سرگيجه vertigo سرگيجه vertigo خراسان - مورخ شنبه 1390/06/19 محصول آمريکا - ۱۹۵۷ - رنگي - ۱۲۸ دقيقه * کارگردان: آلفرد هيچکاک * فيلم نامه: الک کوپل و ساموئل تيلر، براساس رمان «از ميان مردگان» نوشته «پي ير بوآلو» و «توما نارسه ژاک» * موسيقي: برنارد هرمان * فيلم برداري: رابرت برکز * بازيگران: جيمز استوارت، کيم نوواک، باربارا بل گدس ، تام هلمور، هنري جونز، ريموند بيلي، آلن کوپي، لي پاتريک. مامور پليسي به نام «اسکاتي» (جيمز استوارت) به دليل ترس از ارتفاع، از کارش استعفا مي دهد. او از طرف يکي از دوستان قديمي اش، مامور تعقيب همسر او «مادلين» (کيم نوواک) مي شود که رفتار مشکوکي دارد. در جريان اين تعقيب هاو اقدام به خودکشي «مادلين» در خليج سان فرانسيسکو رابطه اي عاطفي بين اين دو شکل مي گيرد اما «مادلين» خودش را از بالاي برج يک کليسا به پايين مي اندازد. اسکاتي (جيمز استوارت) به دليل بيماري اش، نمي تواند به او کمک کند. چندي بعد «اسکاتي» به دختري به نام «جودي» برمي خورد که بسيار شبيه «مادلين» است. «جودي» در واقع همان دختري است که با ايفاي نقش «مادلين» - همسر دوست «اسکاتي» -او را فريب داده است. «اسکاتي» تلاش مي کند «جودي» را کاملا به قيافه «مادلين» در آورد. سرانجام با بازسازي صحنه بالاي برج به واقعيت پي مي برد... «سرگيجه» نمونه ترين و محبوب ترين اثر هيچکاک بين منتقدان است. ظاهرا براي خود «هيچکاک» هم اثبات برتري تعليق بر غافلگيري ( با فاش کردن راز «جودي» در همان ابتداي حضورش در فيلم)، تلاش ديوانه وار «اسکاتي» براي زنده کردن يک زن مرده و ترفند تکنيکي فوق العاده اش براي القاي حس «سرگيجه به تماشاگر» مهم ترين نکته هاي فيلم است. اما حس عذاب وجدان «اسکاتي» و تلاشش براي بازسازي گذشته و رهايي از اين حس، يکي از جنبه هاي بسيار جذاب «سرگيجه» است صحنه هاي تعقيب «مادلين» کل صحنه پايان و غلبه «اسکاتي» برترسش از ارتفاع و بازي «کيم نوواک» با وجود ناراضي بودن هيچکاک از حضور او (قرار بود ابتدا به جايش «ورا مايلز» به جاي «نوواک» بازي کند) به يادماندني است. عنوان بندي نفس گير «سرگيجه» کار «سان باس» است. در «سرگيجه» هنر «هيچکاک» اين است که ما را در حس گيجي با شخصيت سهيم کند. آغاز فيلم با کلوزآپ چشمگيري از نيمه چهره يک زن و سپس تصاوير متنوع و رنگارنگ بر زمينه سياه، المان هاي شکيل هيچکاک براي اسير کردن تماشاگر است. معماهاي داستان شگفت «سرگيجه» ، يکي پس از ديگري باز مي شود و تماشاگر را مبهوت خود مي کند.
ژانر : جنایی، معمایی، عاشقانه کارگردان :Alfred Hitchcock نویسنده : Alec Coppel تاریخ اکران : 1958 زمان فیلم : 128 دقیقه زبان : انگلیسی درجه سنی : بازیگران : James Stewart Kim Novak نقد و بررسی کامل فیلم Vertigo (سرگیجه) راجر ایبرت : امتیاز 4 ستاره از 4 ستاره آیا او تو را تمرین داده است ؟ آیا او تو را آموزش داده است ؟ آیا او به تو گفته که چه بگویی و چه کار بکنی؟ این صدای فریاد از قلب مجروح انتهای فیلم "سرگیجه" ی راجر ایبرت هست و درست این صحنه ی ملودرام زمانی به نمایش در می آید که ما در وسط یک تراژدی غمناک هستیم. مردی عاشق زنی شده است که وجود ندارد و الان او در برابر زنی واقعی سخت گریه میکند که خودش را به جای آن زنی که در رویایش می پرورانده ، جا زده است اما ماجرا بیشتر از آن چیزی است که دیده میشود ؛ آن زن عاشقِ مرد شده است . در حقیقت آن زن خودش را گول زده و فریب داده است اما مرد با فرض کردن زن رویایی که اکنون کنار او هست ، هر دو را از دست داده است. حالا پایین تر از بقیه مرحله ی دیگری هست . آلفرد هیچکاک به عنوان یکی از مسلط ترین کارگردان ها شناخته شده است . به خصوص وقتی در فیلمش پای زن در میان هست . کاراکتر ها و شخصیت های زن در فیلم هایش با یک سری کیفیت و ویژگی هایی خاصی در فیلمهایش بار ها دیده میشوند . آن ها موطلایی هستند ، پرت هستند و گاهی اوقات غیردوستانه و سخت به نظر می رسند ! آنها در فیلم های هیچکاک با پوششی مخفی هستند که با زیرکی نشان دهنده ی ترکیبی از خرافات و مدل می باشد . حتی آن ها مردانی را که مشکلات جسمی و روانی و روحی دارند ، هیپنوتیزم میکنند و دیر یا زود هر زنی که در فیلم های وی بازی کرده باشد، احساس اهانت می کند. فیلم سرگیجه (Vertigo) محصول سال 1958 که یکی از دو یا سه فیلم بزرگ کارنامه ی هیچکاک می باشد، بی اقرار یکی از تعریفی ترین فیلم های وی هست که مستقیماً پس زمینه هایی را که هنرش را کنترل میکنند به مخاطب نشان می دهد . این فیلم به شخصیت خود آلفرد هیچکاک برمیگردد و به نوعی بازتاب شیوه ی رفتاری وی در برابر یک زن و ترس و تلاش او برای به کنترل در آوردن یک زن می باشد. در واقع "جیمز استوارت" در این فیلم نماینده ی شخصیت هیچکاک می باشد که در "سرگیجه" نقش "اسکاتی" را بازی می کند؛ "اسکاتی" یک مرد با نقاط ضعف فیزیکی و جسمانی می باشد (ترس از ارتفاع و ناراحتی های پشت) ، که از نظر روانشناسی با عقده ی روحی که دارد عاشق تصویر یک زن می شود ؛ آن هم نه هر زنی بلکه یک زن ایده آل که پسنده ی آلفرد هیچکاک هست. وقتی "اسکاتی" نمیتواند آن زن را داشته باشد راهی دیگر پیدا میکند و سعی میکند تا به آن زن شکل بدهد، ظاهر او را تزئین کند و او را آموزش دهد و مو و ظاهرش را آرایش کند تا اینکه او شبیه زنی می شود که میخواسته است و برایش هم مهم نیست که او تنها سفالگری می کند و سپس او را در محراب رویاهایش قربانی میکند. اما زنی که او درست میکند و زنی که میخواهد یک شخصیت هستند . اسم او جودی (با بازی کیم نوآک) است و استخدام شده بود تا نقش زن رویایی را بازی کند ؛ "مادلین" که بخشی از یک نقشه ی قتل هست که "اسکاتی" حتی به این قضیه مشکوک هم نشده بود. وقتی او به این موضوع پی میبرد که گول خورده است خشمش غیرقابل کنترل می شود و شروع به فریاد زدن می کند : " آیا او تو را آموزش داده ... آیا ... ؟ " هر سیلاب این حروف خنجری در قلب اوست و آرام می گوید زنی که او در فکر ساختنش برای خود بوده در اصل مرد دیگری آن را می ساخته است و آن مرد نه تنها زن ایده آل "اسکاتی" را از او گرفته بود بلکه رویایش را هم دزدیده بود . این موضوع یک پارادوکس و مغایرت روحی در اواسط فیلم "سرگیجه" بوجود می آورد . مرد دیگر ، گاوین (با بازی تام هلمور) ، بعد از این همه مدت با آن زن طوری بوده که "اسکاتی" هم میخواستد باشد و بعد از اینکه