درباره تهیه کننده افسانه ای سینما؛دینو دلورنتیس

​

درگذشت دینو دلورنتیس؛

دلورنتیس یکی از اولین تهیه کنندگان سینما بود که هنر پیش فروش در بازار خارجی را درمورد سرمایه گذاری روی فیلم ها به کار برد و در همین حال تولیدات مشترک بین المللی را به استودیوها پیشنهاد می کرد.

اولین نمونه از فیلم های حماسی دینو دلورنتیس، «جنگ و صلح» بود که سال ۱۹۵۶ به کارگردانی کینگ ویدور و با بازی آدری هپبورن و هنری فاندا ساخته شد.

در دهه های بعد، آثار حماسی بین المللی و استراتژی های او در قالب فیلم هایی چون «کتاب مقدس» (۱۹۶۶)، «باربارلا» (۱۹۶۸)، «فلش گوردون» (۱۹۸۰)، «رگتایم» (۱۹۸۱)، «بونتی» (۱۹۸۴)، فیلم ۴۵ میلیون دلاری «دون» ساخته دیوید لینچ و شاید از همه معروف تر بازسازی سال ۱۹۷۶ «کینگ کونگ» با بازی جف بریجز و جیسکا لانگ - که آن زمان بازیگری ناشناخته بود - متبلور شد.

هرچند تنها تعداد کمی از این فیلم ها به موفقیت تجاری بسیار دست پیدا کردند و واکنش منتقدان هم متفاوت بود، اما دلورنتیس با جلب نظر مطبوعات و راه انداختن رویدادهای نمایشی در جشنواره های بین المللی مانند کن، اکران هر کدام از آنها را به یک «رویداد» تبدیل می کرد.

دلورنتیس به قدری پرکار بود که فیلم هایش به لحاظ هنری همه شاخه ها را دربر می گرفت، از دو کلاسیک فدریکو فلینی - «جاده» (۱۹۵۴) و «شب های کابیریا» (۱۹۵۷) - گرفته تا «آرزوی مرگ» (۱۹۷۴) و «سرپیکو» (۱۹۷۳). در این بین، انواع و اقسام فیلم های جنایی، گانگستری و ... هم بود.

دلورنتیس اولین فیلم خود را سال ۱۹۴۱ در ۲۳ سالگی تهیه کرد. این فیلم «L&#۰۳۹;amore canta» نام داشت و او هزینه ساخت آن را به تنهایی در تورین تامین کرد. دلورنتیس همان سال شرکت فیلمسازی «ری یل چینه» را در تورین راه انداخت و سال ۱۹۴۲ مدیر تولید شرکت «لوکس فیلم» شد.

او یکی از اولین تهیه کنندگان فیلم های نئورئالیستی پس از جنگ مانند «راهزن»، «دختر کاپیتان» و «موسولینو راهزن» بود. اولین موفقیت تجاری دلورنتیس در سطح بین المللی سال ۱۹۴۹ با فیلم «برنج تلخ» حاصل شد که رگه هایی از نئورئالیسم را در خود داشت.

او سال ۲۰۰۹ در مصاحبه ای با ورایتی، گفت نقش تهیه کننده «خلق یک رویا» است. دلورنتیس درباره صحنه فیلمسازی ایتالیا پس از جنگ، گفت: «پس از جنگ، صنعتی در کار نبود. ما در جنگ شکست خورده بودیم. تمام شهرهایمان تخریب شده بود. نه پولی بود، نه استودیو، نه سینما، نه دوربین و نه تجهیزات. ما در خیابان ها فیلمبرداری می کردیم. ما بازیگر نداشتیم. هیچی نداشتیم، اما می خواستیم فیلم بسازیم و بهترین فیلم های دنیا را ساختیم.»

دلورنتیس در اوایل دهه ۱۹۵۰ در فیلم هایی چون «آنا» و «گرگ سیلا» با کارلو پونتی، دیگر تهیه کننده سرشناس ایتالیایی همکاری کرد. فیلم سال ۱۹۵۴ «اولیس» آنها با بازی کرک داگلاس چیزی به اعتبار دلورنتیس در سطح بین المللی اضافه نکرد، اما «جاده» فلینی با بازی جولیتا ماسینا همسر فلینی، یک رویداد بزرگ بود.

