )

    به این جهت بی اعتنا به او متوجه اطفال شده ، گفت :
    ـ دوستان ؛ آیا مرا به پادشاهی انتخاب کردید ؟
    همه گفتند :
    ـ آری ، آری «مهرداد»؛ زنده باد «اورتیس» .
    «مهرداد» گفت :
    ـ در این صورت از این لحظه به بعد من شاه هستم .
    همه گفتند :
    ـ بلی «اورتیس» پادشاه نیرومند .
    «مهرداد» گفت :
    ـ سپهسالار سپاه من سان تاس مأمور و موظف است ، این «کاریان» تبهکار و خیانت پیشه را که نسبت به پادشاه توهین کرده ، سخت تنبیه کند .
    او را بخوابانید تا مجازاتش تعیین شود .
    «سان تاس» به سرعت به طرف «کاریان» دوید ، چند تن از اطفال هم دور او را گرفته ، بی این که به فریادهای اعتراض آمیز و خشم آلود او اعتنائی نمایند چند نفری و با کمک یکدیگر «کاریان» را گرفته از پشت به روی زمین خواباندند .
    دست و پای او را بستند ، به طوری که قادر به کمترین حرکتی نبود «اورتیس» خطاب به سپهسالار گفت :
    ـ سپهسالار، اردوی من موظف است ، چند ترکه حاضر کند و آنها را بجای تازیانه بر بدن کسی که نسبت به من توهین کرده ، خرد کند .
    این فرمان هم در کمترین مدت اجراء شد و لحظه ای بعد دو تن از کودکان با ترکه های درخت به جان «کاریان» افتادند .
    هر ترکه ای که بالا می رفت سپهسالار رقمی را ذکر می کرد تا شماره ضربات تازیانه به سمع شاه برسد .
    ـ سی ... سی و پنج ... سی و شش ...
    «مهرداد» گفت :
    ـ ملت من ملت گرامی من !
    سربازان من ! این است سزای خیانتکار ... این است پاداش خائن به ملک و میهن ...
    و این است سزای کسی که به من اسائه ادب نموده و توهین کند ...
    «کاریان» از شدت درد به گریه افتاده با صدای بلند ، های های گریه می کرد .
    «مهرداد» هم پی در پی نطق می کرد :
    ـ سربازان من ... برای این که در نبرد «آسور» فتح و پیروزی از آن ما باشد ،باید عناصر تبهکار و خیانت پیشه را از میان خود طرد کنیم .
    باید سر مار را قبل از این که زهرش را به انسان بریزد ، کوبید .
    نگاهداری و ترحم بر دشمن ، مار در آستین پروردن است .
    ملتی که به خائنین و تبهکاران ترحم نکرد ، سرانجام فاتح و پیروز خواهد بود .
    «مهرداد» مانند «فرااورتیس» حقیقی برای سربازان وافسران خود نطق می کرد و ضربات تازیانه همچنان بر پیکر «کاریان» بدبخت فرود می آمد .
    تا این که شماره ضربات به پنجاه رسید و در آن لحظه مهرداد فریاد زد :
    ـ سپهسالار مجازات این نابکار کافی است . آزادش کنید .
    آزادش کنید تا هرجا می خواهد برود .
    بهتر است در نظر داشته باشد اگر باز هم جسارت ورزیده ، نسبت به ما خود اهانت کند ، به شدیدترین کیفرها محکوم خواهد شد.
    بند از دست و پای «کاریان» برداشته شد .
    طفل به سختی گریه می کرد ، از فرط درد به خود می پیچید ، ضربات ترکه پشت او را سیاه کرده بود .
    با همان حال در حالی که زیر لب ناسزا می گفت :
    فرار کرده مستقیماً نزد پدرش که در کاخ سلطنتی «اکباتان» و آن لحظه در خدمت «آستیاگس» بود رفت و گریه کنان بلائی را که شبان زاده به سرش آورده بود ، به سمع او رسانید .
    برحسب اتفاق «آستیاگس» او را دید و پشت او را بازدید کرد و جای ضربات ترکه او را متأثر نمود .
    «آرتم بارس» پدر «کاریان» گفت :
    ـ شهریارا ملاحظه می فرمائید در زمان سلطنت شما با فرزند من چه می کنند ؟
    در حالی که «آرتم بارس» بعد از حضرت سلطان در سراسر «ماد» اولین شخصیت کشور است .
    «آستیاگس» در آن زمان مردی چهل پنجاه ساله نشان می داد ، هنوز علائم جوانی در چهره اش هویدا بود ، سینه ای پهن ، عضلاتی به هم پیچیده داشت و روی هم رفته به نظر می رسید از شجاعت و لیاقت بهره کافی دارد .
    در آن ایام «ماد» یکی از نیرومندترین و بزرگترین امپراطوری های جهان شمرده می شد .
    بسیاری از کشورهای همجوار خراجگذار و تابع «ماد» بودند و «آستیاگس» با قدرت فراوان بر نیمی از آسیا و اروپا سلطنت می کرد .
    «کاریان» به لحاظ کودکی و خردسالی فکر این که نباید با آن حال وارد دربار شود ، نکرد و هنگامی نزد پدر رسید که «آستیاگس» از دفتر مخصوص خارج شده می خواست برای هواخوری وارد باغ شود .
    و چون چشمش به «کاریان» و چشم های اشگ آلود او افتاد ، نزد «آرتم بارس» که در حقیقت دست راست او محسوب می شد رفت و پس از این که فهمید چوپان زاده ای «کاریان» را به آن حال در آورده برافروخت و گفت :
    ـ «آرتم بارس» اندوهگین مباش ، بزودی خواهی دید چه بلائی برسر این شبان زاده خواهم آورد .
    تا از این پس هیچکس جرأت نکند به فرزند وزیر من اهانت کند ...
    تا ازاین پس فقرا و ناتوانان جرئت این که به فرزندان اشراف توهین نمایند نداشته باشند .
    «آرتم بارس» گفت :
    ـ شهریارا ! از لطف و مرحمتی که نسبت به خادم جان نثار مبذول می فرمائید سپاسگذارم .
     
