پاسخ : الونک تنهایی من هيچـــ كســ ويراني ام را حســـ نكرد روز رفتنــــــــت را به خاطــــــــــر داری ؟ کفــــــش هایــــت را بغل کــــــــرده بــــودی . . . مبـــــادا صدایـــــش گوش هایـــــم را آزار دهـــــــــد ! ! ! نـــــوک ِ پا ، نـــــوک ِ پا دور شــــدی از همیـــــن گوشــــهـ کنــــار . . . و امــــــــروز بی ســــــر و صـــــــــدا پیدایـــــت شد تـــــا بــــه رخ نکشـــــــــی اشتباهاتـــــــــــــم را ایـــــن بـــــار کفــــش هایـــــت را می دزدم مبــــــــــادا فکـــــر ِ رفتــــــــــن به ســـــرت بزنــــــــد
پاسخ : الونک تنهایی من گمـــــــــان می کـــــردم وقتــــــــی نبــــــ ـــــــ ــــــــ ــــــــاشم دلـــــت می گیــــــ ـــــــ ــــــــ ــــــــرد 1 روز 1 ماه 1 سال از رفتنــــــ ـــــــ ــــــــ ــــــــم می گذرد . . . چه خیـــــال ِ بیهوده ایـــــــ وقــــتی دلت با دیگریســــــــت ...
پاسخ : الونک تنهایی من مـَــن .. طَعـــم شیرین یافتن را در طَعم تلــخ از دَستــــ ـــ ـ دادن یافتــَـم و در این میان سَهم من تنهـــــا یک یادَتـــ ـــ ـ به خیر ساده بود ..
پاسخ : الونک تنهایی من شبــهایم پــُــر شــده از خواب هایی کـ در بیــداری انتظارش را دارم می دانــی بیا بنشین اینجــا تا برایت کمــی دَردُ دل کنم ... از تو چــه پنهان ، شبهــا در خواب ، رخت ِ عروســی را به تن دارم کـ دامادش تــویـــی خوشحال کننــده است نــه ؟ اما همیشــه رخت ِ عروســی ، خبــر از مــرگ بوده !!! نکنـــد نیاییُ من اینجــا از غصه دلتنگــی ِ نیامدنت بمیـــرم ؟!!! تو تعبیـــر ِ خواب بلــدی دلکــــم ؟ بیــا تعبیـــر کن کـ تا تو فاصلــه ایی نمــانده بیــا و دلخــوشیم را برایم به باور تبدیل کن فقط بیـــا بودنتـــ را می خواهم ... "
پاسخ : الونک تنهایی من در آغوشـم کـ ِ مۓ گیــرۓ آنقــَــَدر آرام مۓ شوم کـ ِ فـَـراموش مۓ کنم بـایـ ـد نفس بکشم ...
پاسخ : الونک تنهایی من با ساعت دلم وقت دقیق آمدن توست! من ایستاده ام: مانند تک درخت سر کوچه با شاخه هایی از آغوش با برگ های از بوسه با ساعت غرورم اما ! من ایستاده ام: با شاخه هایی از تابستان با برگ هایی از پاییز هنگام شعله ور شدن من! هنگام شعله ور شدن توست! ها . . . چشم ها را می بندم ها . . . گوش ها را می گیرم با ساعت مشامم اینک: وقت عبور عطر تن توست
پاسخ : الونک تنهایی من دلتنگى باز هم حضور سنگینش را تحمیلم میکند. چه بنویسم از این همه روزها و لحظه هایى که به قول آینه در خود میشکنم اما غرور بغض نشکسته ام را به آهى سرد فرو مینشاند... خسته میشوم از این همه غبار ... دست تو ، دست مهربان و پاک و معصومت... اما کجاست؟؟؟ میترسم از من متنفر باشى...ببخش که اینقدر بى پروا سخن میگویم... نتوانستم دوست بدارم ... اما تو را دوست میدارم ... تو را که هرگز از دست نخواهم داد... و تو مهربانى را یادم دادى... روحم شکسته و خستست...درست مثل جملاتم... مثل کلماتى که در میان هق هق گریه بریده بریده میگویم... بگذار سبک شوم... ساعتها میگذرد ... به خود که مى آیم چشم هایم خیس خیس است... مدتها گریه نکرده بودم...
