پاسخ : نجوم ***سری جدید*** تشکیل سیاه چاله یک ستاره رو به مرگ ، مثلا با جرمی ۱۰ برابر جرم خورشید چنان زیر بار گرانش تولید شده قرار می گیرد که هیچ نیرویی نمی تواند در برابر فرو ریزش آن مقاومت کند. وقتی که چنین ستاره ای منقبض می شود و به اندازه ای در حدود دو کیلومتر می رسد، گرانش به حدی زیاد می شود که سرعت گریز از سطح آن به بیشتر از سرعت نور می رسد. از موشک گرفته تا ذرات نور و علائم رادیویی ، هیچ یک نمی توانند از سطح آن بگریزند. این گرانش به قدری نیرومند است که همه چیز را به طرف خود می کشد. ما فقط می دانیم که در این حالت ، ستاره به یک سیاهچاله تبدیل می شود. سیاهچاله ها را نمی توان دید، چون نور نمی تواند از سطح آن بگریزد.
پاسخ : نجوم ***سری جدید*** بهترین مکان برای رصد آیا مناسبترین شرایط در کوهها وجود دارد یا آنکه در زمین مسطح؟ آیا در ساحل دریا با آن روبرو می شویم یا در داخل خشکی؟ آیا این شرایط در جنگل فراهم می باشد و یا در صحرا؟ بطور کلی اخترشناس کدام را ترجیح می دهد؟ ده شب بدون ابر در هر ماه یا فقط یک شب صاف در هوایی شفاف و آرام؟ این مسائل و بسیاری از مسائل دیگر باید بیش از تعیین محل ساختمان یک رصدخانه که دوربین نجومی بزرگی دارد، پاسخ داده شوند. این پاسخها بوسیله کارکنان هواشناسی فضایی که رشته خاصی از علم است تعیین می شوند. یکی از بزرگترین دوربینهای غربی که قطر آینه آن ۶ متر است، یعنی یک متر بزرگتر از آینه دوربین نجومی مشهور پالومار در ایالات متحده آمریکا می باشد که در روسیه مورد بهره برداری قرار گرفته است. افزایش یک متر به قطر آینه برای اختر شناسان چه مفهومی دارد؟ یعنی محدوده فضای قابل رصد جهان ۲۰ درصد افزایش می یابد. ساختمان دوربین نجومی جدید به دنبال پژوهشهای چند ساله هواشناسی مقیاسی که بوسیله کارمندان رصدخانه پل کونو فرهنگستان علوم روسیه به عمل آمد، آغاز گردید. رصدخانه جدید که آینه غول پیکر ۶ متری را در خود جای داده بود در ناحیه استاد روپول در قفقاز شمالی ساخته شد. گر چه باید گفت که شرایط حتی در آسیای مرکزی و کوههای پامیر مناسبتر می باشند، ولی عملیات ساختمانی در آنجا اشکالات فنی فراوان هزینه زیادی دارد و علاوه بر این مسائل فاصله این نواحی از مراکز اصلی علمی زیاد است.
پاسخ : نجوم ***سری جدید*** سیاه چاله ها دارای یک حفره هستند و کسی که وارد آنها میشود معلوم نیست از کجا سردر می آورد اما بعضی از سیاهچاله ها دارا ی دو سر یا دو حفره هستند به طوری که اگر از یک سر آن ارد شوید از سر دیگر آن بیرون میآیید به این نوع سیاه چاله ها ، کرم چاله گفته میشود. کرم چاله ها ممکن است مسافت های کوتاهی را به هم ربط دهند یا ممکن است مسافت های بسیار طولانی را به هم ربط دهند. یا حتی ممکن است این دنیا را به دنیا های دیگر ربط دهند...
پاسخ : نجوم ***سری جدید*** دنباله دارها دنباله دارها اجرام سماوی هستند که گه گاه ظاهر می شوند. هر دنباله دار از یک مسیر نورانی و دنباله طویلی تشکیل شده است. سر آن ممکن است به بزرگی خود خورشید و دم آن نیز در حدود چندین صد میلیون کیلومتر بوده باشد. هر دنباله دار با وجود اینکه صدها کیلومتر در ثانیه سرعت دارد برای یک چشم غیر مسطح همچون ما، بی حرکت به نظر می رسد. سرعت آنها را می توان از تغییر مکانش نسبت به ستارگان زمینه ثابت آسمان تعین کرد. تا کنون نزدیک به هشتصد دنباله دار کشف و نامگذاری گردیده است. اکثر دنباله دارها از یک مدار بسته ای در حال حرکت هستند. چنین دنباله دارهایی اهمیت زیادی داشته و بعد از یک پریود به نزدیکی زمین آمده و مشاهده شده اند، که مشهورترین آنها دنباله دار هالی است. مدارهای دنباله دارها سهمی یا هذلولی است و به احتمال زیاد اینها فقط یک بار در مجاورت زمین ظاهر و رویت گردیده ، دور می زنند و سپس رفته و دیگر به نزدیکی زمین بر نمی گردند.
