آیا ذهن یک نرم افزار عصبی است؟

● چکیده

دفاع یا حمله به کارکردگرایی یا محاسبه گرایی مستلزم آن است که ابتدا روشن شود که اینها چیستند و چه شواهدی به نفع یا علیه آنها وجود دارد. هدف من در اینجا ارزیابی مقبولیت این دو نیست. هدف من این است که آنها را صورت بندی کنم و رابطۀ آن دو را با یکدیگر به اندازۀ کافی روشن کنم تا بتوانیم مشخص کنیم کدام نوع از شواهد به آنها مربوطند. من در نظر دارم برخی از اموری را که سبب ابهام می شوند و کارکردگرایی و محاسبه گرایی را در بر گرفته اند کنار بگذارم، و از کارهای فلسفی اخیر در مورد سازوکارها و محاسبه برای روشن کردن آنها استفاده کنم، و توضیح دهم که چگونه کارکردگرایی و محاسبه گرایی می توانند یا نمی توانند به طور مشروع کنار هم قرار گیرند.

۱) درآمد

کارکردگرایی چهل سال و محاسبه گرایی بیش از شصت سال قدمت دارد ولی فیلسوفان اغلب آنها را کنار هم می آورند. ولی رابطۀ آنها همچنان مبهم است. جری فودر از ناتوانی گسترده از تفکیک طرح محاسبه گرایانه در روان شناسی از طرح کارکردگرایانه در متافیزیک اظهار شگفتی می کند (Fodor ۲۰۰۰). مقالۀ جدیدی از پاول چرچلند نمونه ای از همین ناتوانی است (Churchland ۲۰۰۵). چرچلند استدلال می کند که کارکردگرایی کاذب است زیرا مغز یک سازوکار محاسباتی کلاسیک (شبیه ماشین تورینگ) نیست بلکه یک سازوکار پیوندگرایانه (connectionist) است. این استدلال پیش فرض می گیرد که کارکردگرایی مستلزم محاسبه گرایی است و محاسبه گرایی ای که از کارکردگرایی لازم می آید کلاسیک است نه جدید. ولی اگر کارکردگرایی را به درستی بفهمیم نه به محاسبه گرایی کلاسیک تعلق دارد نه به محاسبه گرایی جدید.

دفاع یا حمله به کارکردگرایی یا محاسبه گرایی متوقف بر وضوح معنای آنها است. هدف من در اینجا ارزیابی مقبولیت آنها نیست. بلکه هدف این است که آنها را صورت بندی کنم و رابطۀ آن دو را با یکدیگر به اندازۀ کافی روشن کنم تا بتوانیم مشخص کنیم کدام نوع از شواهد به آنها مربوطند. من در نظر دارم برخی از اموری را که سبب ابهام می شوند و کارکردگرایی و محاسبه گرایی را در بر گرفته اند کنار بگذارم، و از کارهای فلسفی اخیر در مورد سازوکارها و محاسبه برای روشن کردن آنها استفاده کنم، و توضیح دهم که چگونه کارکردگرایی و محاسبه گرایی می توانند یا نمی توانند به طور مشروع کنار هم قرار گیرند.

بحث را بر اساس کارکردگرایی قالب بندی می کنم زیرا کارکردگرایی نزدیک ترین آموزۀ متافیزیکی به محاسبه گرایی است.

یکی از اهداف این مقاله آن است که کارکردگرایی و محاسبه گرایی لازم نیست با هم باشند. کارکردگرایی می تواند با نظریه ای غیرمحاسبه گرایانه از ذهن ترکیب شود و محاسبه گرایی می تواند با متافیزیکی غیرکارکردگرایانه همراه باشد. همین که امکان یا عدم امکان ترکیب کارکردگرایی و محاسبه گرایی را بفهمیم، می توانیم تصور خود را تعمیم دهیم تا بفهمیم آموزه های متافیزیکی –غیر از کارکردگرایی چگونه می توانند با محاسبه گرایی همراه شوند و بالعکس.

