وقتی در اتاق را باز کردم او آن جا کنارِ بخاري روي صندلی راحتی اش نشسته بود و در سکوت و آرامشی که او در نظر من بزرگ جلوه م یداد به رویم نگریست و آن وقت مثلِ این که صداي به هم خوردن پنجر هها ناگهان او را از خوابِ رویا بار و شیرینی بیدار کرده باشد آهسته گفت: «. عجب!... شما هستید، بفرمایید، خواهش م یکنم بفرمایید » با اندوه پیش رفتم، قد مهایم مرا م یکشیدند، انتظار نداشتم که بعد از یک هفته دوري و قهر ای نقدر ب یتفاوت مرا استقبال کند. ..... ..... فکر م یکردم با همه ي کوششی که او براي پنهان کردنِ احساساتش می کند باز من خواهم توانست بعد از یک هفته، در اولین دیدار بارقه ي ضعیفی از شادي و خوش بختی آنی را در چشمانِ او بیدار کنم و با این همه ترسیدم به چشمانش نگاه کنم. ترسیدم در چشم هاي او با سنگی روبه رو شوم که بر روي آن هیچ نشانی از آن چه که من جس توجو می کردم نقش نشده باشد. پیش خودم فکر کردم: من نباید مثلِ همیشه تسلیم او باشم، من م یخواهم حرف هایم را بزنم و او باید گوش بدهد، او باید جواب بدهد، من او را مجبور م یکنم، و در تعقیب این فکر با اطمینان و اندکی خشونت در مقابلش ایستادم. «!؟ م یدانی که براي چه آمد هام » مثلِ بچ هها خندید. شاید به من و شاید براي ای نکه در مقابل حر فهاي من عک سالعمل خُرد کنند هاي نشان داده باشد. آن وقت درحالی که با یک دست صندلی روب هرو را نشان م یداد و با دست دیگرش کتابِ البته که » : قطوري را که به روي زانوانش گشوده بود م یبست و گفت م یدانم، البته، حالا اول بهتر است کمی بنشینید و خودتان را گرم کنید، «. این جا، نزدیک بخاري وقتی روي نیمکت نشستم فکر کردم که او چرا م یکوشد تا با تکرار بین من و خودش دیواري بکشد. « شما » کلمه ي بودم. « شما » آه، بعد از یک سال، بعد از یک سال، من هنوز براي او دیگر وجود « من و او » بعد از گذشتنِ روزها و ساعاتی که در آن حال نداشته ایم بعد از لحظات پیوند، بعد از لحظات یکی بودن و یکی شدن. آن وقت از خودم پرسیدم: چه م یخواهی بگویی، با این ترتیب و با صداي بلند، ب یآن که خودم توجهی داشته باشم تکرا رکردم: «. با این ترتیب » و صداي او را شنیدم: «. حالا می توانیم شروع کنیم » سرم را بلند کردم. در آن لحظه آماده بودم تا چون دریاي دیوان هاي در مقابلِ او طغیان کنم و به روش بیایم. پنج ههایم را گشودم، در لبانم لرزشی پدید آمد، در جاي خود اندکی به جلو خزدیم، م یخواستم فریاد بزنم: که چه؟ چرا به من راه نم یدهی؟ چرا مثل دیواري در مقابلم » ایستاده اي؟ یا راهم بده، یا راهم را باز کن، یکی از این دوتا. هی چوقت نم یگویی که از من چه م یخواهی، هی چوقت ندانستم که براي تو چه هستم. بگو، فقط یک کلمه، آن وقت من خو شبخت خواهم شد، حتی اگر کلمه ي تلخی باشد. شاید اولین کلمات هم از میانِ لبانم بیرون آمدند، اما بغض گلویم را فشرد و نگاه او، نگاه او که مانند قهقهه ي مردگان از سرماي وحشت انگیز و تمسخ رآلودي لبریز بود، دهانم را بست و پل کهایم را به آه » : زیر انداخت. خجلت زده درونم را نگاه کردم و آهسته زیر لب گفتم «! دیوانه، دیوانه نگاهم از روي انگشتانِ لرزانم به پایین خزید و به روي گ لهاي رنگارنگ فرشِ قالی، نوك کف شهاي او، زانوانِ لاغرش که طرحِ آن از پشت شلوار به خوبی هویدا بود، افتاد؛ و بالاتر، دستش که ب یرنگ و باریک بود و دسته ي عینک رابا هیجان م یفشرد، سین هاش که زندگی را م ینگریست و چانه « زندگی » در پشت آن گویی بالبخند - خاموشی ي محکم و لب هاي لرزانش، و نم یدانم چرا ب یهوده آرزو کردم که بروم، به جاي دوري بروم و همه چیز را فراموش کنم. او از جایش بلند شد و درحالی که با قد مهاي کشید هاش به سوي من «! و بالاخره هیچ چیز معلوم نشد » : م یامد گفت سرم را با ب یاعتنایی نومیدان هاي تکان دادم. «؟ چه چیز را بگویم چه چیز را » به نظرم رسید که آن چه مرا رنج م یدهد از او جداست، چیزي است در خود من و چسبیده به دنیاي تاریک من و افزودم: قضیه خیلی ی کطرفی است نه، من اشتباه م یکنم من باید بروم و به » «. تنهایی فکر کنم آن وقت او دست هایش را گذاشت روي شانه هاي من و روي صورتم خم شد. نفس اش داغ بود. گون ههاي لاغر و پیشانی بلندش را به گون هها و پیشانی من مالید و در همه ي این احوال من بوي تنش را با عطش تنفس م یکردم و دنیاي من در میان آن بازوانِ مطمئن و در عمق آن چشم هاي خاکستري و سرد، رنگ م یگرفت. اگر یک کمی از خودمان بیرون بیاییم شاید بتوانیم اطرا فمان، و » «. دیگران را هم ببینیم عزیز من، کلمات خیلی زیبا و در عین حال خیلی تو خالی هستند. » م یفهمی چه م یخواهم بگویم، بهتر نیست که قضاو تمان را نسبت به «؟ اشخاص، خارج از حدود دنیاي مسخرة کلمات تنظیم کنیم آه، او پیوسته با این فلسف هها مرا گ مراه م یکرد. اندیشیدم چه م یخواهد به من بگوید. آیا دوستم دارد؟! این اولین ادراکم از گفت ههاي او بود. ب یآن که به مقصود حقیقی او توجه داشته باشم، هی چوقت راجع به گفت ههاي او عمیقانه فکر نم یکردم. از این کار م یترسیدم و پیوسته در همۀ حرکات و گفت ههاي او به دنبال یک اعتراف م یگشتم، اعترافی که به آن احتیاج داشتم، م یخواستم راحت بشوم و او زیرکانه با من بازي م یکرد. با هیجان دس تهایم را به دور گردنش حلقه کردم: «؟ دوستم داري، نه؟ دوستم داري » و در آن حال دلم م یخواست که از فرط شادي گریه کنم، اما او خودش را با اندکی تاثر و حالت رمید هاي از میانِ بازوانِ من بیرون کشید، به سوي دیگر اتاق رفت و در مقابل گنجه ي کتاب ها ایستاد. «. هم هاش حساب می کنی، هم هاش به خودت فکر م یکنی » و آن وقت با هیجان ب هطرف من برگشت. بیا انسان بشویم، بزرگ بشویم، دوست داشتن و دوست داشته شدن » «. رابه وجود بیاوریم آه. دنیاي او براي من قابل لمس نبود. دنیاي او براي من جسمیت نداشت. م یدانستم که چه م یخواهد و چه م یگوید. م یدانستم که فقط م یخندد، فقط م یخندد، فقط م یخندد به هم هچیز و به هم هکس، حتی به خودش. اما من نم یتوانستم مثل او باشم، م یخواستم فریاد بزنم: دستم را بگیر و با خودت ببر به هرکجا که م یخواهی، شاید یک روز » «. بتوانم با تو به آ نجا برسم اما احساس کردم که قد مهایم در سستی و رکود وحشتناکی فرو رفت هاند، حس کردم که قد مهایم مرا یاري نمی کنند. من هنوز در تارهاي ابریشمین زندگی اسیر بودم، مثلِ صدها و هزارها انسان دیگر، به آن اوج رسیدن، به آن وارستگی و ب ینیازي رسیدن...آه، شاید همۀ سال هاي عمرم کافی نبودند و من ب یهوده تلاش م یکردم: ب یهوده تلاش می کردم تا او را به سطحِ زمین به آن جایی که خودم زندگی م یکردم باز گردانم. از مقابل گنجه ي کتاب هایش برگشت و کنارِ من ایستاد. مثلِ شیطانی تاریک و وسوسه انگیز بود. «؟ گفتی این آخرین بار است که به دیدنِ من م یآیی، نه » قلبم لرزید. نم یخواستم او به همین آسانی این دوري و گسستن را قبول کند، دلم م یخواست دستم را بگیرد و مرا به خودش بفشارد و در تو این کار را ب هخاطر من نخواهی » صدایش اندوهی باشد و بگوید اما او خاموش بود. صورتم را به طرف تاریکی برگرداندم و ،« کرد نومیدانه گفتم: «. این طور تصمیم گرفته بودم » «؟ و حالا چه طور » بی شتر به طرفم خم شد. آه، او نزدیک من بود، زندگی من بود و من دیگر چه م یخواستم؟ «! حالا، حالا،...آه، نم یدانم » شاید او همین را م یخواست، همین تزلزل و تردید را و من او را کشف نم یکردم. این خیلی دردناك بود. آن وقت او با اطمینان برخاست. «. شام را با هم م یخوریم » من ساعتم را نگاه کردم، هشت و نیم بود و اندیشیدم: «. نباید تسلیم بشوم، نباید مغلوب بشوم » و در همان حال گویی او با نگاهش به من م یگفت: دختر کوچولوي ***، فتح و شکست چه معنی دارد...آیا دوست » «؟ داشتن براي تو کافی نیست «... البته شام م یخوریم، اما بعد » و او با خون سردي گفت: «. بعد هر طور که دلت م یخواهد رفتار کن » «. من ای نجا نمی مانم » و لااقل یک بار از من با « بمان » و فقط این حرف را زدم تا او بگوید کلم هاي که در گوش من صدا م یکند، چیزي خواسته باشد. ،« کلمه » اما او خندید، خند هاش رنجم م یداد، چون م یدانستم که همه چیز را » «. در من م یخواند من ب یآن که خودم بخواهم التماس «. البته اگر بخواهی، م یروي » م یکردم با جملاتی که هیچ مفهوم دیگري جز تضرع نداشت و او...او مرا خُرد و مغلوب م یکرد، ب یآن که لحظ هاي از آن اوجِ ب ینیازي پایین آمده باشد. آهسته گفتم: «... نه، اگر تو بخواهی م یمانم...و در غیر این صورت » نگاهش را با دقت به چشمان من دوخت، مثل ای نکه م یخواست بازي نکن، من دست تو را خواند هام، و با لحن کنای هآلودي » : بگوید گفت: من عادت نکرد هام امر کنم. ب هخصوص در مقابلِ خانمی... تو م یدانی » «. که در این مورد خودت باید تصمیم بگیري میز کوچکش را جلو کشید. «. شراب خوبی هم در خانه داریم » من م یدانستم که تسلیمم و تلاشی نکردم. هی چچیز نگفتم. م یترسیدم که تا مرحله ي زنِ حساب گري تنزل کنم. در مقابلِ من پشت میز نشست و درحالی که جام را پر م یکرد به شوخی گفت: آن هایی که با زبا نشان به آدم فحش م یدهند با قل بشان آدم را » «. نوازش م یکنند و با لبخند پرمعنایی به صورت من نگاه کرد. شب تاریک و سنگین بود و آتش در بخاري با زمزمه ي ملایمی شعله م یکشید. خسته و ناامید سرم را بلند کردم و اطراف را نگریستم. هم هاش کتاب، کتاب، کتاب، همه ي دیوارها از قفس ههاي کتاب پوشیده شده بود و او در میان این همه کتاب زندگی م یکرد. و ناگهان حس کردم که او برایم سنگین و غیرقابل درك است. نم یتوانم تحملش کنم، حس کردم که از او دورم. آن وقت سرم را در میان دو دست گرفتم و به تلخی گریستم. «؟ آه خداي من، پس من چه باید بکنم » و او با خون سردي گفت: دوست کوچک من نوشیدن یات را بخور، آن وقت م یرویم در آن اتاق » «. دراز م یکشیم و من براي تو قصه م یگویم سرم را بلند کردم. چیزي در چش مهایش می سوخت. حس کردم که پلک هایم داغ و سنگین م یشوند. رویایی روي پیک هایم ایستاده بود. شب در ظلمت نفس م یکشید، اما به نظرم رسید که از پشت شیش ههاي پنجره آفتاب به درون اتاق نفوذ م یکند...