داستان فیلم جلو میرود زن واقعی ، جودی ، وفاداری اش را از "گاوین" به "اسکاتی" تغییر می دهد و به او وفا می کند. در انتهای فیلم هم میبینیم که او این بازی را نه به خاطر پول بلکه به عنوان فداکاری برای عشق انجام داده است. تمامی این مباحث احساساتی در کنار هم در بزرگترین تک صحنه ی فیلم هیچکاک جمع شده اند. اسکاتی، یک کارآگاه پلیس سابق سانفرانسیسکو که توسط "گاوین" استخدام شده است تا "مادلین" را تعقیب کند حالا دیوانه ی او شده است . بعد به نظر می رسد که "مادلین" مُرده است . اتفاقی "اسکاتی" با "جودی" رو به رو می شود که به طور مبهم و اسرارآمیزی شبیه "مادلین" هست اما به نظر می رسد که او بیشتر نسخه ی کم آرایش تر و البته خوش گذران "مادلین" هست . البته اون این تصور رو نمیکنه که آن زن دقیقاً همان "مادلین" هست . او از او این ماجرا را جویا می شود و "جودی" سریعاً تأیید میکند. در طول رابطه ی عجیب و بی احساسی که بین آن دو بود، "جودی" شروع به دلسوزی کردن برای "اسکاتی" می کند. بعد که "اسکاتی" از او درخواست می کند که "جودی" خودش را شبیه همان "مادلین" بکند او قبول میکند و بار دوم همان نقش را بازی برایش بازی میکند. صحنه ی عظیم داستان در اتاق هتل شکل میگیرد ؛ اتاقی که با چراغ نئون روشن هست . "جودی" از راه می رسد . زیاد شبیه "مادلین" نیست تا "اسکاتی" راضی بشود. "اسکاتی" میخواهد او را در همان لباس ها و با همان موها ببیند. چشم هایش با سودایی و دلبستگی زیاد گویی در آتش سوزان می سوزند. ودی در نظرش فکر میکند "اسکاتی" به عنوان یک فرد نسبت به او بی تفاوت هست و او را به عنوان یک وسیله می بیند. چونکه او عاشق "اسکاتی" هست . اون این موضوع را پذیرفته است .او خودش را در حموم زندانی می کند ، ظاهرش را تغییر می دهد ، در را باز می کند و نزد "اسکاتی" که در محیطی مه آلود هست ، می رود که همچنان با جلوه ای نئونی نمایش داده می شود اما در اصل این یک افکت خواب مانند و خیالی هست . هیچکاک در اینجا برش میزند و از جلوی صورت "نواَک" فیلمبرداری می کند (نشان دادن درد ، غم و اراده برای تمنا کردن) و "استوارت" (در حالت خلسه از هوس و کنترل خوشحالی) و اینجاست که ما احساس میکنیم که قلب ها جدا و بریده می شوند. آنها هر دو برده های تصویری شده اند که ساخته ی مردی است که حتی در اتاق نیست. "گاوین" که "مادلین" را به عنوان ابزاری ساخته است که به خود اجازه دهد تا از واقعه ی مرگ همسرش جدا شود. همانطور که "اسکاتی" ، "مادلین" را در آغوش گرفته است ، پس زمینه داستان شروع به انعکاس دادن خاطرات ذهنی وی به جای اتاق واقعی که هم اکنون در آنجاست، می کند. یکی از امتیازات "برنارد هرمان" به عنوان یک موسیقیدان که در فیلم "روانی" هیچکاک اوج هنر خود را نشان داد، خلق یک اتمسفر اندوه بی سامان و مکرر هست. و اینجا دوربین آن دو را نومیدانه احاطه کرده است ، شبیه تصاویر مارپیچی که در کابوس های "اسکاتی" دیده می شود شبیه پوچی و گیج کنندگی خواسته های انسانی ماست و نشان دهنده ی این است که هیچ گاه زندگی را نمیتوان با زور طوری جلو برد که انسان را خوشحال کند. این فیلمبرداری، با هنرمندانه ترین، احساساتی ترین و اصولی ترین