پاسخ : تاپیک اشعار نجومی و اين هم يك شعر نجومي بينهايت زيبا اون طور كه متوجه شدم شاعر اون هنرمندي به نام آقاي شهرام زماني است لذت ببريد : شب چو فرا رسد بسی جلوه ی حق نگر در آن یا به قراولان نگر یا که به سوی فرقدان بین تو به کرسی آن زمان ذات سپهر را چنان آنکه ز بهر او بود لیل و نهار یسجدان هیبت حق درون شکافت روح به آسمان شتافت صورت جبار نگر در پی ممسک العنان صورت زانوزده بین در بر اوست بر زمین خاک بساید به جبین جاثیه اندر آسمان این همه نقش بر فلک از چه نموده کرده حک حوت و حمل دلو و اسد سنبله جوزا سرطان رب ثریا بود او خدای شعرا بود او باز نتابد سر از او گردش دوره و زمان خوشتر از آن دم نبود کاین دل و جان پر بکشد تا برسد به کوی حق یک شود این دو توامان بیش نگر ز بهر رب گاه به روز و گه به شب گه به سجود کائنات گه به سکوت کهکشان
پاسخ : تاپیک اشعار نجومی در میان آسمان ایستاده ام تا سحر بر بام عرش ایستاده ام هستند مال من ستاره ها ماه آسمان و هر چه هست مال من است دارم سوال های بیشمار از آسمان از ماه و ستاره و سیاره و کهکشان اگر آسمان گرد است، پس آن هشت تایی بعدش کجاست؟ با وجود هزاران ستاره، پس چرا تیره و تار رنگ فضاست؟ بگذریم از این سوال های بی جواب که این سوال های بی جواب کار خداست هر شب از جنوب، مشتری بر بام خانه ام پیداست زهره و عطارد، گهگاهی خودنمایی می کند ماه من در در این میان زیباتر از عرش الله است خوشه ی پروین ،مال من است چون در فالم، صور ثور، مال من است دب ها که دیگر زیباییشان درعرش بی نظیر است در بین آن ها اژدها دلگیر است آسمان من زیباترین کار خداست پیدا درمیان آن ها جای دستان خداست... شاعر: زهرا امامی زاده
پاسخ : تاپیک اشعار نجومی شعری از حافظ و معنی آن: گوهر جام جم از کان جهانی دگر است تو تمنا ز گل کوزهگران میداری جام جم، یعنی اسطرلاب. یعنی با گلی که از آن کوزه میسازند نمیشود اسطرلاب ساخت؛ اسطرلاب گِل مخصوصی میخواهد که معدن آن با معدن گِل کوزه فرق دارد ! مباحثی از این دست میپردازه که مثلا کسی که با اسطرلاب کار میکند باید خصوصیات ویژهای داشته باشد و تواناییهای جسمی خاص، مثلا باید چشمش خوب ببیند، و حافظ به این نکته توجه داشته ، آنجا که میگوید : به سر جام جم آن گه نظر توانی کرد که خاک میکده کُحل بصر توانی کرد یعنی؛ باید سرمه به چشمت بکشی تا قوی شود و بتوانی اسطرلاب کار کنی ! در طب قدیم برای آنکه چشم خوب ببیند سرمه تجویز میکردهاند ! در تلمیحات نجومی حافظ، مثل سایر تلمیحات او حرفی و بحثی نیست، اما نتیجهی این تلمیحات، نتیجهای هنرمندانه و شاعرانه است، مثلا در بیت : بگیر طُرهی مهچهرهای و قصه مخوان که سعد و نحس ز تاثیر زهره و زحل است هم یک سلسله اصطلاحات نجومی به کار رفته است مثل ِسعد و نحس و زهره و زحل، هم به نظریات نجومی مبنی بر اینکه زهره، سعد است و اثر سعد میبخشد و زحل، نحس است و اثر نحس برجا میگذارد اشاره شده، اما در نهایت خواجه حرف خود را زده است : «اغتنام فرصت» و دعوت به خوشباشی و توصیه بدین امر که این سخنان یاوه را - که سعد، نتیجهی تاثیر زهره است و نحس، نتیجهی تاثیر زحل.