کارکردگرایی این دیدگاه است که ذهن ساختار کارکردی مغز یا هر دستگاه دیگری است که به طور کارکردی هم ارز مغز است. گاهی کارکردگرایی به این صورت بیان می شود: حالات ذهنی حالات کارکردی هستند. تقریرهای قوی تر یا ضعیف تر کارکردگرایی را می توان بر اساس اینکه چه مقدار از ذهن (چند تا از حالات ذهنی یا چه جنبه هایی از ذهن) کارکردی دانسته می شوند صورت بندی کرد. آیا همۀ حالات ذهنی کارکردی اند یا فقط برخی از آنها کارکردی هستند؟ آیا همۀ جنبه های حالات ذهنی کارکردی اند یا فقط جنبه های غیر پدیداری آنها کارکردی هستند؟ پاسخ به این پرسش ها تفاوتی در بحث ما ایجاد نمی کند زیرا برای من در اینجا مقبولیت کارکردگرایی به طور کلی مهم نیست بلکه معنای کارکردگرایی مهم است. یکی از پرسش هایی که در اینجا بدان می پردازم این است: ساختار کارکردی چیست؟

محاسبه گرایی (عجالتاً) این دیدگاه است که ساختار کارکردیِ مغز محاسباتی است، یا اینکه حالات عصبی حالات محاسباتی هستند. تقریرهای قوی و ضعیف محاسبه گرایی هم به این بستگی دارند که چه مقدار از ساختار کارکردی مغز را محاسباتی بدانیم.

کارکردگرایی به اضافۀ محاسبه گرایی مساوی است با کارکردگرایی محاسباتی. شعار معروف کارکردگرایی محاسباتی این است: ذهن نرم افزار مغز است. ظاهراً این شعار ذهن را به نرم افزار یک کامپیوتر تشبیه می کند. ولی همین شعار را اغلب به این معنا فهمیده اند که ذهن ساختار محاسباتی مغز است یا حالات ذهنی حالات محاسباتی اند بدون اشاره به اینکه این ساختار محاسباتی شبیه ساختار یک کامپیوتر است. یکی از علل ابهام در اینجا واضح نبودن تقریر قوی و ضعیف این دیدگاه است.

کارکردگرایی محاسباتی مورد علاقۀ کارکردگرایانی بوده است که با طرح های پژوهشی محاسبه گرا در هوش مصنوعی، روان شناسی، و علم عصبی هم دلی کرده اند. این دیدگاه مخالفت های شدیدی را هم در پی داشته است. هدف فعلی ما این نیست که مشخص کنیم آیا ذهن نرم افزار مغز است بلکه این است که بفهمیم معنای آن چیست و چه شواهدی را می توان به نفع یا علیه آن دانست.

۲) تشبیه ذهن و کامپیوتر

کارکردگرایی محاسباتی در تشبیهی میان ذهن و کامپیوتر ریشه دارد. ولی در اینجا فقط یک تشبیه وجود ندارد؛ تشبیه های مختلفی وجود دارند که تقریرهای مختلف این دیدگاه را شکل می دهند.

هیلری پاتنم که بنیانگزار کارکردگرایی محاسباتی است تمثیلی را میان شرایط تشخص حالات ذهنی و حالات جدول ماشین تورینگ مطرح می کند (Putnam ۱۹۶۰, ۱۹۶۷). پاتنم متوجه شد که حالات ماشین تورینگ برحسب نحوۀ تأثیر و تأثر آنها در ارتباط با سایر حالات، ورودی ها و خروجی های ماشین تشخص می یابند. به نظر او، حالات ذهنی هم به همین صورت با نحوۀ تأثیر و تأثرشان در ارتباط با سایر حالات ذهنی، محرک ها و رفتار متشخص می شوند. پاتنم ابتدائاً از این تمثیل نتیجه نگرفت که حالات ذهنی حالات جدول ماشینی هستند زیرا به نظر او ذهن یک دستگاه بستۀ علّی نیست. اما اندکی بعد پاتنم حالات ذهنی را، همانند حالات ماشین تورینگ، کاملاً قابل توصیف کارکردی دانست هرچند ذهن را به مراتب پیچیده تر از یک ماشین تورینگ می دانست (۱۹۶۷a). سرانجام، پاتنم به کارکردگرایی محاسباتی رسید: حالات ذهنی حالات ماشین تورینگ هستند (۱۹۶۷b).