  3. کاربر فوق حرفه ای

    تاریخ عضویت:
    ‏14/11/10
    ارسال ها:
    3,698
    تشکر شده:
    1,268
    امتیاز دستاورد:
    113
    پاسخ : کتاب فرزند سرنوشت(زندگی شگفت انگیز کورش از طلوع تا همیشه تاریخ )

    تنبیه این چوپان زاده ، انعکاس فوق العاده ای خواهد داشت و همانطور که فرمودید ، از این پس فقرا جرأت این که نسبت به اشراف اهانت کنند ، نخواهند داشت .
    «آستیاگس» از مشاهده خطوط سیاه رنگی که بر اثر ضربات ترکه در پشت «کاریان» به وجود آمده بود ، سخت خشمگین شده افسر نگهبان کاخ را طلبید .
    سرپرست نگهبانی کاخ با نیزه بلند و طوق طلائی که بر بازوانش نصب شده و مسئولیت او را مشخص می کرد مقابل «آستیاگس» تعظیم کرده ، ساکت ایستاد .
    زیرا تا «آستیاگس» اجازه صحبت کردن نمی داد ، کسی مأذون نبود ابتدا به ساکن شروع به صحبت نماید .
    «آستیاگس» با صدای بلند که «آرتم بارس» و فرزندش بشنوند و به این وسیله از آنها دلجوئی شده باشد گفت :
    ـ هم اکنون به اتفاق دو تن از قراولان به شبانکاره می روی .
    کودکانی را که در میدان بازی سرگرم هستند ، دسته جمعی توقیف نموده به اینجا خواهی آورد .
    مخصوصاً به خاطر داشته باش «مهرداد» نامی که فرزند چوپانی است باید حتماً نزد من بیاوری ، زود برو ...
    مسئولیت انجام این فرمان مستقیماً بر عهده توست .
    نگهبان کاخ «آستیاگس» به اتفاق چند تن از سپاهیان به سرعت خود را به «شبانکاره» رسانید و طبق فرمان پادشاه کودکان را محاصره کرده ، دسته جمعی در حالی که حصاری از قراولان به دور آنها کشیده شده بود به کاخ سلطنتی انتقال دادند...
    در خلال این مدت«آستیاگس» وارد تالار شاهی شده ، روی کرسی مخصوص خویش قرار گرفت. رجال و درباریان و امراء ارتش که سلطان را به تخت نشسته می دیدند به سرعت خود را به تالار رسانیده، اطراف تالار دست به سینه در انتظار آغاز جلسه ایستادند...
    طرف راست «آستیاگس» صدراعظم کشور «ماد» «هارپاک» بر کرسی مخصوص خویش جلوس کرده، طرف چپ او «آرتم بارس» که در حقیقت معاون دوم سلطان بود، نشسته و «کاریان» نیز با چشمهای اشک آلود کنار کرسی پدر به بازی مشغول بود.
    هر لحظه که می گذشت یکی دو تن از رجال و درباریان وارد تالار شده در مدخل آن برابر «آستیاگس» تعظیم می کردند و سپس به گوشه ای که اختصاصاً متعلق به آنها بود، رفته دست به سینه می ایستادند.
    از جمله اشخاصی که در جلسات دربار حق نشستن داشتند و این حق نشانه نزدیکی و احترام زائد از حد و قرابت به «آستیاگس» بود خواجه بلندبالائی بود که او را «پتی سکاس» می نامیدند.
    «پتی سکاس» فوق العاده محرم و مورد اعتماد و مشاور مخصوص «آستیاگس» بود.
    سران عشایر و ایلات که به فرمان پادشاه محکوم به زندگی اجباری در پایتخت بودند نیز در جلسات شرکت داشتند.
    «سپی تاماس» جوان دلیر و نیرومندی است، از جمله نزدیکان «آستیاگس» که او هم در حضور پادشاه حق جلوس بر کرسی مخصوص داشت.
    (برای اینکه خوانندگان اسامی افراد فوق را فراموش نکرده به خاطر بسپارند از این پس به یک کلمه از اسامی آنها اکتفا خواهیم کرد،) به این طریق:
    «پتی سکاس» خواجه را «سکاس»....
    «سپی تاماس» شجاع را «سپی»
    «آرتم بارس» را «آرتم»
    می نامیم تا اذهان قارئین گرام همواره اسامی فوق را با عنوان و سمت صاحبشان به خاطر داشته باشند.
    در ان روز صحبت از ازدواج دختر ارشد «آستیاگس» که «آمی تیس» نام داشت در محافل مختلف بود.
    شایعاتی در این مورد بین مردم پراکنده شده، همه معتقد بودند «آستیاگس» دخترش را به «تاماس» خواهد داد و یکی از علل ترفیع درجات و بالا رفتن مقام او نیز همین است...
    در این هنگام پرده دار با صدای بلند ورود دو تن از دلاوران نامی ماد که هر دو از فرماندهان ارتش بودند را اطلاع داد.
    شهریارا! «مگابرن» فرمانده سپاه حمله.
    «تاسس» ، فرمانده هنگ سبک اجازه دخول می خواهند.
    نآستیاگس» بانگ زد:
    _ آنها را داخل کنید...
    از پلکان ورودی تالار ، دو هیکل رشید، مسلح به انواع اسله رزم آن زمان با اندام رشید و سینه ای ستبر وارد شده، در مدخل تالار زانو به زمین زدند.
    «آستیاگس» گفت:
    _ هان...دوستان من خوش آمدید.
    _ «مگابرن» همچنین تو «تاسس» خیلی خوش آمدید، جای شما در اینجا خالی بود زیرا امروز مطالب مهمی که از جمله خبر مربوط به ازدواج «آمی تیس» است مطرح مذاکره قرار خواهد گرفت و وجود شما دو نفر در این جا لازم بود.
    «مگا برن» بار دیگر تعظیمی کرده، گفت:
    ـ سرور من موجب نهایت خوشوقتی و کمال افتخار این جانبان است که در مذاکرات امروز و در محضر حضرت سلطان شرکت می کنیم.
    به دنبال این کلمات هر دو از جا برخاستند در صف درباریان و در مقامی که شایسته آنها بود ، جای گرفتند.
    در این وقت ناگهان هیاهو و غوغائی در داخل باغ برخاست و «آستیاگس» که از ورود فرماندهان ارتش خوشحال شده بود ، با لحنی نشاط آمیز فریاد زد :
    ـ آه ، آه به نظرم دشمنان آرتم بارس به قصر من حمله کرده اند ! و سپس با صدای بلند شروع به خندیدن کرد .
    هماندم افسر نگهبان وارد تالار شد و تعظیمی کرد ...
    «آستیاگس» گفت :
    ـ زود ، زود آنها را داخل کنید .
    آن وقت متوجه درباریان شده ، با همان لحن نشاط آلود گفت :
    ـ آقایان . گوش کنید تا قبل از این که اطفال وارد شوند ، اصل موضوع را برای شما بیان کنم .
    کودکانی که در «شبانکاره» به بازی مشغول بوده اند یک داستان شنیدنی ایجاد کرده اند .
    از میان خود چوپان زاده را به سلطنت انتخاب کرده اند .
    این چوپان زاده فرمان داده است سپاهیان او فرزند «آرتم بارس» عزیز و همکار مارا به سختی مجازات نمایند
     
