پاسخ : الونک تنهایی من به نام خدا اي مسافر ! اي جدا ناشدني ! گامت را آرام تر بردار ! از برم آرام تر بگذر ! تا به کام دل ببينمت . بگذار از اشک سرخ، گذرگاهت را چراغان کنم . آه ! که نميداني ... سفرت روح مرا به دو نيم مي کند ... و شگفتا که زيستن با نيمي از روح تن را مي فرسايد ... بگذار بدرقه کنم واپسين لبخندت را و آخرين نگاه فريبنده ات را . مسافر من ! آنگاه که مي روي کمي هم واپس نگر باش . با من سخني بگو . مگذار يکباره از پا در افتم ... فراق صاعقه وار را بر نمي تابم ... جدايي را لحظه لحظه به من بياموز... آرام تر بگذر ... وداع طوفان مي آفريند... اگر فرياد رعد را در طوفان وداع نمي شنوي ؟! باران هنگام طوفان را که مي بيني ! آري باران اشک بي طاقتم را که مي نگري ... من چه کنم ؟ تو پرواز مي کني و من پايم به زمين بسته است ... اي پرنده ! دست خدا به همراهت ... اما نمي داني ... نمي داني که بي تو به جاي خون اشک در رگهايم جاريست ... از خود تهي شده ام ... نمي دانم تا باز گردي مرا خواهي ديد ؟؟؟
پاسخ : الونک تنهایی من از آتش پرسيدم محبت چيست؟ گفت از من سوزانتر است از گل پرسيدم محبت چيست؟ گفت از من زيباتر است از شمع پرسيدم محبت چيست؟ گفت از من عاشق تر است. از خودش پرسيدم تو کيستي؟ گفت نگاهي بيش نيستم
پاسخ : الونک تنهایی من بزرگترين سرمايه ي يک دل حرفهايي است که براي نگفتن دارد اگه يه روزعاشق شدي وخواستي بهش بگي دوسش داري اول ببين چقدرآمادگي داري ببين ميتوني بهش دروغ نگي ببين ميتوني باهاش صادق باشي يانه اگه ديدي هنوزيه چيزايي داري که نميتوني بهش بگي هيچوقت پا جلو نذار يه چيزديگه اگه يه موقع ديدي عاشق شدي جلو نره چون عشق مساوي با هوسه ولي اگه ديدي باتمام وجوددوسش داري برو جلو ومطمئن باش به نتيجه ميرسي من با تو مفهوم عشق,دوست داشتن,محبت؟گذشت و وفاداري را درک کردم. دستهاي گرمت به من مهرباني و مهر و صفا هديه کرد. تا آخرين نفس با تو هستم زندگي گل سرخي است كه گلبرگهايش خيالي و خارهايش واقعي است ديشب دلم هواي تو کرد و تو نبودي ... چشمانم براي تو باريد و تو نبودي آن يادگاري زيبا برگ گل سرخ ... تصوير اسم زيباي تو بود تو نبودي چشمانم تمناي نگاه تو ميکرد ... در آتش عشقِ تو بود و تو نبودي آن قامت رعنا که سفر کرد دلم تنها ... در حسرت ديدار تو بود و تو نبودي بود شمعي در غم پروانه اي روشن و تنها به فکر چاره اي شاپرک پروانه اي در فکر او ...آتشي در جان او افکنده بود درد پروانه ز درد شمع بود ... شمع هم از درد پروانه فروزان گشته بود اي شمع آهسته بسوز شب دراز است **** اي اشک آهسته بريز غم زياد است
پاسخ : الونک تنهایی من در مسیر زندگی یکی آزادتر می شود، دیگری دربند. یکی آگاه تر می شود، دیگری بیشتر و بیشتر به خواب فرو می رود. یکی از همه ی توهمات می گذرد، دیگری اسیر توهمات است. این ها توهم اند! "دیگری" ها بسیارند! بیشتر مردم آنقدر ضعیف و اسیر و نادانند که نمی توانند از بندهای زندگی رهایی یابند و سرنوشت ومسیر زندگی آنها را جامعه و گذشته و دنیای بیرون تعیین می کند. آنها اسیرند و محکوم، بیشتر مردم محکوم اند که تا آخر عمر برای چند روز ِ زندگی و نان و نادانی ها و دیگر توهماتشان جان بکنند. بیشتر مردم محکوم اند که در تمام زندگی خواب باشند! راست می گفت: "بیشتر مردم نمی فهمند..."