همان طور که تحولات پاتنم نشان می دهد، تمثیل میان تشخص حالات ذهنی و تشخص حالات ماشین تورینگ مستلزم کارکردگرایی محاسباتی نیست. پاتنم سال ها پس از طرح تمثیل میان حالات ذهنی و ماشینی کارکردگرایی محاسباتی را بر اساس مبانی جداگانه ای پذیرفت. اما آن مبانی چه هستند؟

پی بردن به این مبانی دشوار است ولی مقالات پاتنم به مقبولیت و موفقیت الگوهای کامپیوتری پدیده های ذهنی اشاره می کنند. مک کولُخ و والتر پیتس در سال ۱۹۴۳ نظریه ای ریاضیاتی از سلول های عصبی و سیگنال های آن را مطرح کردند از این قرار که مغز اساساً یک ماشین تورینگ (بدون نوار) است. چند سال بعد، فُن نویمان (von Neumann) کار مک کولخ و پیتس را به عنوان دلیلی بر این مطلب مطرح کرد که هر چه را بتوان به طور جامع و واضح توصیف کرد به وسیلۀ شبکۀ محدود و مناسبی از نوع مک کولخ و پیتس قابل تحقق است (۱۹۵۱).

در حال حاضر روشن است که مک کولخ و پیتس چنین چیزی را ثابت نکردند. توصیف نظریۀ آنها از دستگاه عصبی صرفاً شکل ساده سازی شده و آرمانی واقعیت است. اما سخن فن نویمان به طور ضمنی به فرضیۀ چرچ تورینگ طعنه می زند. فرضیۀ چرچ تورینگ می گوید: هر چیزی که به معنای غیرصوری، که شهوداً برای ریاضی دانان آشنا است، قابل محاسبه باشد، با ماشین تورینگ قابل محاسبه است. از این امر نتیجه نمی شود که هر چه به طور جامع و واضح قابل توصیف باشد به وسیلۀ ماشین تورینگ قابل محاسبه است. همچنین از این فرضیه نتیجه نمی شود که همه چیز می توانند با ماشین تورینگ شبیه سازی شوند یا اینکه همه چیز محاسباتی است. متأسفانه نه خود فن نویمان و نه خوانندگان اولیه اش در مورد این موضوعات دقت به خرج ندادند. پس از نویمان، استدلال های مغالطه آمیزی از طریق فرضیۀ چرچ تورینگ به نفع این نتیجه که ذهن امری محاسباتی است شیوع یافت.

از آنجا که شبکه های مک کولخ و پیتس را می توان با کامپیوترهای رقمی شبیه سازی کرد، سخن فن نویمان مستلزم آن است که آنچه به طور کامل و واضح قابل توصیف باشد، می تواند به وسیلۀ کامپیوترهای رقمی شبیه سازی شود. اگر به این مطلب این اعتقاد را بیفزایید که دانشمندان می توانند پدیده ها را به طور کامل و واضح توصیف کنند، به "همه محاسباتی انگاری" (pancomputationalism) می رسید: هر چیزی، در سطح مناسبی از توصیف، محاسباتی است. بدین ترتیب بود که همه محاسباتی انگاری به متونی از جمله مقالات پاتنم راه یافت. پاتنم می گوید: "هر چیزی، ذیل توصیف خاصی، یک ماشین احتمال گرا است [یعنی نوعی ماشین تورینگ است]" (۱۹۶۷b, ۳۱). اگر تمثیل پاتنم میان ذهن و ماشین تورینگ را با مقبولیت ادعایی روان شناسی محاسباتی کنار هم بگذاریم، همه محاسباتی انگاری محتمل ترین مبنا برای تأیید کارکردگرایی محاسباتی به وسیلۀ پاتنم است.