«جاده» برنده جایزه بزرگ جشنواره ونیز، جایزه منتقدان فیلم نیویورک و اسکار بهترین فیلم غیرانگلیسی زبان شد. دلورنتیس دومین اسکار خود را سال بعد با «شب های کابیریا» فلینی به دست آورد. با این حال او خود را از تولید «زندگی شیرین» (۱۹۶۰)، موفق ترین فیلم فلینی در سطح بین المللی کنار کشید.

دلورنتیس همچنین تهیه کننده چند فیلم اکشن شهری و تلخ مانند «سرپیکو»، «سه روز کندور» و «آرزوی مرگ» بود که فیلم آخر بسیار موفق از کار درآمد و دنباله های بی شمار به همراه داشت.

دینو دلورنتیس با نام اصلی آگوستینو دلورنتیس هشتم اوت ۱۹۱۹ در شهر کوچک توره آنونزاتا در نزدیکی ناپل به دنیا آمد. خانواده اش می خواستند او حرفه خانوادگی را که تولید پاستا بود، ادامه بدهد، اما دینو در ۱۷ سالگی از خانه به رم گریخت و در رشته بازیگری مشغول تحصیل شد.

چیزی نگذشت دلورنتیس به پشت صحنه صنعت سینما کشیده شد و کار خود را به عنوان دستیار کارگردان و مدیر تولید پروژه آغاز کرد. او سال ۱۹۶۴ شرکت فیلمسازی بسیار مجهز «دینوچیتا» را با بودجه ای ۲۵ میلیون دلاری بیرون شهر رم تاسیس کرد، هرچند این شرکت بعدها ورشکسته شد.

او اواسط دهه ۱۹۹۰ به ایالت متحده رفت و شرکت فیلمسازی «دلورنتیس اینترتینمنت» را تاسیس کرد، اما این شرکت هم اواخر دهه ورشکست شد. با این حال او هیچگاه دست از کار نکشید. دلورنتیس سال ۱۹۹۰ شرکت «دلورنتیس کامیونیکیشنز» را تاسیس کرد که چند فیلم نه چندان موفق مانند فیلم سال ۱۹۹۳ «بدن شاهد» با بازی مدونا در آن تولید شد.

دلورنتیس زندگی آرامی داشت. او سال ۱۹۴۹ با سیلوانا مانگانو ستاره «برنج تلخ» ازدواج کرد. آنها ۳۴ سال بعد از هم جدا شدند. دلورنتیس بعدا با مارتا شوماخر تهیه کننده ۳۳ ساله ازدواج کرد که رئیس شرکت فیلمسازی جدید او بود.

مارتا دلورنتیس درباره او گفت: «نه اینکه به پول اهمیت نمی داد، اما پول برای او آخرین چیز بود.»

خودش گفت: «از دید من تنها ستاره واقعی فیلم، نویسنده است و من همکاری خیلی نزدیکی با نویسنده ها دارم، از اولین نسخه فیلمنامه تا آخرین نسخه. کار بعدی من حمایت از کارگردان است تا بهترین فیلم را بسازیم. بعضی تهیه کننده ها سعی می کنند از کارگردان ها عبور کنند، اما کار من حمایت از آنهاست.»

در میان صدها فیلمی که دلورنتیس در تولید آنها نقش داشت، تعدادی هولناک بودند، خیلی ها فراموش شده اند، اما از دیگر فیلم های درخور توجه می توان به «کازانوا» فلینی (۱۹۷۶)، «تخم مار» اینگمار برگمان (۱۹۷۷) و «بوفالو بیل و سرخ پوست ها» رابرت آلتمن (۱۹۷۶) و «مخمل آبی» لینچ (۱۹۸۶) اشاره کرد. ««ظهور هانیبال» (۲۰۰۷) از آخرین فیلم های دلورنتیس در مقام کارگردان است.

او سال ۲۰۰۰ در مراسم اسکار جایزه معتبر اروینگ تالبرگ را دریافت کرد.

ورایتی / ۱۱ نوامبر




خبر آنلاین (www.khabaronline.ir)