خاطراتی گاهگاهی می دهد در دل گواهی مثل پرسش های حفظی امتحان های شفاهی بار اول خواستگارم دسته گل در دست دارم قلب مجنون می زند تا می رود چشمم سیاهی بار دوم جشن عقد ماست اینجایی کنارم دست چپ را می دهی من حلقه ای در دست دارم یک اشاره می کنم آن دست دیگر را بده لطفا با تعجب میدهی یک بوسه بر آن می نگارم خاطرات بار سوم جمع یکسال است و اندی قول می خواهم اگر خواندی تو چشمت را نبندی قهرهایت ،خشمهایت ،گریه هایت ،چشمهایت کودکی دیوانه بودی ،با سلاح زهر خندی! (بار آخر می کُشد این بار آخر راستش را هم بخواهی مرده ام از ابتدای لحظه های بار آخر) با تعجب خیره در چشم مشاور می نشینم در جوابش ناتوانم من سکوتی می گزینم :"همسرت فرزند من بیماری شخصیتی دارد نیست درمانی برایش" اشکهایم! آستینم...