در حال حاضر، آنچه برای ما مهم است این است: تقریری از کارکردگرایی محاسباتیِ به دست آمده فرضیۀ بسیاری ضعیفی است. حتی اگر استناد پاتنم را به حالات ماشین تورینگ به نفع این فرضیه که حالات ذهنی به طور کلی تر حالات محاسباتی هستند (Block and Fodor ۱۹۷۲) کنار بگذاریم، این مطلب همچنان صادق خواهد بود. اگر حالات ذهنی صرفاً به این خاطر محاسباتی باشند که در سطح خاصی، هر چیزی محاسباتی است، در این صورت کارکردگرایی محاسباتی چیز خاصی دربارۀ ذهن به ما نمی گوید. این صرفاً نتیجۀ بدیهی انطباق توصیفات محسباتی بر جهان طبیعی است. این تقریر از کارکردگرایی محاسباتی چیزی دربارۀ طرز کار ذهن یا اینکه چه چیز خاصی دربارۀ آن وجود دارد، به ما نمی گوید. چنین فرضیۀ ضعیفی در تقابل شدید با فرضیۀ دیگری قرار دارد که از تمثیل متفاوتی میان ذهن و کامپیوتر به وجود می آید.

کامپیوترهای رقمی، برخلاف سایر مصنوعات، در اجرای سلسله ارقام (مقصود حالات فیزیکی ای است که کامپیوتر اجرا می کند) تنوع بی پایانی دارند. سلسله ارقام ممکن است به طور نظام مند تفسیر شوند و در نتیجه فعالیت کامپیوترها اغلب به وسیلۀ توصیفات معناشناختی بیان می شود. به عنوان مثال، ما می گوییم که کامپیوتر محاسبات ریاضی انجام می دهد؛ فعالیتی که برحسب عملیاتی بر روی اعداد، که مدلول های احتمالی ارقام اند، مشخص می شود. این تفسیرپذیری ارقام که کامپیوتر انجام می دهد همواره بخشی از تمثیل میان کامپیوتر و ذهن دانسته می شده است، زیرا حالات ذهنی هم نوعاً دارای محتوا دانسته می شوند. همین امر، به نوبۀ خود، موجب شده است که نظریات محاسباتی دربارۀ ذهن جذاب به نظر برسند. اما مسائل مربوط به محتوای ذهنی مورد اختلاف اند، و بدون توافق دربارۀ محتوای ذهنی، تمثیل میان محتوای ذهنی و محتوای محاسباتی قابل ارزیابی نیست. به همین خاطر، تمثیل معناشناختی رایج میان ذهن و کامپیوتر مبنای مستحکمی برای توضیح کارکردگرایی محاسباتی در اختیار ما نمی گذارد. من در بخش بعدی استدلال خواهم کرد که ویژگی های معناشناختی کامپیوتر تفاوتی در آنچه مورد نظر ما است ایجاد نمی کند. خوشبختانه می توانیم مبنای مستحکم تری برای طرح یک تمثیل دیگر پیدا کنیم.

