خداحافظ اي ماه آرزوهاي نزديك ماه مهرباني خدا به پايان رسيد و قنوت دستهاي عاشقان در انتظار مهرباني يار تا رسيدن به هر آنچه مهر خداوندي اوست به آسمان بلند شده است. رد پاي صبوري، تواضع و هر چه پاكي و خلوص است بر دلت بر جاي مانده است. زمزمه‌هاي نيمه شب رمضان دلت را خالي كرد از هر چه دلگيري و غمگيني است و طاهر شدي وقتي با ترنم دعاي رمضان چهره به پاكي آب وضو سپردي. آرام شدي در هق هق دعاهاي بي تاب شب احيا و دلت پر شد از نور و معرفت الهي آن هنگام كه دست به نيت يك ماهه بردي و دل به گرسنگان و تشنگان دادي. در رمضاني كه طلايه‌دار سال معنوي است، تو به هر چه نيكي است لبخند زدي و به توحيد و يگانگي پيوستي و سجده بر خاك زدي به شكرانه فرصتي كه براي بخشيده شدن يافتي. دعا كن، روز عيد فطر خدا هر چيز كه بنده هاش بخواهد به او مي‌دهد جمله‌اي ساده كه دلت را باز دعوت مي‌كند به اميدواري بخشش و كرم خداوند. چقدر جمله در دنيا هست كه با شنيدن شان لحظه لحظه به خدايت نزديك و نزديكتر مي‌شوي و دلت را مي‌سپاري به بزرگي و بخشش بي حد و حصرش. خداوندا ما انسانيم، انساني كه تو از روحت بر آن دميدي، مي‌دانيم كه چگونه حرمت روح بزرگي كه وجودمان را بي منت بر آن آراستي، شكستيم و باز ما را نراندي از مهرباني و بخششت. ما انسانيم، انساني كه مي‌گويند ممكن الخطاست و نه جايز الخطا و تو با صبوري بسيار ديدي كه ما بارها و بارها ممكن و جايز الخطا شديم. درهاي توبه را برايمان باز گذاشتي و ما باز هم باز آمديم به اميد بخشودگي بي حد و حسابت. ما را دعوت كردي به دنياي خوبي‌ها و كمال وقتي ماه رمضان را ماه فرصت براي توبه و استغفار بنا كردي. ما هم آمديم شايد نه آنطور كه تو دلت مي‌خواهد. آمديم به پناه اين روزهاي بزرگ بخشش به سويت دست بلند كرديم تا رحمتت را به قنوت دستهايمان ارزاني كني، هرچند مي‌دانيم با همه وجود به ميهماني ات نيامديم اما تا حد توان بندگي دست به دامانت شديم. پيشواي چهارم شيعيان امام زينالعابدين (ع) چه تعبير زيبايي دارد وقتي مي‌گويد: «السَّلَامُ عَلَيك مِنْ شَهْرٍ قَرُبَتْ فِيهِ الْآمَالُ وَ نُشِرَتْ فِيهِ الْأَعْمَالُ» خداحافظ اي ماهي كه آرزوهايمان در تو نزديك شد. امشب آخرين شب ميهماني خدا است گرچه ما بندگان هر لحظه ميهمان بزرگي خالق بي همتاي خود هستيم. امشب نه آخرين فرصت دعا و نيايش كه شايد آخرين ماه رمضاني باشد كه يكدل و يكصدا با مسلمانان جهان گشنگي و تشنگي را حس كرديم و شايد آخرين فرصتي باشد كه پيش از اذان صبح در تاريكي صبحدم با گوش دادن به دعاي اَللّهُمَّ اِنّي اَسْئَلُك بر سر سفره سحري مي‌نشينيم و شايد آخرين فرصتي باشد كه كنار سفره افطار گوش به دعاي ربنا... مي‌دهي. آري شايد اين آخرين فرصت مان باشد. كاش كوتاهي‌مان در اين روزهاي استجابت دعا، بزرگ نباشد و دستمان خالي از سفره آسماني خدا نماند.