پیچیدگی اش شاید اولین بار در تمام دوران کارگردانی آلفرد هیچکاک هست که کاملاً شخصیت وی را آشکار می کند، فیلمی که زندگی 2 طرفه ی آلفرد هیچکاک در شادی و عشق و غم و اندوه را به بیننده نشان می دهد. آلفرد هیچکاک احساسات عمیق انسانی را مثل ترس ، احساس گناه و هوس را در کاراکترها و شخصیت های معمولی قرار می دهد و آنها را در تصاویر به جای حرف ها توسعه می دهد. معمول ترین شخصیت آلفردهیچکاک یک مرد بی گناه هست که اشتباهی متهم شده است و در فیلم هایش بیشتر از بازیگرهایی که امروزه ظاهراً در فیلم های امروزی ادعای القای شخصیت پردازی دارند، شخصیت پردازی را به بینندگان القا میکند. به نوعی آلفردهیچکاک اوج شخصیت پذیری و شخصیت پردازی را در فیلمهایش نشان می دهد. او از دو لحاظ کارگردان صاحب سبک و با سلیقه ای بوده است : وی از تصاویر بارز و آشکار در فیلمهایش استفاده می کند و آن ها را با پس زمینه ها و فضا های ماهرانه و نافذانه احاطه می کند. متود های بارزی را که او به "جیمز استوارت" در فیلم "سرگیجه" مشاوره می دهد در نظر بگیرید. یک فیلمبرداری باز نشان می دهد که وی در روی نردبان تلوتلو میخورد و به پایین و خیابان چشم میدوزد. فلش بک ها نشان می دهند که چرا او نیروی پلیس را بی پاسخ گذاشته و یک برج ناقوس او را به ترس می اندازد و هیچکاک یک لوکیشن بسیار خوب برای نشان دادن مقصود و نقطه نظرش دارد ؛ استفاده از یک مدل در برج ناقوس و زوم کردن لنز ها و همزمان نشان دادن دیوار ها و عقب کشیدن دوربین. حالا محیط استدلال یک کابوس را اینجا دارد اما متوجه راه های ناواضح تری می شوید که فیلم کم کم در به مفهمومی در حال سقوط هست ، و "اسکاتی" در حال رانندن روی تپه های سان فرانسیسکو هست و اینکه چطور واقعاً عاشق شده است. اینجا یک عنصر دیگر دیده می شود ؛ عنصری که کمتر مورد دید قرار گرفته که فیلم "سرگیجه" رافیلم بزرگی می کند. از لحظه ای که ما در راز فرو می رویم ، فیلم منحصراً در مورد "جودی" هست ؛ درد او ، فقدانش ، تله ای که او در دامش هست ، هیچکاک باذکاوت داستان را استادانه پیش می برد که وقتی که دو کاراکتر در لوکیشن کلیسا هستند و بالا می روند ما هر دو شخصیت را خواهیم شناخت و از یک لحاظ "جودی" نسبت به "اسکاتی" کم خطار هست . خطری است که در کمین "جودی" هست و توسط "نواَک" ایفای نقش می شود . او یک وسیله ای بوده است که همین طور "اسکاتی" آن را حس کرده است . او در حقیقت یکی از دلسوزترین شخصیت های زن در فیلم های "هیچکاک" هست . بار ها و بارها در فیلم هایش به طور گفتاری و تلویحی زنان را در فیلمهایش به افترای حقارت می کشد و مو و لباسهایشان را بر اساس دید گاه های خود ، به عنوان نمادین ، فساد جلوه می دهد. "اسکاتی" در "سرگیجه" در اصل با قربانی های نقشه هایش احساس همدردی می کند و "نواَک" برای بازی کردن شخصیت "جودی" آن را خیلی سخت توصیف می کند و "هیچکاک" انتخاب بازیگران را به خوبی انجام داده است . از خودتون بپرسین چطوری پا پیش میذارین و صحبت میکنین اگر در یک درد تحمل ناپذیر و دوباره به "جودی" ، فکر کنید و خود را مقایسه کنید. ---------------------- تحلیلی بر فیلم Vertigo (سرگیجه) پوریا صادقی