پاسخ : الونک تنهایی من به نام خدا سالومه خانم منم از شما تشكر مي كنم ولي هرچي فكر مي كنم كه ربط بعضي از اينها را با عاشقانه پيدا كنم نمي تونم ولي به هر حال خوب و قشنگ بود در مورد آواتور من هم بايد بگم فكر نكنم خانم ها اينقدر خوشتيپ و خوشكل بشن(به جز ريحان و آواتورش ) در نتيجه آواتور من آقا است در مورد حرف جيمز هم اگه گشت ارشاد اينجا خود جيمز باشه خيالي نيست و در ضمن به همشهري من هم اينقدر گير نديد
پاسخ : الونک تنهایی من به نام خدا آنگاه كه چشمانم او را ديد و آنروز پنداشتم بسيار خوب و صبور و آرام و انسان خواهد بود....؛ اما به غلط، افسوس نمي دانستم كه احساسي است كه بايد بگذرد و بايد مي گذشت، اما نرفت!!! و همانروز كه روح و احساس حقير خود را در بندِ نگاه و شخصيتش احساس كردم دل و قلبم هم رفت و ديگر باز نگشت گر چه نداشتمش ولي وجودي حقير ، توان گريز از او نداشت و همانروز ، كه پنداشتم كه با او ديگر بغضي نخواهم داشت ... و نه آهي خواهد بود و نه اشكي افسوس كه ندانستم كه باز هم احساسم ؛ همان تنگمايه حقير ..، به مانند جويي است كه خواهد رفت و باز گشتي برايش نيست آنروز ندانستم كه وقتي با هم باشيم ، تنهاييم را پر نخواهد كرد و من... تنها تر از ديروز ها خواهم بود ولي اينك خوب مي دانم كه هستم من؛ اسيري در بند نگارنده اي در حبس و نا اميد و گريان و بغض آلود محروم ز هر بود و نبودِ خويشتن گشته ام قلم پر از احساسم خشكيد و شكست قلبي يخ بست دستاني كه مي لرزند هديه او خواهند بود و چشماني پر از اشك و گلويي پر از بغض در دست زمانه افسوس چه ناعادلانه به عقب رفتم و وا ماندم كاش همان روز مي دانستم كاش آنروز مي دانستم چيزي كه ديگر در اين دنيا مدفون گشته است... كمي سخاوت و مهرباني و آزادي است كاش مي دانستم كه نامردي در همگان هست استثنايي وجود نخواهد داشت كاش مي دانستم آنچه فراوان است؛ نامردي و نا عدلي است ولي افسوس كه ندانستم
پاسخ : الونک تنهایی من پروردگارا به من بیاموز دوست بدارم کسانی را که دوستم ندارند عشق بورزم به کسانی که عاشقم نیستند بگریم برای کسانی که هرگز غمم را نخوردند به من بیاموز لبخند بزنم به کسانی که هرگز تبسمی به صورتم ننواختند محبت کنم به کسانی که محبتی درحقم نکردند
پاسخ : الونک تنهایی من به نام خدا به هميشه سنگ صبورم درك تنهايي و دلتنگي ام يك دنيا صبر مي خواست و مهر و تو چه با سخاوت هر دو را در برداشتي اي معني سبز تمام كلام ناگفته ام تو را تا هنگام كه نفسي در كنج سينه باشد با همه وجود و با دستان خاليم به خاطر خواهم داشت ... آسمان هم مهرباني نگاهت را وام گرفته در ترنم باران و نم اشكت چه پاكي نهاده اما ديدگان اين هميشه غصه دار باران چشمان تو را هرگز تاب ندارد پس با دستانت مهرباني زدودن اشكها را برايم به ضيافت بخوان تا بگويم با اين لبهاي ترك خورده از عطش عشق تو را تا آن هنگام كه جاني در بدن باشد به خاطر خواهم داشت...
پاسخ : الونک تنهایی من من این شب زنده داری را دوست دارم من این پریشانی را دوست دارم بغض آسمان دلتنگی را دوست دارم گذشت و دلم عاشق شد ، بیشتر گذشت و دلم دیوانه ات شد من این دیوانگی را دوست دارم چه بگویم از دلم ، چه بگویم از این روزها ، هر چه بگویم ، این تکرار لحظه های با تو بودن را دوست دارم بی قرارم ، ساختم با دوری ات ، نشستم به انتظار آمدنت ، من این انتظارها و بی قراریها را دوست دارم چونکه تو را دارم ، چون به عشق تو بی قرارم، به عشق تو اینجا مثل یک پرنده ی گرفتارم به عشق تو نشسته ام در برابر غروب ، این غروب را با تمام تلخی هایش دوست دارم من این نامهربانی هایت را دوست دارم ، هر چه سرد باشی با دلم، من این سرمای وجودت را نیز دوست دارم من این بی محبتی هایت را دوست دارم ، هر چه عذابم دهی ، من آزار و اذیتهایت را دوست دارم هر چه با دلم بازی کنی ، من این بازی را دوست دارم مرا در به در کوچه پس کوچه های دلت کردی ، من این در به دری را دوست دارم مرا نترسان از رفتنت ، مرا نرجان از شکستنت ، بهانه هم بگیری برایم ، بهانه هایت را دوست دارم من این اشکهایی که میریزد از چشمانم را دوست دارم ، آن نگاه های سردت را دوست دارم بی خیالی هایت را دوست دارم ، اینکه نمیایی به دیدارم هم بماند،غرورت را نیز دوست دارم…. تو یک سو باشی و تمام غمهای دنیا هم همان سو، من تو را با تمام غمهایت دوست دارم…. هر چه بگویی دوست دارم ، هر چه باشی دوست دارم ، مرا دوست نداشته باشی ، من دوستت دارم من این ابر بی باران را دوست دارم ، من این کویر خشک و بی جان را دوست دارم، این شاخه خشکیده و بی گل را دوست دارم ، من اینجا و آنجا همه جا را با تو دوست دارم…. من این شب زنده داری را دوست دارم اگر با تو بودن خطا است و من گناهکار ،من گناه کردن را با تو دوست دارم… بی مهری هایت به حساب دلم ، اشکهایم را که در می آوری نیز به حساب چشمانم من این حساب اشتباه را دوست دارم…. [h=3]نویسنده :» مهدی لقمانی : [/h]