  4. کاربر فوق حرفه ای

    تاریخ عضویت:
    ‏14/11/10
    ارسال ها:
    3,698
    تشکر شده:
    1,268
    امتیاز دستاورد:
    113
    پاسخ : کتاب فرزند سرنوشت(زندگی شگفت انگیز کورش از طلوع تا همیشه تاریخ )

    کودکان نیز به اطاعت فرمان پادشاه «کاریان» را با چوب دستی ، سخت مجروح ساخته اند .
    اینک من فرمان داده ام آنها را به حضور آورند تا با حضور شما ، پادشاه کودکان را تنبیه و از او سـئوالاتی بکنیم .
    با این طریق موافقت دارید؟
    همه گفتند :
    ـ شهریارا اراده شما مورد احترام همۀ ما است .
    فقط «هارپاک» صدراعظم از جا برخاست و بعد از کسب اجازه برای سخن گفتن ، اینطور عنوان کرد :
    ـ شهریارا ! کودکان مختار نفس خویش هستند ، بطور مسلم در بازیهای کودکان از اینگونه پیش آمدها زیاد وجود دارد .
    بهتر است حضرت سلطان آنها را به حال گذارند و بزرگان در کار کودکان دخالت ننمایند .
    زبان کودک را کودکان دیگر می فهمند و از شهریار مقتدری ، رسیدگی به کار کودکان زیبنده نیست .
    «آستیاگس» گفت :
    ـ «هارپاک» می گوئی به دعوی «آرتم بارس» و اهانتی که یک چوپان زاده نسبت به فرزندش مرتکب شده بی اعتنا باشیم .
    در این صورت «آرتم بارس» به کدام مرجعی باید متوسل شود ؟
    «هارپاک» خواست شروع به صحبت کرده پاسخ سلطان را بدهد ، اما در این وقت غوغا و آشوب کودکان زیادتر شد و دسته جمعی وارد تالار شدند پیشاپیش آنها «مهرداد» در حالی که «سان تاس» سمت راست و «کاسان دان» سمت چپش حرکت می کردند ، و سایر کودکان در قفای آنها ، با نظم و ترتیب خاصی قدم برمی داشتند .
    هیچیک از آنها به «آستیاگس» و حضار توجهی نداشتند ، بلکه تمام هوش حواسشان متوجۀ تالار شاهی و اشیاء نفیس و ظریف آن بود .
    گاهگاهی نگاهایشان با چهرۀ اشک آلود «کاریان» مواجه می شد و پوزخند تمسخر آمیزی بر لب آورده ، به او دهان کجی می کردند .
    نگهبانان ، کودکان را جلو آوردند تا برابر کرسی مخصوص «آستیاگس» رسیدند و همانجا توقف نموده ، به اشارۀ نگهبان تعظیم کردند ...
    کودکان دسته جمعی ، حتی «کاسان دان» و «سان تاس» برابر شاه تعظیم کردند ولی «مهرداد» تنها کسی بود که فقط به سلام کرده و بعد با گردن افراشته و سینۀ ستبر سراپا ایستاد و دیگر کمترین اعتنائی به کسی نداشت ...
    چهرۀ زیبا و هیکل متناسب «مهرداد» توجه همۀ درباریان را به خود جلب کرد.
    بی اختیار احساس محبت آلود در همۀ آنها به وجود آمد .
    اما این احساس در «آستیاگس» به درجۀ شدیدی رسید .
    بی اختیار از دیدن چهرۀ «مهرداد» ، لبخندی برلبان «آستیاگس» نقش بست .
    «هارپاک» صدراعظم نیز دچار حال عجیبی شد .
     