کامپیوترها چندمنظوره هستند زیرا می توانند برنامه ها را ذخیره و اجرا کنند. در بدو نظر، یک برنامه فهرستی از دستورالعمل های اجرای کاری است که برای مجموعه ای از ارقام تعریف شده است. یک دستورالعمل هم مجموعه ای از ارقام است که به طریق خاصی بر کامپیوتر تأثیر می گذارد. بیشتر کامپیوترها می توانند برنامه های بسیار متفاوتی را اجرا کنند؛ آنها معمولاً در محدودۀ زمانی و حافظۀ خاصی، می توانند هر برنامه ای را اجرا کنند. به همین خاطر، کامپیوتر می تواند هر تعدادی از قابلیت های جدید را صرفاً با به دست آوردن برنامه ها به دست آورد. درست همان طور که ذهن می تواند با یادگیری کارهای نامحدودی را اجرا کند، کامپیوتر هم می تواند هر کاری را که برای مجموعه ارقام تعریف شده اجرا کند.

این ویژگی خاص کامپیوتر (قابلیت ذخیره و اجرای برنامه) موجب شکل خاصی از تبیین می شود که آن را برای تبیین رفتار آنها به کار می گیریم. صفحۀ کامپیوتر من چگونه به من اجازه می دهد که این نوشته را تایپ کنم؟ با اجرای یک برنامۀ واژه پرداز. چگونه به من اجازه می دهد که در اینترنت جستجو کنم؟ با اجرای یک برنامۀ جستجوی اینترنتی. اینها را تبیین مبتنی بر اجرای برنامه می نامیم:

یک تبیین مبتنی بر اجرای برنامه برای قابلیت C که دستگاه X آن را دارد توصیفی است که برنامه P را برای C مفروض می گیرد و می گوید X دارای C است زیرا X، P را اجرا می کند.

تبیین مبتنی بر اجرای برنامه تنها در مورد دستگاه هایی مانند کامپیوتر به کار می رود؛ دستگاه هایی که قابلیت فراتری برای اجرای برنامه ها دارند. از جملۀ سایر دستگاه های مربوطه می توان از برخی از انواع جعبه های موسیقی نام برد. کامپیوترها ویژگی های جالب دیگری هم دارند که سایر ساز و کارهای اجرای برنامه آنها را ندارند. تفاوت اصلی این است که فرایندهای ایجاد شده به وسیلۀ برنامه های کامپیوتری به پیکربندی دقیق داده های ورودی (مجموعه ارقام ورودی) وابسته اند: متناظر با هر مجموعه داده های ورودی محاسبۀ متفاوتی وجود دارد. به علاوه، کامپیوترها معمولاً حافظه ای داخلی دارند که می توانند داده ها و برنامه های خود را در آن ذخیره و اجرا کنند و تا وقتی که زمان و فضای حافظه دارند، می توانند هر محاسبه ای را اجرا کنند.

این فرا قابلیت های چشمگیر کامپیوتر (برای اجرای مجموعه ارقام و ذخیره و اجرای برنامه ها) فرضیۀ جسورانه ای را پیشنهاد می دهد. شاید مغز هم کامپیوتر باشد و شاید ذهن چیزی جز برنامه ای که بر کامپیوترهای عصبی اجرا می شود نباشد. در این صورت، می توانیم قابلیت های چندگانۀ ذهن را با فرض برنامه های خاصی برای ظهور این قابلیت ها تبیین کنیم. چندکاره بودن ذهن، بدین ترتیب، با این فرض تبیین می شود که مغز هم همان قدرت خاص کامپیوتر را دارد: قدرت ذخیره و اجرای برنامه های بر روی مجموعه ارقام. منبع اصلی شعار کارکردگرایی محاسباتی همین است: ذهن نرم افزار مغز است.

