آموزش غواصی: [HR][/HR] تاریخچه: در خلال سال های ۱۵۰۰ تا ۱۸۰۰ وسیله ای به نام زنگ غواصی Diving bell نامیدند که به غواصان اجازه می داد تا ساعت ها در زیر آب بماند زنگ دارای وزن زیادی بوده و تحرک آن با حرکت کشتی که به آن متصل شده بود امکان داشت اصول کاری اش مانند فرو کردن یک لیوان وارو نه به درون آب است که مقداری هوا در آن ذخیره می شود . تصاویر بالا مربوط به Diving bell است در سال ۱۷۱۵ یک انگلیسی دیگر به نام john let bridge یک لباس غواصی یک نفره کاملاً محصور را تکمیل نمود این وسیله یک بشکه هوایی بود که با چرم پوشیده می شد و مجهز به یک روزنه شیشه ای برای دیدودو سوراخ برای دستها با آستین های غیر قابل نفوذ بوده این دستگاه هم به کشتی آویزان بوده ومانندزنگ حرکت داده میشود. لت بریج در سال ۱۷۴۹ اعلام کرد که می تواند ۳۴ دقیقه در زیر آب در عمق ۱۰ فادام ( ۶۰ فوت ) و حداکثر ۱۲ فادام ( ۷۲ فوت ) بوده است ولی همچنان از نظر کمبود هوا و محدودیت حرکت رنج بردند در قرن ۱۹ میلادی یک راه حل فنی و تکنیکی حقیقی با تکمیل پمپی توانست هوا را با فشار به غواص برساند . اگوست سیبه اولین کسی بود که نخستین لباس غواصی را تکمیل کرد و از آن در بیرون آوردن ناو رویال جرج انگلیسی استفاده شد و نام آن ( دین ) بوده یک مورخ اعلام نموده که حتی یک غواص هم از روماتیسم رهایی نیافت ولی آن بیماری روماتیسم نبود آن یک ناراحتی فیزیولوژیکی بود که در طول تاریخ چند ساله غواصی اهمیت به سزایی پیدا کرده بود . کلاه دین به دستگاه متصل نبوده و به خاطر وزن زیاد به طور ساده روی شانه ها قرار گرفته و در جای خود ثابت می ماند و با بندهایی به کمر بند محکم می شده و هوای اضافی از زیر لبه های کلاه خارج و تا وقتی غواص بر روی پاهای خود ایستاده هیچ مشکلی پیش نمی آمد در صورت زمین خوردن کلاه غواص پر از آب می شد . برادران دین اولین آیین نامه غواصی را منتشر کردند و کار سیبه اصلاح دستگاه دین و تکمیل لوازم آن بوده است او به یک نیم تنه که هوا اضافی از لبه آن بیرون می رفت کلاه را به بدنه محکم کرد . ارتشی دات کام