  5. کاربر فوق حرفه ای

    تاریخ عضویت:
    ‏14/11/10
    ارسال ها:
    3,698
    تشکر شده:
    1,268
    امتیاز دستاورد:
    113
    پاسخ : کتاب فرزند سرنوشت(زندگی شگفت انگیز کورش از طلوع تا همیشه تاریخ )

    «آستیاگس» بلااراده زیر لب گفت :
    ـ عجب ... آیا شباهت تا این درجه هم ممکن است ؟چقدر این کودک به من شباهت دارد، مثل این است که ...
    «آستیاگس» از ادای کلمات خودداری کرد ، اما نمی توانست بفهمد چرا بی جهت نسبت به این چوپان زاده ، علاقۀ شدیدی در دلش به وجود آمد .
    برای این که سکوت مطلق و حیرت آلود بارگاه طولانی نشود «هارپاک» به طفل گفت :
    ـ پسر ...تعظیم کن . مگر نمی دانی که در حضور پادشاه کشور خود هستی ؟...
    تعظیم کن .
    «مهرداد» تبسمی استهزاء آمیز برلب آورده ، گفت :
    ـ این شما هستید که باید به خاطر حفظ مقام و موقعیت خود و به خاطر تکیه کردن بر مقام صدارت و وزارت ، تملق و چاپلوسی کرده و کرنش کنید .
    آزاد مردان هرگز به تملق و کرنش متوسل نمی شوند .
    بهت و حیرتی شدید از این کلمات بر حضار دست داد ، همه با دیدگان از حدقه خارج شده ، چشم به این طفل شجاع که محضر شاهان را مثل خانۀ خود می داند ، دوخته و از آن همه جسارت گستاخی انگشت عبرت به دندان گرفتند .
    خود «هارپاک» هم که مانند سایرین تحت تأثیر سخنان «مهرداد» قرار گرفته بود گفت :
    ـ احمق بی شعور ، در محضر سلاطین باید مؤدب ومعقول بود .
    ادای احترام و نگاهداشتن جانب ادب ، وظیفۀ هر مرد شریف و هر کودک عاقلی است .
    تعظیم کن .
    «مهرداد» بار دیگر لبخندی برلب آورده ، با صدائی بلند و کلماتی شمرده ومتین گفت :
    ـ ادب را باید در بازار ادب و احترام ، نگاه داشت .
    شخص باید در مقامی مؤدب ومعقول باشد که پاس احترام او را نگاه دارند و با او به احترام رفتار نمایند .
    به نظر من اینجا بازار ادب و احترام نیست زیرا نگهبانان با ما که هرچه باشد انسان واز رعایای همین پادشاه هستیم مانند حیوانات رفتار نموده عیناً شبیه یک گله گوسفند مارا به اینجا هدایت کرده اند ...
    «آرتم بارس» که از این کودک گستاخ دل پری داشت فریاد زد :
    ـ خفه شو ، کودک نادان ، آیا می خواهی حضرت سلطان فرمان دهند زبان از کامت بیرون کشند ؟
    «مهرداد» قیافۀ عصبانیتی به خود گرفته ، با صدای بلند خطاب به او گفت :
    ـ «آرتم بارس» من تورا می شناسم و خوب می دانم مانند فرزندت ، رذل و جبون و پست فطرت هستی ...
    من اطمینان دارم پادشاهان دل آگاه و دانا ، هرگز فریب اشخاص تبهکار و رذلی چون تو را نخواهند خورد .
    «آستیاگس» که تا آن لحظه ساکت مانده ، مات و مبهوت این کودک شجاع و جسور شده بود با لحنی آرام گفت :
    ـ هان ! ای پسرک جسور کیستی ؟
    نشان از که داری که در محضر سلاطین اینطور گستاخانه و بی پروا صحبت می کنی ؟
    «مهرداد» گفت :
    شهریارا مرا «مهرداد» می نامند ، پدرم«میترادات» ومادرم «سپاکو» است و در دامن طبیعت بزرگ شده ام .
    «آستیاگس» برای این که پسرک را به الطاف خود امیدوار ساخته اورا به حرف آورد با لحنی آرامتر از سابق گفت :
    ـ «مهرداد» ، آیا می دانی برای چه ترا احضار کرده ایم ؟
    چوپان زاده گفت :
    شهریارا علت احضار بر من مجهول است ، اما می دانم که مرا مانند گوسفند با تهدید چوب به این مکان آورده اند .
    در حالی که نماینگان تو ، باید با رعایای وفادار تو با احترام رفتار کنند !
     