این تقریر از کارکردگرایی محاسباتی را با تقریر ضعیف تر پاتنم مقایسه کنید. در اینجا تبیین رایجی از رفتار انسان داریم که بر تمثیلی با آنچه رفتار کامپیوتر را تبیین می کند مبتنی است. این تقریر طرز کار ذهن و ویژگی خاص آن را به ما می گوید: ذهن توانایی ذخیره و اجرای برنامه های مختلفی را دارد و انتقال ذهن از یک برنامه به برنامۀ دیگر چندمنظوره بودن آن را تبیین می کند. این یک فرضیۀ کاملاً قوی است: از میان همۀ چیزهایی که مشاهده می کنیم، تنها ذهن و کامپیوتر این نوع تواناییِ ظاهراً نامحدود را برای انتقال از کارهای مختلف به یکدیگر و کسب مهارت های جدید از خود نشان می دهند. احتمالاً دستگاه دیگری وجود ندارد که رفتارش بر اساس این نوع از اجرای برنامه تبیین شود.

اگر این صورت بندی از کارکردگرایی کامپیوتری را جدی بگیریم، باید تبیینی کافی از تبیین مبتنی بر اجرای برنامه بیابیم. باید وجه تمایز دستگاه هایی را که با اجرای برنامه هایی از سایر انواع دستگاه ها محاسبه می کنند روشن کنیم. زیرا اگر قرار باشد ذهن شباهت قابل توجهی به کامپیوتر داشته باشد، باید چیزی میان ذهن و کامپیوتر مشترک باشد و سایر دستگاه ها فاقد آن باشند؛ چیزی که چندمنظوره بودن ذهن و کامپیوتر و نیز تبیین این چندمنظوره بودن به وسیلۀ اجرای برنامه را تبیین می کند. متأسفانه دیدگاه رایج دربارۀ اجرای نرم افزار که فراتر از دیدگاه رایج اجرای برنامه است، این شرط کفایت را برآورده نمی کند.

۳) مشکلات اجرای برنامه

از زمانی که پاتنم (۱۹۶۷b) کارکردگرایی محاسباتی را صورت بندی کرد، دیدگاه رایج اجرای نرم افزار به صورت زیر بوده است. اگر دو توصیف از یک دستگاه وجود داشته باشد؛ یک توصیف فیزیکی و یک توصیف کامپیوتری، و اگر توصیف کامپیوتری به توصیف فیزیکی نگاشت شود، در این صورت، دستگاه اجرای فیزیکیِ آن توصیف کامپیوتری است و توصیف کامپیوتری نرم افزار آن دستگاه است.

مشکل این دیدگاه آن است که همه چیز را تبدیل به کامپیوتر می کند. همان طور که در بخش قبلی خاطرنشان کردیم، برای هر چیزی می توان توصیفات کامپیوتری ارائه کرد. برای مثال، برخی از کیهان شناسان تکامل کهکشان ها را با استفاده از ماشین های سلولی بررسی می کنند. بر اساس دیدگاه رایج اجرای نرم افزار، این بررسی کهکشان ها را تبدیل به سخت افزارهایی می کند که برنامه های ماشینی سلولی مربوطه را اجرا می کنند. اگر برآوردن توصیفات کامپیوتری برای اجرای آنها به معنایی که کامپیوترهای معمولی برنامه هایشان را اجرا می کنند کافی باشد، در این صورت هر چیزی کامپیوتری خواهد بدو که توصیفات کامپیوتری اش را اجرا می کند. این مطلب صرفاً خلاف شهود نیست، بلکه مفهوم کامپیوتر و نیز تمثیلی را که مبنای کارکردگرایی محاسباتی است پیش پا افتاده جلوه می دهد. اگر ذهن به همان معنا نرم افزار مغز باشد که ماشین های سلولی نرم افزار کهکشان هایند، در این صورت تمثیل میان ذهن و کامپیوتر تمثیلی میان ذهن و هر چیز دیگر خواهد شد. در نتیجه، تقریر قوی از کارکردگرایی محاسباتی سر از چیزی مثل تقریر ضعیف در می آورد.