فيلم Vertigo ، ساخته سال 1985 ، به کارگرداني آلفرد هيچکاک ، نامزد 2 رشته اسکار بهترين کارگردان هنري و بهترين موسيقي متن در سال 1956 است که با امتياز 8.5 در رتبه 45 از بين 250 فيلم برتر تاريخ سايت imdb قرار گرفته است . در نگاه اول به فيلم امتياز فيلم براي ما کمي سوال برانگيز خواهد بود ، داستاني تا حدي ساده ( و در اين زمان کليشه اي ) چگونه چنين امتيازي را از بين منتقدين و کاربران براي خود دست و پا کرده است ؟ مسئله اينجاست ، ما در فيلم با مسئله سواستفاده اي براي دزدي طرفيم که مطمئنا مسئله خيلي جذابي نيست ( يا ديگر نيست ) شايد براي زمان خود خيلي بوده ولي براي زمان ما خيلي ساده است ، اما اينطور نيست ، با اينکه فيلم هيچکاک در مورد خيانت است و دزدي است ولي اصلا روي اين ماجرا رژه نمي رود و تمرکز واقعي خود را بر روي شخصيت اصلي اش قرار مي دهد و روحيات او در کليه موارد . چندي پيش تحليل فيلم هاي بعد از ظهر سگي و رفيقان خوب نيز در سايت گذاشته شد ، در اصل اين فيلم ها نابودي به نمايش در مي آمد ، چه در اين دو فيلم چه در خيلي فيلم هاي ديگر ، مثلا پدر خوانده يا راننده تاکسي ، همه به موضوع سقوط دروني شخصيت هاي خود مي پردازند و در کنار آن مسائل زيباي ديگري را نيز نمايش مي دهند ، زيبايي فيلم هيچکاک به اين بود که برعکس بقيه فيلم ها به هيچ وجه بر روي داستان هاي اطراف شخصيت اصلي اش پافشاري نمي کرد و فقط و فقط روي شخصيت اصلي خود انگشت گذاشته بود و از اين نظر من هم اين فيلم را شاهکار مي دانم ، البته به هرکسي براي ديدن پيشنهادش نمي کنم ، چون شايد افرادي همچون خودم که با سينماي امروز بزرگ شده اند نتوانند لذت کافي را با فيلم هاي سبک هيچکاک داشته باشند ، فيلم هيچکاک نيازمند يک چيز است ، درک عميق و بدون آن فقط فيلم هايي کليشه اي در ديد مخاطب خواهند بود . در آغاز داستان ، جان را مي بينيم که همراه با پليسي در بالاي ساختمان ها دنبال يک نفر هستند ، از همين اول تاکيد کردن بر روي شخصيت اصلي را مي بينيم ، وقتي جان پايش ليز مي خورد و از روي سقف آويزان مي شود دوربين ديگر کاري به دزد و پليس ندارد و فقط روي جان تمرکز مي کند تا جايي که پليس هم به فکر جان مي افتد ، دوربين نگاهي به او مي اندازد . اول ترس جان را مي بينيم ، او ارتفاع بلند را مي بيند ولي اين مسئله فقط کافي براي تعريف ترس هاي بعدي او در فيلم نيست ، افتادن پليس دليل را براي ما روشن مي کند ، در واقع ترس اصلي جان پس از ديدن مرگ پليس بخاطر افتادن از همچين ارتفاعي شکل مي گيرد ، دو ترس در وجود او رخنه مي کند ، 1 – ترس از ارتفاع يا بهتر ترس از مرگ ، 2 – ترس از مسئوليت خود در مرگ ديگران ، بنظرم اگر مرگ پليس اتفاق نمي افتاد ترسي که در جان بعد از اين حادثه شکل مي گيرد کمي مسخره جلوه مي کرد . حال با يک جان جديد طرفيم ، جاني که از مرگ مي ترسد ، چرا قبلا نمي ترسيد چون با آن حتما رو به رو نشده بوده . اين مسئله دروني جان او را از هرچيزي دور مي کند و به هرچيزي جذب ، او که از مرگ هراس دارد از کار خود دست مي کشد ، جرات ندارد به کافه اي که کمي از سطح زمين ارتفاع دارد برود ، او در حال فرار از مرگ است و جرات رويارويي