انواع لنز های چشمی و کاربرد آنها: سال هاست که دو چشم به کمک چشمان کسانی می آیند که درست نمی بینند اما استفاده از این وسیله نجات بخش برای بسیاری دلچسب نیست.این شد که دانشمندان آن را نا مرئی کرده و به صورن لایه ای نازک و شفاف بر داخل چشم کردند.مقاله حاضربررسی کلی بر روی این عینک ها ی نامرئی دارد به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز به نقل از مهندسی پزشکی ، با استفاده از عینک و لنز می‌توان از عوارض بیماریهای چشمی مختلفی رهایی یافت که از آن جمله می‌توان به موارد زیر اشاره نمود: ۱ـ درست بینی: به طبیعی بودن چشم اطلاق می‌شود هرگاه عضله مژگانی کاملاً شل باشد تمام اشیای دور با تمرکز واضح بر روی شبکیه می‌افتد، ۲ـ دوربینی: بدان علت است که طول کره چشم خیلی کوتاهتر از ارتفاع آن است در این وضعیت پرتوهای نور به اندازه کافی نمی‌شکند و در پشت شبکیه متمرکز می‌شود این حالت را با عدسی محدب تصحیح می‌کنند، ۳ـ نزدیک‌بینی: به علت زیادی طول قدامی خلفی چشم است در این وضعیت میزان شکست پرتوها هنگام شل شدن عدسی بیش از حد است و تصویر اشیایی دور در جلوی شبکیه متمرکز می‌شود این حالت را با عدسی مقعر تصحیح می‌کند زیرا عدسی مقعر با واگرا ساختن پرتوهای ورودی نور باعث کاهش شکست آنها می‌شود، ۴ـ آستیگماتیسم: بر اثر تفاوت قابل توجه انحنا در صفحات مختلف گذرانده از چشم ایجاد می‌گردد مثلاً انحنای چشم در صفحه عمودی ممکن است بسیار کمتر از انحنای چشم در صفحه افقی باشد درنتیجه پرتوهای نور که با جهات مختلف وارد چشم می‌گردد در نقاطی متفاوت وارد چشم می‌شود در نقاطی متفاوت متمرکز می‌شود تصحیح این حالت به عدسی استوانه‌ای نیاز دارد، ۵ـ آب مروارید: بر اثر ایجاد کدورت در قسمتی از عدسی به وجود می‌آید در حال حاضر درمان انتخابی آن برداشتن عدسی و جایگزینی آن با عدسی پیوندی مصنوعی است و ۶ـ قرنیه مخروطی: وضعیتی است که بر اثر بدشکل ساخته شدن قرنیه یا برآمدگی بارز در یک طرف ایجاد می‌شود اگر برآمدگی آن خیلی زیاد باشد مشکل شدید شکست را با هیچ عدسی شیشه‌ای واحدی نمی‌توان تصحیح کرد بهترین چاره آن عدسی تماسی است که به سطح قرنیه می‌چسبد و با ورقه‌ای از مایع اشک در جای خود می‌ماند این عدسی مسطح‌تر است و بدین وسیله برآمدگی قرنیه را جبران می‌کند به طوری که سطح قدامی عدسی تماسی؛ سطحی بسیار یکنواخت‌تر و موثرتر را برای شکست پدید می‌آورد. مزایای لنز لنز مزایای بهتری نسبت به عینک دارد: ۱) تصحیح آستیگماتیسمهای نامنظم، ۲) فراهم کردن میدان بینایی طبیعی، ۳) عدم وجود انحرافات کروی و رنگی، ۴) کاهش بزرگ‌نمایی، ۵) کاهش آنیزومتروپیا (تفاوت در مقدار نمره عینک دو چشم) و آنیزوکوفیا (تفاوت در اندازه تصاویر در دو چشم)، ۶) کاهش تلاش تطابقی و تقاربی برای افراد دوربین، ۷) باران و مه گرفتگی، زیبایی، ۹) عدم ایجاد اسکوتوم حلقوی که در نمرات دوربینی زیاد پیش می‌آید به‌خصوص در افرادی که عمل جراحی آب مروارید انجام داده و فعلاً از