پاسخ : نجوم ***سری جدید*** احساس فضانوردان دیدن ستارگان از فضای خارج متفاوت است. هنگامی که سفینه فضایی به ارتفاع بالاتری می رسد، لایه های ضخیم جو را ترک می کند و آسمان به تدریج تاریک می گردد. در ارتفاع ۲۰۰ ـ ۳۰۰ کیلومتری ، یعنی محلی که مسیر سفینه های سرنشیندار در آن واقع می باشد، آسمان کاملا سیاه به نظر می رسد و حتی هنگامی که خورشید در آن قابل رؤیت باشد. باز هم سیاه است. یوری گاگارین ، نخستین فضانورد دنیا ، احساس خود را درباره فضا چنین توضیح داده: «آسمان کاملا سیاه است. ستارگان در برابر چنین زمینه ای درخشانتر به نظر می آیند و به وضوح نمایان هستند.» با این وجود از میان تمام ستارگان فقط درخشانترین آنها از داخل سفینه فضایی قابل رؤیت هستند. نور خیره کننده خورشید و نور زمین دید را مبهم می کند. به یاد یوری گاگارین و روز بزرگداشت او.
پاسخ : نجوم ***سری جدید*** مرکز و سطح خورشید مواد تشکیل دهنده خورشید حالت گازی دارند، بنابراین خورشید محدوده دقیق و معینی نداشته و مواد اطراف آن بتدریج در فضا منتشر می شوند. اما چنین به نظر می رسد که خورشید لبه تیزی داشته باشد، چرا که بیشتر نوری که به زمین می رسد از یک لایه که چند صد کیلومتر ضخامت دارد ساطع می شود. این لایه فوتوسفر نام داشته و به عنوان سطح خورشید شناخته شده است. بالای سطح خورشید، کروموسفر یا رنگین کره و هاله خورشیدی قرار دارند که با همدیگر جو خورشید را تشکیل می دهند. مرکز خورشید مانند کوره ای هسته ای است با دمای ۱۵ میلیون درجه سانتیگراد (۲۷ میلیون درجه فارنهایت) که چگالی اش ۱۶۰ برابر آب می باشد. تحت چنین شرایطی هسته های اتم هیدروژن باهم ترکیب شده و تبدیل به هسته های هلیووم می شوند. در این حین، ۰.۷ درصد جرم ترکیب شده ، تبدیل به انرژی می شود. از ۵۹۰ میلیون تن هیدروژنی که در هر ثانیه در مرکز خورشید ترکیب می شوند، ۳.۹ میلیون تن به انرژی تبدیل می شود. این سوخت هیدروژنی ، تا ۵ میلیارد سال دیگر دوام خواهد داشت. مسیر نامنظم ۲ میلیون سال طول می کشد تا انرژی تولید شده در مرکز خورشید به سطح آن رسیده و بصورت نور و گرما تابش کند، سپس بعد از فقط ۸ دقیقه ، این انرژی به زمین می رسد. هنگامی که خورشید منبسط می شود تا تبدیل به یک غول سرخ شود، قطرش حدود ۱۵۰برابر بزرگتر خواهد شد. گازهای منبسط شده و داغ، رنگ زرد و حرارت خود را از دست داده و قرمز رنگ و سرد خواهند شد. اما بخاطر بزرگتر شدن سطح خورشید،درخشندگی آن ۱۰۰۰برابر افزایش یافته و نور بیشتری ساطع خواهد کرد.