پاسخ : تاپیک اشعار نجومی شب چو فرا رسد بسی جلوه ی حق نگر در آن یا به قراولان نگر یا که به سوی فرقدان بین تو به کرسی آن زمان ذات سپهر را چنان آنکه ز بهر او بود لیل و نهار یسجدان هیبت حق درون شکافت روح به آسمان شتافت صورت جبار نگر در پی ممسک العنان صورت زانوزده بین در بر اوست بر زمین خاک بساید به جبین جاثیه اندر آسمان این همه نقش بر فلک از چه نموده کرده حک حوت و حمل دلو و اسد سنبله جوزا سرطان رب ثریا بود او خدای شعرا بود او باز نتابد سر از او گردش دوره و زمان خوشتر از آن دم نبود کاین دل و جان پر بکشد تا برسد به کوی حق یک شود این دو توامان بیش نگر ز بهر رب گاه به روز و گه به شب گه به سجود کائنات گه به سکوت کهکشان شاعر: شهرام زمانی
پاسخ : تاپیک اشعار نجومی لبخند مي زنم به تو،توي سفينه ام از پشت گريه هاي گم ماهواره ها تا در ميان بستر سياره ات زمين لبريز خواب من بشوي تا دوباره ها انگار غصه اي وسط چشم هاي توست انگار پشت پنجره دلواپسي هنوز لبخند مي زنم به تو پشت تلسكوپم اما نشسته اي به خيال كسي هنوز بايد به جان اين همه سياره هاي كور امشب مدارچشم چپت را رصد كنم توي گزارشم به كمينگاه مركزي غم هاي ذهن گنگ تو را مستند كنم هر شب زميني كوچولو!فكر مي كنم اينجا براي از تو نوشتن فضا كم است بر خاك هاي خسته ي منظومه هاي دور جاي حضور خيس دوتا رد پا كم است «فردا زمين ضميمه ي مريخ است» با چشم هاي خسته نوشت و سكوت كرد «بدرود مو بلند زميني كه عاشقت در يك سياهچال فضايي سقوط كرد» شاعر:حمید سهرابی
پاسخ : تاپیک اشعار نجومی گر فلک این گنبد مینا نداشت خوشه ی پروین و ثریا نداشت بام جهان اینهمه زیبا نبود نور فشان اختر شعرا نداشت مهر فروزنده و خورشید روز ماه شب افروز و دل آرا نداشت اختر عیوق درخشان نبود صورت اکلیل و چلیپا نداشت همدم کم نور عناق و سها در دل شب بهر تماشا نداشت اینهمه قندیل نگین چون بلور در شب دیجور چو یلدا نداشت بام منقش شده با اختران طاق مقرنس شده بالا نداشت اینهمه را لطف خدا آفرید بی بصر آن کو دل بینا نداشت شهرام زمانی
پاسخ : تاپیک اشعار نجومی حافظـــا سر ز كـــله گوشه خورشــــيد برآر بختــــت ار قرعـه بـدان ماه تمـــام انـــدازد شــبي كــه مــاه مـــراد از افــق شـود طالـــع بـــود كـــه پرتــو نــوري به بـــام مـا افتــد آن شب قدري كه گويند اهل خلوت امشبست يارب اين تأثير دولت در كدامين كوكبست ز مشـــرق سـر كــو آفــتاب طـلـعت تــــو اگــر طلـــوع كنـد طالعـــم همايون است زجور كــوكب طالـــع سحرگـهان چشــمم چنــان گريست كه ناهـيد ديد و مـه دانـست حافظ يعني از جفاي روزگار و گردش نابكام زمانه آنقدر گريستم كه در سحر گاه ناهيد طلوع كرد و من آن را ماه پنداشتم.
پاسخ : تاپیک اشعار نجومی ماه خورشيد نمايش ز پس پرده زلف آفتابي است كه در پيش سحابي دارد اي كه إنشاءعطارد صفت شوكت توست عقل كل چاكر طغراكش ديوان تو باد بياور مي كه نتوان شد ز مكر آسمان ايمن به لعب زهره چنگي و مريخ سلحشورش بگيـر طــرة چهــره اي و قـصـه مــخوان كه سعد و نحس ز تأثير زهره و زحل است بــه آهـوان نظــر شـــير آفــتاب بگــــير به ابــروان دو تــا قـوس مشتـــري بشــكن حافظ در اشعار حافظ از خورشيد با نامهايي چون مهروخور نيز ياد شده است و زهره را با نام ديگر ناهيد مي توان يافت .اما ديگر سيارات را با همان اسامي آشنا و متعارف مي يابيم .او خورشيد را جايگاه بلند و رفيع ، عطارد را پيك آسماني و اديب، زهره چنگي را مايه طرب و شور شادي آسمان ،مريخ را جنگجو و زحل را نحس مي داند.
پاسخ : تاپیک اشعار نجومی در اين شب سياهم گم گشت راه مقصود از گوشه اي برون آي اي كوكب هدايت چه گويت كه به ميخانه دوش مست و خراب سروش عالم غيبم چه مژده ها داده است مدام در پس طعن است بر حسود و عدوت سماك نيزه از آن روز و شب عنان گيرد شكر خـــــدا كه باز دريـــن اوج بارگــاه طــاووس عــرش مي شنـود صيــت شهپرم طاوس كنايه از خورشيد است .
پاسخ : تاپیک اشعار نجومی رويت هلال ماه در اشعار حافظ نيز موضوع ديگري است كه جلب توجه مي كند . او رويت هلال را كاري دشوار ولي شيرين مي داند و بيننده هلال را شيفته و واله اين كار : چـو مـاه نــــو ره بيچـــارگـــان نـظــــاره زنـــد به گوشــــه ابـــرو و در نقـاب رود در گــوشـه اميــــد چو نظارگـــــان مــاه چشـم طلـب بر آن خــم ابـــرو نـهاده ايم شكل هلال هــر سرمــــه ميدهــد نشــان از افـــسر ســــيامك و تـرك كـــلاه زو حتي او ديدن ماه نو را بسيار اعتقادي ميداند و معتقد است كه فقط پاكان مي توانند آن را ببينند: آن را به چشم پاك مي توان ديد چون هلال هر ديـده جـاي جـلوه آن مـاهپــاره نـيست و گاه ضعف و ناتواني خويش را به هلال باريك تشبيه كرده است . رحم آر بر دل من كز مهر روي خوبت شد شخص ناتوانم باريك چون هلالي