عینک استفاده می‌نمایند این اسکوتوم مشاهده می‌شود و ۱۰) عدم ایجاد آستیماتیسگ مایل (چون که لنز با چشم حرکت می‌کند). موارد کاربرد لنز ۱) بهبود بینایی جایی که از عینک نتوان بهره برد مثل آستیگماتیسمهای زیاد؛ قوز قرنیه، آنیزوکونیا؛ آنیزومتروپی و غیره …، ۲) عدم تحمل عینک در افراد دوربین و نزدیک‌بین با نمره زیاد، ۳) زیبایی لنز (رنگهای متنوع)، ۴) کاربردهای تشخیصی: برای معاینه شبکیه؛ معاینه زاویه اتاق قدامی و …، ۵) کاربردهای حفاظتی: سوختگیهای شیمیایی؛ به خصوص گاز خردل؛ کراتیتهای ناشی از اشعه ماورای بنفش؛ نداشتن عنبیه؛ آلبینیسم؛ جلوگیری از اثرات بخار در بعضی مشاغل، ۶) کاربرد درمانی در افراد مبتلا به low vision، ۷) کنترل نزدیک‌بینی: کاربرد عدسی تماسی تا حدودی می‌تواند مانع از افزایش نزدیک‌بینی گردد، ۸) استفاده از لنز در ورزشکاران و ۹) کاربردهایی برای رهایش دارو. تاریخچه لنزهای تماسی اولین کاربرد لنزهای درون چشمی برای بیماری “Cataract” (آب مروارید) در قرن پنجم میلادی قبل از میلاد بود که توسط جراح هندی به نام “Susruta Circa” توصیف شد که شیشه‌ای با یک ابزار تیزی به درون چشم هل داده می‌شود این عمل خواباندن (coaching) نامیده می‌گردد که شیشه کدر که بیمار شکل و رنگ آنرا در چشمش در حین عمل می‌توانست ببیند وارد چشم او می‌گردید. در سال ۱۵۰۸ میلادی لئوناردو داوینچی چند شکل از لنزها را ترسیم و توصیف کرد و در سالهای ۱۵۸۳ “Georg Bartisch” مباحث تازه‌ای را گشود که طرز قرارگیری لنز را با سوزن‌هایی با روش پیچشی انجام و بیان کرد اداره تحقیقات اسپانیا در همین سالها (۱۵۹۱-۱۶۳۴) جایگزینی لنزها را همراه با ایمپلنت که به احتمال زیاد در چشم مدت زیادی می‌ماند را پیشنهاد دادند که توسط دانشمندی به نام “Benito Dzadevaldes” بیان شد و مورد تحقیق وی قرار گرفت. در سال ۱۶۳۲ “رنه دکارت” فرانسوی لنزهای تماسی قرنیه‌ای را پیشنهاد نمود و در سال ۱۸۲۷ یک اخترشناس انگلیسی به نام “جان هرشل” پیشنهاد سایش یک لنز تماسی را که به شکل سطح چشم درمی‌آید را داد در دهه اول ۱۹۰۰ لنزهای شیشه‌ای گرد ساخته شد. در سال ۱۹۲۹ “Joseph Dallas” فیزیکدان مجارستانی روشهای گرفتن قالب از چشم زنده را کامل نمود و با این توصیف که لنزهایی می‌توانند ساخته شود تا به‌طور بسته به ویژه با sclera شکل بگیرد. در سال ۱۹۳۶ William Feinbloom چشم پزشک آمریکایی اولین لنزهای تماسی پلاستیکی را ساخت در سال ۱۹۳۹ استفاده از آن در آمریکا شروع شد و در سال ۱۹۴۵ AOA (سازمان چشم‌پزشکی آمریکا) به‌طور رسمی پیشرفت و رشد در زمینه لنزهای تماسی را به عنوان یک بخش از حوزه چشم‌پزشکی به رسمیت شناخت. در سال ۱۹۴۹ اولین ایمپلنت موفقیت‌آمیز درون چشمی با لنزها انجام شد. در سال ۱۹۵۰ دکتر “George Butterfield” (چشم پزشک) یک لنز قرنیه‌ای تماسی را طراحی کردند. در سال ۱۹۶۰ “Drahoslav Lim,Otto Wichterle” لنزهای تماسی نرم و قابل جذب آب از جنس پلاستیک را مورد آزمایش قرار دادند.
