"مادر كسي تلفن نزذه؟" " نه ! راستي لباست آماده است. نمي خواهي پرو كني ؟" " چرا ! مادر برديا..." "نه هيچ كس زنگ نزده ." پيراهن شكلاتي رنگ اندازه تنم بود و مثل لباس قبلي به من مي آمد. "به به ! چه قدر خوشگل شدي ماني!" ولي من هيچ حوصله نداشتم . آن روز برديا نيامده بود جلوي مدرسه . فردا شب مهماني برگزار مي شود. او لابد مي آمد . يعني تا آن وقت طاقت مي آوردم؟ بي حوصله و عصبي به اتاقم رفتم و روي تخت دراز شدم . صدايش در افكارم پيچيد:" دوستت دارم مي خواهم فقط مال من باشي " *** " مادر پس چرا كسي نمي آيد ؟" " مي آيند دختر كمي صبر داشته باش ." خانواده خاله رويا زودتر از همه آمدند. آرمينا نگاهي به سر تا پايم انداخت و گفت:"خوب خوشگل خانم ! شنيدم خانم رزيتا يك دل نه صد دل عاشق تو شده؟" ماريا به جاي من گفت:" درست شنيدي. خوب ديگر ماني لياقتش همين بود." روي مبل نشست و گفت:" ما كه بخيل نيستيم ولي ماندانا هنوز يك بچه است بايد حواسش را جمع كند يك وقت از سادگي اش سو ء استفاده نكنند." ماريا عصبي شد و گفت :" كي گفته ماريا ساده است؟" خاله رويا وسط حرفشان پريد و گفت :" ساده نه خنگ است!" عاقبت انتظارم به پايان رسيد . قلبم با ديدنش تند مي كوبيد و تمام بدنم گرم شد. دسته گل بزرگي در دستش بود . تا رسيد به من نگاه جذابش را بر ديده من پاشيد و گل را به طرف من گرفت و گفت:" تقديم به عزيز ترين كس زندگي ام." تمام دل تنگي ام را با نگاهش از بين بردم . گل ها را به سينه ام فشردم و با خوشحالي تشكر كردم . آرمينا نوار شادي گذاشت . به طرف برديا رفتم . "ديروز نيامدم دنبالت دلت برايم تنگ نشد؟" " چرا خيلي هم ناراحت شدم . چرا نيامدي.؟" "راستش با چند تا از دوستانم به سالن بيليارد رفته بوديم ..." برديا دست كرد در جيبش و بسته قرمز رنگي در آورد . وقتي در آن را گشود چشمانم از فرط تعجب گرد شده بود.گردنبند مرواريدي به گردنم انداخت . در ميان كف و هلهله ي مهمانان دستم را بوسيد . بيش از اندازه احساس كردم كه دوستش دارم.مادر نتوانست طاقت بياورد و با اشاره چشم و ابرو مرا به آشپز خانه كشاند.ذوق زده و خوشحال به نظر مي رسيد . مرواريد ها را با انگشتهايش لمس كرد و دو سه تاشان را زير دندانهايش فشرد و با صداي سرشار از شادي گفت:" اصل اصل است دختر! نگاه كن! وقتي در چنين مهماني يك گردنبند مرواريد به تو هديه مي دهد معلوم است بيش از حد تو را مي خواهد...واي ! الان چشم خاله رويا و آرمينا در مياد... بعد از رفتن مهمان ها يادم بنداز اسپند دود كنم...آخ ....چقدر سربلندم كرد...اين جوان متشخص و از خانواده اصيل." از آن شب به بعد ما هر روز همديگر را ميديديم . هر بعد از ظهر در مقابل چشمان پر حسد دختران مدرسه مرا سوار بنز آخرين مدلش مي كرد و تا شب كنار هم بوديم . در چند مهماني دوستانش هم مرا با خود برد. در يكي از اين مهماني ها كه در يكي از روزهاي عيد نوروز بود اتفاق بدي افتاد. _ ماني آن دختر و پسر را نگاه كن ! چقدر رفتارشان مضحك به نظر مي زسد . نگاهم مسير نگاهش را دنبال كرد . چيز غير عادي در رفتار آنها نديدم.بوي الكل و دود سيگار فضاي اتاق را مسموم كرده بود. _برديا برويم بيرون!اينجا دارم خفه مي شوم. _البته عزيزم كمي قدم زدن سر حالمان مي كند . هنوز جوابش را نداده بودم كه برديا به طرز وحشتناكي آن جوان را زير مشت و لگد هاي خود ش غرق در خون كرد. هيچ كس نتوانست مانع از اين رفتار جنون آميز برديا شود.چشمانش دو كاسه خون بود.وقتي خسته شد دست از زدن كشيد . از نفس افتاده بود . من سرا پا وحشت و ترس بودم . در اين مدت چنين رفتار غير عادي را از او نديده بودم. هنوز اعصابش آرام نشده بود. _بيا برگرديم تا همه را زير مشت و لگدهايم له نكردم. وقتي سوار ماشين شديم با سرعت سرسام آوري پشت سر هم دنده عوض مي كرد و گاز ميداد.به خودم جرات دادم و گفتم:" برديا چرا اين قدر عصبي هستي ؟" با فرياد پر خشمي گفت:" مگر نگفته بودم فقط مال من هستي؟ چطور جرات كردي...؟" "ولي خودت ديدي كه من تقصيري نداشتم ... آن جوان خودش..." " خفه شو ... هيچي نگو...والا..." و الا را چنان تهديد آميز ادا كرد كه لرزيدم و در خود مچاله شدم ... آري ! آن شب به راستي از رفتار برديا ترسيده بودم.