  6. کاربر فوق حرفه ای

    تاریخ عضویت:
    ‏14/11/10
    ارسال ها:
    3,698
    تشکر شده:
    1,268
    امتیاز دستاورد:
    113
    پاسخ : کتاب فرزند سرنوشت(زندگی شگفت انگیز کورش از طلوع تا همیشه تاریخ )

    «آستیاگس» هر چه بیشتر در چهرۀ «مهرداد» دقیق می شد و هر کلمه که از دهان او بیرون می آمد برفشاری که در قلبش احساس می کرد ، افزوده می شد .


    نمی فهمید ، چرا آن قدر از این چوپان که کارش چرانیدن رمه های گوسفندان است خوشش آمده ، وچرا تمایل شدیدی نسبت بوی در قلبش حس می کند ؟



    «آستیاگس» به حدی از طرز بیان و سخن گفتن «مهرداد» خصوصاً از جملات پر معنی و مفهوم او (که گفتن آنها از بزرگسالان هم بعید بود ) خوشش آمده بود که وظایف آن روز و مطالبی را که باید مطرح ومورد مذاکره قرار دهد ، از یاد برد ، دلش می خواست فقط و فقط با این طفل جسور صحبت کند .


    بلااراده از روی کرسی خویش برخاست ، چند قدم به طرف «مهرداد» برداشت و وقتی رو در روی او قرار گرفت بیشتر حیرت کرد .


    زیرا چشمهای این پسر ، کمترین تفاوتی با چشم های دختر بزرگش «ماندانا» که سالهای دراز بود به عقد «کبوجیه» پارسی در آمده بود ، نداشت . مشاهدۀ چشمهای درشت و ابروان «مهرداد» ، ناگهان فکری در مغز او بوجود آورد .


    مثل این که ناگهان صاعقه ای زده ، فضای تاریک مغز او را یک لحظۀ خیلی کوتاه روشن کرد و مجدداً تاریکی و ظلمت حکمفرما شد ...


    ـ آیا ممکن است ؟.


    این سؤال در اعماق مغز «آستیاگس» ترسیم شد و چون پاسخ قانع کننده ای برای خود نیافت ، از این فکر منصرف شده ، پرسید.


    ـ «مهرداد»...باید ترا به سختی مجازات کنم ، زیرا «کاریان» از تو به شکایت نزد ما آمده است .


    چرا این طفل ضعیف را این طور کتک زده ای که سخت مجروح شده ! مگر نمی دانی که «آرتم بارس» مورد توجه و اعتماد ماست .


    مگر نمی دانی که تو از فقرا و تهی دستان هستی و نباید با فرزندان اشراف بازی کنی ؟


    «مهرداد» بدون این که خود را ببازد ، یا خونسردی خود را از دست بدهد با همان لحن سابق که مملو از متانت و وقار و صلابت بود ، گفت :


    شهریارا در تنبیه و مجازات من ، مختار و صاحب اختیاری !


    زیرا تو سلطانی .


    وهر سلطانی نسبت به رعایایش هر تصمیمی را که بخواهد ، می تواند اتخاذ کند .


    اما اگر اجازه داشته باشم از خود دفاع خواهم کرد .


    «آستیاگس» گفت :


    ـ چه دفاعی ؟ جرم تو محرز است ، باید مستقیم به زندان بروی ! با اینحال به تو اجازه می دهم از خود دفاع کنی ! ...


    «مهرداد» گفت :


    شهریارا ابناء بشر از بدو خلقت با یکدیگر متساوی و برابر به وجود آمده اند و قادر متعال که نوع بشر را خلق کرد ، کمترین امتیازی برای آنها قائل نشد .


    اما به خلاف رضا و میل او ، اینک بندگانش این اصل مسلم را می خواهند تغییر بدهند !


    «آستیاگس» که از طرز بیان «مهرداد» لذت می برد ، گفت :


    ـ مقصودت چیست ؟


    «مهرداد» نگاهی عمیق به چهرۀ آستیاگس افکنده ، ادامه داد :


    شهریارا ثروت و منال برای ابناء بشر فخر و مباهات شمرده نمی شود . بلکه فهم و کمال ، علم و دانش موجب امتیاز ابناء بشر بر یکدیگر است این شما هستید که رعایای خود را طبقه بندی نموده به اتکاء پول و ثروتی که خود به آنها بخشیده ای نام اشراف بر آنها نهاده ای ؟


    در صورتی که من و «کاریان» کمترین تفاوتی نداریم بلکه من که چوپان زاده ای بیش نیستم و از داشتن مربی خوب و معلمین دلسوز محروم بوده ام معهذا در مسابقه تیراندازی امروز بر همه فرزندان اشراف فایق آمدم .


    بنابراین اشرافیت و فقیر بودن ، مخلوق اراده تو است و این تو هستی که بین رعایای خود به این وسیله جدائی و اختلاف می اندازی...