این مشکل با توجه به این واقعیت که یک دستگاه واحد توصیفات محاسباتی بسیاری را برآورده می کند بدتر می شود. تعداد نامحدودی از ماشین های سلولی (با استفاده از سلول هایی که مناطقی از مقادیر مختلف یا مراحل زمانی مختلف یا قواعد گوناگون انتقال حالات را نشان می دهند) به دینامیک سلولی واحدی نگاشت می شوند. به علاوه، تعداد نامحدودی از انواع صوری انگاری (formalism)، غیر از ماشین های سلولی مانند ماشین تورینگ یا برنامه های C++، می توانند برای محاسبۀ همان کارکردهایی که ماشین های سلولی محاسبه می کنند استفاده شوند. با توجه به دیدگاه رایج اجرای نرم افزار، نتیجه می شود که کهکشان ها همۀ این برنامه ها را یکجا اجرا می کنند. مغز هم به همین صورت همۀ توصیفات محاسباتی نامحدود خود را اجرا می کند. اگر ذهن نرم افزار مغز باشد، آن طور که کارکردگرایی محاسباتی می گوید، در این صورت با توجه به دیدگاه رایج اجرای نرم افزار، نه به عدم تعین در مورد چیستی ذهن قائل می شویم و نه اینکه ذهن مجموعه ای نامحدود از چینش های محاسباتی است. این نه متافیزیک نویدبخشی از ذهن است، و نه راهی برای تبیین طرز کار ذهن با استناد به برنامه هایی که اجرا می کند.

مشکل مورد بحث را نباید با مشکلِ ظاهراً مشابه دیگری که پاتنم (۱۹۸۸) و سرل (۱۹۹۲) مطرح کردند خلط کرد. آنها استدلال می کنند که هر دستگاه فیزیکی تعداد وسیعی از محاسبات یا شاید همۀ محاسبات را اجرا می کند، زیرا تعداد زیادی از انتقال حالات از حالات محاسباتی به یکدیگر (یا همۀ آنها) می توانند به راحتی به انتقال حالات میان حالات فیزیکی دستگاه نگاشت شوند. برای مثال، من می توانم انتقال حالاتی را که جستجوگر اینترنتی من پشت سر می گذارد در نظر بگیرم و آنها را به انتقال حالاتی که کامپیوترم پشت سر می گذارد نگاشت کنم و در نتیجه، کامپیوتر من جستجوگر اینترنتی من را اجرا می کند. می توانم همین رابطۀ نگاشت را میان بسیاری (یا شاید همۀ) محاسبات و دستگاه های فیزیکی برقرار کنم. پاتنم و سرل از این امر، نتیجه می گیرند که مفهوم محاسبه به گونه ای وابسته به مشاهده کننده است که برای فلسفۀ ذهن کاربردی ندارد. استدلال آنها بر دیدگاه رایج اجرای نرم افزار مبتنی است و می توانیم از این نتیجه با کنار گذاشتن دیدگاه رایج احتراز کنیم.

ولی حتی بر اساس دیدگاه رایج اجرای نرم افزار هم مشکل پاتنم و سرل چندان جدی نیست. همان طور که بسیاری از نویسندگان تذکر داده اند (مانند Chrisley ۱۹۹۵, Copeland ۱۹۹۶, Chalmers ۱۹۹۶a, Bontly ۱۹۹۸, Scheutz ۲۰۰۱)، توصیفات محاسباتی که پاتنم و سرل در استدلال خود به کار برده اند غیرقانون مند هستند. در مورد توصیفات محاسباتی قانون مند (آن نوعی که در الگوسازی علمی به کار می رود)، کار ایجاد توصیفات متوالی از رفتار یک دستگاه به وسیلۀ کامپیوتری انجام می شود که برنامۀ مناسبی را (مانند برنامۀ پیش بینی وضع هوا) اجرا می کند، نه به وسیلۀ رابطۀ نگاشت. ولی در آن نوع از توصیفاتی که در استدلال پاتنم و سرل به کار رفته اند، کار توصیفی به وسیلۀ رابطۀ نگاشت انجام می شود. در مثال ما، جستجوگر اینترنتی من توصیفات متوالی حالت صفحۀ من را به وجود نمی آورد. اگر به دنبال توصیف محاسباتی واقعی صفحه ام باشم، باید حالات و انتقال حالاتی را شناسایی کرده، آنها را با یک توصیف محاسباتی بازنمایی کنم (و به این وسیله رابطۀ نگاشت را میان توصیف محاسباتی و صفحه مشخص کنم)، سپس از کامپیوتر برای ایجاد بازنمودهای متوالی از حالت صفحه استفاده کنم در حالی که رابطۀ نگاشت ثابت می ماند. بنابراین، مشکل پاتنم و سرل به توصیفات محاسباتی واقعی نامربوط است. ولی مشکل مورد بحث همچنان به قوت خود باقی است: برای هر چیزی می توان تعداد نامحدودی از توصیفات محاسباتی اصیل فراهم کرد.