پاسخ : نجوم ***سری جدید*** تلسکوپ تلسکوپ یا اختربین وسیله ای است برای دیدن اجرام فضایی دور. پیشینه: اغلب گالیله را نخستین کسی می دانند که از تلسکوپ برای مشاهدات نجومی بهره گرفت. تا آن زمان شناخت بشر از آسمان محدود به قوه بینایی بود و ابزاری برای مشاهده آسمان وجود نداشت. اخترشناسانی چون گالیله و کپلر به کمک تلسکوپ دامنه آگاهی بشر از هستی را وسعت بخشیدند. این منجمان با بهره گیری از تلسکوپ، بر باورهای باطل بشر درباره مرکزیت زمین در کائنات، خط بطلان کشیدند. تلسکوپ در سده ۱۸ برای ستاره شناسان به ابزاری غیر قابل چشمپوشی بدل شده بود. با پیشرفت فن تراش عدسی ها و دانش اپتیک، تلسکوپهای بزرگتر و بهتر در رصد خانه ها نصب شد. حال آدمی سیارات و ستارگانی را می دید که پیش از اختراع تلسکوپ از وجود آنها بی خبر بود. او به یاری تلسکوپ پی برد جهان بزرگتر از پندارهایش است. با افزایش بزرگنمایی و وضوح تصاویر تلسکوپها، دامنه شناخت بشر از دنیای پیرامونش، بزرگ و بزرگتر شد. با این حال در آغاز سده بیستم، اغلب ستاره شناسان اعتقاد داشتند که، جهان فقط از یک کهکشان تشکیل شده است!!! که همان راه شیری است که منظومه خورشیدی از اجزای آن است. در سال ۱۹۲۴ ادوین هابل، ستاره شناس امریکایی با استفاده از تلسکوپ ۱۰۰ اینچی خود کهکشانهای بسیاری، خارج از کهکشان راه شیری، رصد کرد. وی مشاهده کرد که کهشکانها در حال دور شدن از یکدیگر هستند. پس جهان در حال گسترش است. کشف وی بار دیگر مرزهای شناخت هستی را فروریخت و در پی آن نظریه انفجار بزرگ مطرح شد که تاکنون بهترین پاسخ به دورشدن کهکشانهاست. اخترشناسان برای مشاهده بهتر آسمان، تلسکوپها را در کوهستانها و نواحی عاری از گرد و غبار و نور شهرها، نصب می کنند با این وجود برای رصد آسمان، در بند شرایط جوی هستند. تصویری از تلسکوپ گالیله
پاسخ : نجوم ***سری جدید*** حیات در مریخ كشف تركیبات غنی از كربن در شكاف های یك شهاب سنگ مریخی كه سال ها پیش بر روی زمین فرو افتاده، سبب بازگشایی پرونده «حیات مریخی» شده و به بحث و جدال در این زمینه دامن زده است. به گزارش خبرگزاری بی بی سی، این شهاب سنگ مریخی كه در سال ۱۹۱۱ در كشور مصر به زمین افتاده، دارای تركیبات كربن داری است كه می تواند نشانه ای از وجود نوعی حیات در گذشته های دور سیاره مریخ باشد. بر پایه این گزارش، تركیبات یافت شده در این سنگ آسمانی، بسیار شبیه به آثار به جا مانده از میكروب های فعال در سنگ های آتشفشانی موجود در بستر اقیانوس های زمین است و این شباهت می تواند دستاویز ارائه نظریه های جدیدی درباره وجود حیات در دوره هایی از زندگی سیاره سرخ منظومه خورشیدی باشد. جزئیات این كشف در ماه میلادی آینده (۱۳ تا ۱۷ مارس)، در یك كنفرانس اخترشناسی در تگزاس آمریكا ارائه خواهد شد.
پاسخ : نجوم ***سری جدید*** علت چشمک زدن ستارگان ما در آسمان ستاره های زیادی میبینیم که برخی از آنها چشمک میزنند. علت این امر که این ستاره ها چشمک میزنند چیست؟ نور ستاره ها هنگام گذر از درون جو زمین دچار اعوجاج می شود. همین اعوجاج است که باعث می شود تا ستاره ها از دید ما چشمک زن به نظر آیند. زمانی که پرتوهای نوری ستاره ها وارد تلسکوپ می شود این اعوجاج تشدید می شود. سیستم اپتیک سازگار با کمک آینه ای قابل حرکت به تصحیح این اعوجاجات می پردازد. البته نظریه دیگری هم هست كه میگوید این امر به علت وجود گازهای در فضا و اطراف ستارگان و مسیر نوری و همچنین فاصله نجومی آنهاست.
پاسخ : نجوم ***سری جدید*** دوربین شکاری دوربین شکاری (نام های دیگر: دوربین دوچشمی، دوربین ارتشی، دوربین صحرایی) وسیله ای دستی است برای بزرگ نمایی اجسام دور. عمل بزرگ نمایی بوسیله عبور تصاویر از دو سری لنز مجاور و یک منشور ایستاده صورت می گیرد. دوربین های شکاری تصویر را ایستاده نشان می دهند برعکس تلسکوپ ها که تصاویر را وارونه می نمایانند.