با آن را هم ندارد . بهتر است براي تحليل فيلم به تحليل شخصيت ها همچون خود فيلم بپردازيم و اتفاقات را حول آنها توضيح دهيم . جان خب جان شخصيت اصلي فيلم است و در واقع کل فيلم براي تعريف او ساخته شده است . بحث تا اينجا آمد که جان بخاطر ترس از مرگ به چه چيزي روي مي آورد ، دوري از همه سختي ها ، رسيدن به همه لذت ها . او از کار فرار مي کند ، از ارتفاع فرار مي کند ، به هيچ وجه هم حاضر به مقابله با آن نيست ، البته تا وقتي که شرايط او را وادار کند . او هر روز بيکار مي گردد ، به نامزد قديمي خود ميچ که دوست حالاي اوست سر مي زند ، تنها کسي است که به او اعتماد دارد و چند ساليست او را مي شناسد ، البته حسي در اين موقعيت او را اذيت مي کند ، تنهايي ، و او بخاطر ترسش از مرگ سريعا هرچيزي را براي مقابله با آن مي پذيرد ، دوستش با او تماس مي گيرد و بعد از ملاقاتي متوجه مي شويم که کارخانه اي که صاحب آن همسرش است را مديريت مي کند ( دقت کنيد همين لحظه فکر شما مسئله خيانت به همسر را به ياد مي آورد ، بله هيچکاک سريعا شما را با مسئله پليسي خودش رو به رو مي کند که مبادا از شخصيت اصلي اش دور شويد ) ، او از جان مي خواهد همسرش که چند وقتي است کارهاي عجيب مي کند را دنبال کند ، جان از اين مسئله سرباز مي زند و آن را قبول نمي کند ، ذهن هراسان او حوصله ترسي ديگر را ندارد ، ولي دوست او زرنگ تر است و از جان مي خواهد همسر وي را نيز ببيند ، و وقتي جان همسر دوستش را در رستوران مي بيند ، همان حس فرار از مرگ که او را به پذيرش خيلي چيزها بدون فکر دعوت مي کند ( هوس ) چشمان وي را کور مي کند ، جان وقتي چهره زيباي مادلين را مي بيند ديگر برايش مهم نيست که با چه مسئله اي رو به رو است ، همينجا او کمي از ماجرا دور مي شود و همينطور به مادلين نزديک . تعقيب و گريز ها شروع مي شود ، رفتار هاي عجيب مادلين را مي بينيم که کمي ما را هم گمراه مي کند ، البته نه خيلي جدي . وقتي حرف هاي شوهر مادلين را مي شنويم ، جعلي بودن رفتار هاي مادلين کمي براي ما تعريف مي شود و به مسئله اصلي نزديک تر مي شويم . هنگام افتادن مادلين در آب و پريدن جان براي نجات دادن او ، مسئله جدي تر مي شود ، جان ديگر هم مادلين را از نزديک ديده ، با او حرف زده و به اندازه کافي بخاطر حس تنهايي خود که سعي در ارضاي آن دارد به مادلين وابسته شده است ، او نه بخاطر معماي قضيه ، بلکه بخاطر خود مادلين اين ماجرا را ادامه مي دهد . ماجرا تا جايي پيش مي رود که اين دو کاملا عاشق هم مي شوند و جان بدون فکر به اينکه مادلين شوهر دارد خود را ، قلب خود را به او مي سپارد و دليل تمام اينها در اول فيلم آمده ، ترس از مرگ و سعي در فرار از آن . در اينجاست به نقطه عطف داستان مي رسيم ، بالا رفتن مادلين و عقب ماندن جان از او و در آخر افتادن مادلين و مرگ او . در اينجا ياد فيلمي افتادم ، فيلم عزيز ميليون دلاري ، هنگامي که شخصيت اصلي ضربه مي بيند و فلج مي شود در واقع داستاني جديد آغاز مي شود که در آخر با داستان قبلي به هم مي رسند . اينجا هم با مرگ مادلين در واقع داستان جديدي در مورد جان آغاز مي شود ، او کاملا در زندگي خود شکست خورده و به يک