    آیا فکر نمی کنی اگر کشور تو مورد حمله وتاخت وتاز دشمنان قرار گیرد این آقایان اشراف بخاطر ثروت ، در خانه ها پنهان شده از مقابله دشمنان خواهند گریخت
     
  7. کاربر فوق حرفه ای

    تاریخ عضویت:
    ‏14/11/10
    ارسال ها:
    3,698
    تشکر شده:
    1,268
    امتیاز دستاورد:
    113
    پاسخ : کتاب فرزند سرنوشت(زندگی شگفت انگیز کورش از طلوع تا همیشه تاریخ )

    بالعکس همین فقرا وتهی دستان که زندگی شرافتمندانه را انتخاب نموده اند به پیشواز دشمن رفته ، تا آخرین نفس از خاک وطن خود دفاع می نمایند ...
    چه آنها می دانند ماد سرزمین آباء و اجدادی و لانه و کاشانه آنهاست و اگر خانه خویش را از دست بدهند صاحب هیچ چیز نیستند .
    کلمات «مهرداد» در گوش حضار اثری عجیب و عمیق می کرد ، همه با دیدگان حیرت آلود به او نظر دوخته ، با دقت به سخنانش گوش می دادند .
    گوئی یک مرد سالخورده که سالهای دراز عمر خود را در کسب علم و دانش گذرانیده و تجربه ها اندوخته ، در آن لحظات در محضر آستیاگس زبان به نصیحت پادشاه گشوده است .
    «آستیاگس» بیش از همه و «هارپاک» بعد از او ، بیشتر از درباریان از سخنان «مهرداد» لذت می بردند و علاقه شدید نسبت به او در قلوبشان احساس می نمودند .
    «مهردا» بدون این که منتظر شود ، دنباله سخنان را گرفته ، گفت :
    ـ اما این که «مهرداد» چوپان زاده را برای کتک زدن «کاریان» متهم و قابل مجازات می دانید .
    اگر جانب عدل و انصاف رعایت شود ، مقصر حقیقی «کاریان» است و من جز انجام وظیفه کاری نکرده ام .
    شهریارا خوب شد که کودکان را دسته جمعی اینجا آورده اند و من خواهم توانست از آنها شهادت بطلبم .
    شهادت کودکان برای تبرئه من و محکومیت «کاریان» کافی است زیرا یک نفر می تواند دروغ بگوید ، لکن یک عده چهل نفری قادر به دروغ گفتن نیستند .
    شهریارا من مایل به بازی کردن با فرزندان به قول شما اشراف نبودم زیرا اینها هیچکدام چیزی در چنته ندارند که به من یاد بدهند ، شخص باید با کسانی تماس بگیرد که از خود او دانشمند تر باشد .
    و من باید با کودکانی بازی کنم که لااقل بتوانند چیزی به من یاد بدهند.اما دوست عزیز من «سان تاس» و همچنین «کاسان دان» که از دوستان قدیمی من است ، از من خواهش کردند و به زور مرا داخل جرگه بازی خود نمودند .
    من نیز به رعایت دوستی «سان تاس» قبول کرده وارد بازی شدم .
    «مهرداد» بعد از ادای این کلمات در صف کودکان «سان تاس» را یافته خطاب به او گفت :
    ـ «سان تاس» آیا سخنان من دروغ است؟
    «سان تاس» و هم «کاسان دان» با صدای ظریف و کودکانه گفتند :
    ـ خیر ، خیر «مهرداد» هرگز دروغ نمی گوید ؟
    ما از او خواهش کردیم .
    والا شخصاً تمایلی به ورود در جرگه اطفال اشراف نداشت .
     
  8. کاربر فوق حرفه ای

    تاریخ عضویت:
    ‏14/11/10
    ارسال ها:
    3,698
    تشکر شده:
    1,268
    امتیاز دستاورد:
    113
    پاسخ : کتاب فرزند سرنوشت(زندگی شگفت انگیز کورش از طلوع تا همیشه تاریخ )

    آنگاه «مهرداد» شروع به صحبت نموده ، گفت :
    شهریارا ملاحظه فرمودید ؟دروغ در ذات «مهرداد» نیست ؟!
    در هر صورت وقتی من وارد بازی شدم کودکان مرا به ریاست انتخاب کردند. بعد پیشنهاد شد حمله «فرااورتیس» را تقلید کنیم.
    این بازی چند فایده داشت که کمترین آنها وقوف اطفال از تاریخ گذشته بود .برای این که شروع به بازی کنیم ، لازم بود که پادشاهی بجای «فرااورتیس» انتخاب شود .
    کودکان دسته جمعی پس از یک مشاوره مرا به پادشاهی انتخاب کردند . در آن صورت من فرااورتیس و کودکان دیگر نیز فرماندهان ارتش و رجال و درباریان من بودند.
    شهریارا در دستگاه سلطنت تو اگر کسی تمرد کند از اجرای اوامر تو سرپیچی نماید ، بطور قطع محکوم به اعدام است .
    من هم در آن هنگام مثل تو شاه بودم و کسانی را که نسبت به من خود خیانت کرده ، یا از فرامین پادشاه سرپیچی می نمودند ، شدیداً مجازات می کردم .
    «کاریان» در اجرای فرمان شاه خودداری کرد ، من هم او را به مجازات رسانیدم و غیر از او هریک از این کودکان از اجرای فرمان خودداری می کردند .
    من بدون ذره ای عاطفه و مهربانی او را مجازات می کردم .
    شهریارا تمرد از اوامر فرمانده جنایت و گناه است .کسی که در محضر پادشاه تمرد و سرپیچی نماید محکوم است .
    من معتقدم از حالا باید این مطالب را در ذهن کودکان جای داد تا در بزرگی بفهمند وظایفشان نسبت به مقام فرمانده چیست ؟
    «کاریان» خیانت کرد ، منهم او را مجازات کردم .
    اینک هم در اختیار تو هستم و هر مجازاتی را برایم انتخاب و تعیین کنی ، بدون چون و چرا قبول خواهم کرد .
    فرمان ترا با دیدۀ منت خواهم پذیرفت ، سرپیچی از اوامر حضرت سلطان را گناهی غیر قابل جبران می دانم .
    کلمات «مهرداد» در میان سکوت حیرت آلود درباریان به پایان رسید .
    «آستیاگس» اولین کسی بود که بلااراده ندای تحسبن آمیزی برکشید و گفت :
    ـ احسنت ، چوپان زادۀ عاقل؛ احسنت .
    سپس متوجه نگهبانان شد و گفت :
    ـ کودکان را به خارج راهنمائی کنید . «مهرداد» اینجا خواهد ماند ، زیرا هنوز کار ما با او تمام نشده، دنباله دارد .
    «سان تاس» و «کاسان دان» با حسرت از دوست خود جدا شدند و قبل از این که از بارگاه بیرون بروند ، «مهرداد» خطاب به آنها گفت :
    ـ دوستان اندوهگین نباشید .
    به زودی نزد شما خواهم آمد .
    در هر صورت جای هیچگونه نگرانی نیست . به زودی نزد شما باز خواهم گشت و بازی های معمولی و روزانۀ خود را ادامه خواهیم داد .
     