برای حل این مسئله، باید نتیجه بگیریم که توصیف محاسباتی شدن برای اجرای نرم افزار کافی نیست یعنی باید دیدگاه رایج اجرای نرم افزار را کنار بگذاریم. همین نکته با ملاحظات مستقلی تأیید می شود. ما معمولاً کلمۀ "نرم افزار" را در مورد ساز و کارهای خاصی به کار می بریم، یعنی کامپیوترهایی که فعالیت هایی را اجرا می کنند که با فعالیت های سایر ساز و کارها مانند سوپاپ فرق دارد چه برسد به کهکشان ها. اختراع کامپیوتر در دهۀ ۱۹۴۰ جهش عقلانی بزرگی بود. رشته های خاصی ماند علوم کامپیوتری و مهندسی کامپیوتر داریم که فعالیت های شگفت انگیز و خصوصیات کامپیوترها و فقط کامپیوترها را بررسی می کنند. به همین خاطر، یک تبیین خوب از اجرای نرم افزار باید تمایزی اصولی میان کامپیوتر و سایر دستگاه ها قائل شود.

فیلسوفان عمدتاً این مشکل را نادیده گرفته اند و یک خوانندۀ منصف شاید بپرسد چرا فیلسوفان از این مشکل غفلت کرده اند. نخستین بخش از پاسخ این است که فیلسوفان علاقه مند به محاسبه گرایی بیشتر توجه خود را صرف تبیین پدیده های ذهنی کرده اند و خود محاسبه را عمدتاً تحلیل نشده رها کرده اند.

بخش دوم پاسخ این است که فیلسوفان محاسباتی انگار معمولاً دیدگاه معناشناختی محاسبه را تصدیق کرده اند؛ بر اساس این دیدگاه، حالات محاسباتی دست کم تا حدی به وسیلۀ محتوایشان تشخص می یابند (برای یک نمونۀ جدید منبع زیر را ببینید: Shagrir ۲۰۰۱, ۲۰۰۶). به نظر می رسد که دیدگاه معناشناختی از دیدگاه رایج اجرای نرم افزار دفاع می کند، زیرا با قطع نظر از دیدگاه معناشناختی، مقبول است که تنها بعضی چیزها مانند حالات ذهنی به وسیلۀ محتوایشان تشخص یابند. اگر حالات محاسباتی به وسیلۀ محتوایشان تشخص پیدا کنند و محتوا تنها در امور اندکی وجود داشته باشد، در این صورت تبیین به وسیلۀ اجرای برنامه حداکثر در مورد اموری که محتوا دارند کاربرد خواهد داشت و به این وسیله، از معمولی سازی مفهوم نرم افزار احتراز می شود. متأسفانه این دفاعی که از طریق دیدگاه معناشناسی ارائه شده توهم است. در اینجا مجالی برای بررسی بایستۀ دیدگاه معناشناختی نیست. جای دیگری این بحث را انجام دادم (Piccinini ۲۰۰۴c, ۲۰۰۶) و در اینجا فقط نتایج آن را بازگو می کنم.