درک رسيده است ، فرار از مرگ به نابودي زندگي وي مي رسد ، ولي او ديگر کاملا نابود شده و راه برگشتي وجود ندارد . حقيقت که او دوست داشت نابود شده و ديگر هدفي در زندگي خود بجز رسيدن دوباره به مادلين نمي بيند براي همين وقتي کسي شبيه به مادلين را مي بيند او را دنبال مي کند ، با او آشنا مي شود و سعي مي کند او را شبيه مادلين خود کند ، زندگي بي هدف او فقط سعي در رسيدن به يک رويا دارد ، مادلين . در جايي که متوجه مي شود جودي همان مادلين است ( با ديدن گردنبند ) ، او حقيقت را مي بيند ! او مي بيند که دنيا با او چکار کرده ، دنيايي که بخاطر ترس از مرگ حاضر شده خوشي هايش را فقط بپذيرد ، اينجاست که مي فهمد براي خلاصي از اين درد ، بايد با خود آن مواجه شد ، شايد در هنگام ديدن فيلم جان را ديوانه فرض کنيد ولي بنظر من جان در اينجا به اوج رسيده است و ديگر خود را به راحتي به دنياي اطرافش نمي سپارد ، او جودي يا مادلين را نيز ديگر قبول ندارد ، او با درون خود به مبارزه برخواسته ، او آزاد شده . سرگيجه اي زندگي براي او ايجاد کرده بود به خودش باز ميگشت و او اين مسئله را خوب فهميد . مادلين و ميچ مادلين و ميچ که تصميمات درستي در زندگيشان نگرفته اند در آخر به يک چيز مي رسند ، حسرت . دراول ميچ ، که مي فهميم نامزد جان بوده و پس از سه هفته او نامزدي را بهم زده است ، وقتي جان به اين مسئله اشاره مي کند چشمان ميچ نشان داده مي شود که انگار به هيچ وجه از اين کرده خود راضي نبوده ، با اينکه جان مي گويد من هنوز دم دستم ، ولي غرور ميچ اجازه نمي دهد به اشتباه خود اعتراف کند و در لحظه اي از زندگيش به شکستي بزرگ مي رسد ، حسرت ، وقتي متوجه سقوط دروني جان مي شود آنهم بخاطر زني ديگر ، شروع به حسرت خوردن مي کند که چرا به اشتباه خود زودتر اعتراف نکردم و حالا بايد تا آخر زندگي ام حسرت بخورم . مادلين يا جودي هم همين گونه اند ، مادلين عاشق جان مي شود ولي بخاطر پول او را رها مي کند ، هنگامي که بعد از ماجراي مرگ دروغين اين دفعه به نام جودي با جان آشنا مي شود ، شروع به حسرت خوردن مي کند و براي رفع آن تمام شرايط جان را مي پذيرد ، حاضر مي شود که دوباره مادليني باشد که جان عاشق او بود ولي ديگر کمي دير است . اشتباهات ما در آخر هميشه به حسرت ختم مي شوند ، کارهايي که نبايد مي کرديم و کرديم و کارهايي که بايد مي کرديم و نکرديم . سخن آخر من فيلم هيچکاک را ديدم و از آن لذت بردم ولي فرق اين فيلم با فيلم هاي اين دوره در اين بود که ، من بايد فيلم هاي زمانه خودمان را براي تحليل حداقل دوبار ببينم ، زيرا به هيچ وجه نمي توان لذت ديدن فيلم در دفعه اول را با تفکر در آن از بين برد. اما تماشای فيلم هایی مانند سرگیجه، در همان بار اول هنگام نیازمند تفکر و تامل هستند تا نهایت لذت، از ديدن از آنها حاصل شود . من اين فيلم را به هرکسي پيشنهاد نمي کنم ، اگر علاقه مند به سبک کلاسيک هستيد اين فيلم فوق العاده است ولي اگر تنها اهل فيلم هاي امروزي هستيد فکر نکنم این فیلم برای شما ساخته شده باشد. مشاهده تریلر این فیلم(کلیک کنید) منتقد : راجر ایبرت - تحلیلگر : پوریا صادقی مترجم : علی نصرآبادی منبع نقد فارسی