  9. کاربر فوق حرفه ای

    تاریخ عضویت:
    ‏14/11/10
    ارسال ها:
    3,698
    تشکر شده:
    1,268
    امتیاز دستاورد:
    113
    پاسخ : کتاب فرزند سرنوشت(زندگی شگفت انگیز کورش از طلوع تا همیشه تاریخ )

    فصل هشتم
    غریق ناشناس
    تیغه های زرین آفتاب به تدریج از افق مینا رنگ انوار خود را بر بیابان ها و صحاری می گسترد و از برخورد آن با تلهای خاک و شن و مزارع نیمه سبز حوالی «اکباتان» منظرۀ دلپذیری به وجود می آمد . بادی ملایم که از کوه های اطراف «اکباتان» می وزید عطر گلهای بیابانی را به همراه می آورد واز لطافت هوا مشام جان معطر می شد . پرندگان رنگارنگ به پرواز در آسمان دوردست مشغول بودند ، صدای زنگهای مرتب و یکنواخت قوافل به گوش می رسید .
    از این نقطه تا «اکباتان» بیش از چند فرسنگ فاصله نیست .تپه های کوچک وبزرگ از دور به نظر می آید .
    در دامنۀ آن سبزه و گل تازه رسته به چشم می خورد .
    در یک راه باریک از دور سایۀ دوسوار به نظر می آید که هر دو پهلو به پهلو آهسته آهسته اسب می راندند .
    هردو لباس مادیها را برتن داشتند . اسب های آنها با زین وبرگ کامل و چنین به نظر می رسید که از راهی دور می آیند و خودشان هم بی اندازه خسته و فرسوده اند . گرد و غبار جاده ها ، بر سر ورویشان قشری نازک کشیده بود .
    یکی از سواران دیگری را مخاطب ساخته گفت :
    ـ عالیجناب خوب است کمی در کنار این چشمه که از دور به نظر می آید . و پشت آن هم رودخانه است استراحت نموده پس از رفع خستگی و صرف غذا دوباره حرکت کنیم که هم خودمان و هم اسبهایمان از فرط خستگی قادر به حرکت نیستیم .
    عالیجناب یا سوار دومی در جواب گفت :
    ـ «کاداتاس» من هم خسته هستم و هم مایلم کمی غذا بخورم ،با پیشنهاد تو موافقم اگر جای خوب و مناسبی سر راهمان بود پیاده خواهیم شد و پس از ساعتی استراحت دوباره بقیه راه را طی خواهیم کرد و به این طریق پیش از غروب به «اکباتان» خواهیم رسید .
    دو سوار صحبت کنان مقداری دیگر در کنار هم راه پیمائی کردند ، تا کنار چشمه ای که درختانی چند در اطراف آن بود رسیدند.
    «کاداتاس» فوراً پیاده شده از زیر زین اسب قطعه نمدی برداشته در کنار چشمه انداخت و در عین حال گفت :
    ـ عالیجناب پیاده شوید که جائی بهتر و خلوت تراز این نقطه برای استراحت ما وجود ندارد !
    شخصی که عالیجناب خطاب میشد ؛ «کیاکسار» نام داشت و در آینده به معرفی کامل او خواهیم پرداخت .
    «کیاکسار»ازاسب پیاه شد ، پس از شستن دست و رو نوشیدن چند جرعه از آب روی نمد نشست .
    «کاداتاس» از خورجین اسب غذا و سبوئی آب بیرون آورده و روی نمد گذاشت و مانند خادمی با وفا وسائل استراحت ارباب خود را فراهم می کرد .
    «کیاکسار»جوانی ورزیده شجاع و نیرومند بود پس از آن که مقداری غذا خورد و معده خود را از گرسنگی نجات داد گفت :
    ـ «کاداتاس» اسبها را پابند بزن و رها کن که آن حیوانات هم از علوفۀ صحرا تغذیه کنند و من هم ساعتی می خوابم تا رفع خستگی کرده باشم .
    «کاداتاس» فوراً اسبها را پابند زده رها کرد خودش هم در گوشه ای از چشمه زین یکی از اسبها را زیر سر گذاشته خوابید . هنوز چشمهای آنها برهم نرفته بود که ناگهان صدای فریاد زنی به گوششان خورد که در نهایت اضطراب و نگرانی درخواست کمک می کرد .
     
  10. کاربر فوق حرفه ای

    تاریخ عضویت:
    ‏14/11/10
    ارسال ها:
    3,698
    تشکر شده:
    1,268
    امتیاز دستاورد:
    113
    پاسخ : کتاب فرزند سرنوشت(زندگی شگفت انگیز کورش از طلوع تا همیشه تاریخ )

    کیاکسار»گفت :
    ـ «کاداتاس»آیا تو هم صدای فریاد زنی را شنیدی ؟
    «کاداتاس» گفت :
    ـ بلی عالیجناب من در عالم خواب صدای استغاثه زنی به گوشم رسید که برای رهائی خود استمداد می طلبید .
    «کیاکسار» گفت :
    در اینجا راهزنانی هستند که مانع از عبور مسافرین شده ، تا آنها را لخت نکنند دست از سرشان برنمی دارند و لابد این زن هم گرفتار آنها شده .
    «کاداتاس» گفت :
    ـ عالیجناب در پشت این تپه که آن طرف چشمه است نهر بزرگی آب جاری است که از کوه الوند سرازیر می شود و صدا از پشت تپه می آید .
    «کیاکسار» گفت :
    ـ «کاداتاس» اسبها را زین کن تا فوری راه بیفتیم ، شاید زودتر بتوانیم صاحب صدا را نجات دهیم .
    «کاداتاس» سوتی زد ، هر دو اسب شیهه کنان خود را به او رسانیدند . او نیز زین و برگ بر رویشان نهاد و آن چه کنار چشمه از خورجین و ترک اسب ها در آورده بجای خود گذاشت ودهانۀ اسبها را گرفته نزد «کیاکسار»آمد . همین وقت دوباره آن صدا با شدت بیشتر به گوش رسید و معلوم بود صاحب آن به تدریج به مسافرین نزدیک می شود .
    «کیاکسار»با یک خیز به روی اسب پرید .
    «کاداتاس» هم فوری سوار شد ، هر دو به تاخت به جانب صاحب فریاد حرکت کردند .
    «کیاکسار» گفت :
    «کاداتاس» تو راهنما باش ، کنار نهر حتماً حادثه ای برای زنی اتفاق افتاده ، عجله کن شاید زودتر خود را برسانیم .
    به این ترتیب مقابل رودخانه رسیدند و«کیاکسار»در اولین نگاه بر سطح آب جسمی را دید که گاهی زیر آب می رود و گاهی غلطان به روی آب در حرکت است.
    «کیاکسار» از اسب پائین پرید و در همین لحظه آن جسم متحرک فریادی زده و برای نجات خود کمک می طلبید .
    «کیاکسار» از این فریاد و این نوع درماندگی به طوری ناراحت شده بود که گوئی سرپوشی به روی قلبش گذاشته اند و نزدیک به خفه شدن است ، لذا با لحنی اضطراب آلود گفت :
    ـ «کاداتاس» تو با اسب از عقب من در کنار نهر بیا هر گاه احتیاجی به تو داشتم رشته طنابی که در خورجین است به رودخانه بیفکن ...«کاداتاس» خواست اعتراض کرده نگذارد «کیاکسار» دست به عمل خطرناکی که منجر به نابودیش می شود ، بزند ولی «کیاکسار» با یک پرش بلند ، خود را وسط رودخانه و امواج خروشان آب افکند . چند مرتبه در آب غوطه خورد تا توانست خود را در مسیر آب قرار دهد و شنا کردن و سرعت آب کمک می کرد که هرچه زودتر خود را به غریق برساند . در آخرین دقایق آنجا که سراشیبی تندی در مسیر آب بود «کیاکسار» جسم مدهوش مغروق را که به نظر دخترکی می آمد دید که عنقریب به سراشیبی رسیده و از بلندی به انتهای ژرفنا که مانند آبشار کوچکی بود پرت می شد .
    ناگهان هیجان بی سابقه ای در قلب خود احساس کرد با سرعت عجیب به حرکت شدید شنا مشغول شد و در آخرین لحظات که جریان آب پاهای دخترک مغروق را به سراشیبی افکنده بود «کیاکسار» توانست پس از مبارزه با امواج کف آلود رودخانه موهای بلند دخترک را به چنگ آورد و برخلاف جریان آب شروع به شنا کردن نمود .
    با همۀ خستگی و کوفتگی فراوانی که در تمام بدن «کیاکسار» به وجود آمده بود معهذا توانست چند ثانیه بعد سرغریق را از آب خارج کند پس از آن اشاره ای به «کاداتاس» کرد تا رشته طنابی را که سفارش کرده بود به رودخانه افکند .
    «کاداتاس» که بی اندازه در این چند لحظه ناراحت و مشوش وبا تمام دقت خود متوجه سطح آب و حرکات «کیاکسار» بود با اشاره او رشته طناب را که یک سر آن به اسب بسته بود به رودخانه افکند . «کیاکسار» به زودی طناب را گرفته به کمر خود بست و در حالی که دخترک مدهوش را در آغوش داشت قدم به ساحل رودخانه نهاد .