گياهشناسي زعفران گياهي است چند ساله به ارتفاع 10 تا 30 سانتي متر و داراي كُرمي سخت، مدور گوشتدار و پوشيده از غشاهاي نازک و قهوه اي رنگ است. منشاء اصلي آن، نواحي مختلف آسيا بوده، ولي امروزه با توسعه هاي که پرورش آن پيدا نموده در نواحي مختلف يافت مي گردد. از وسط پياز زعفران که در واقع قاعده ساقه گياه محسوب مي شود، تعدادي برگ باريک و دراز خارج مي شود که سطح فوقاني آنها سبز، سطح تحتاني آنها رنگ سبز روشن دارد. از وسط آنها نيز ساقه مولد گل خارج مي شود که در انتها به يک تا سه غنچه مولد گل ختم مي گردد. اين غنچه ها معمولا" در فاصله ماههاي مهر تا آذر مبدل به گل مي شود. گلهاي زعفران ظاهر لوله اي باريک و منتهي به 6 تقسيم بزرگ به رنگ بنفش و يا بر حسب واريته هاي گياه به رنگهاي گلي و ارغواني دارند. تعداد پرچم آنها 3 و مادگي آنها مرکب از خامه دراز منتهي به كلاله سه شاخه به رنگ قرمز و نارنجي است. زعفران موجب سهولت هضم مي شود و به علت داشتن اسانس اثر محرک بر روي سلسله اعصاب دارد. از نظر درماني داراي اثر مسکن بر روي اعصاب سطحي بدن است. زعفران اثر مسکن سرفه در برونشيت هاي مزمن دارد. از زعفران مي توان جهت رفع بيخوابيهاي منشاء تحريکات مغزي، حالات تشنجي ودرد دندان استفاده بعمل آورد. از گذشته هاي دور از اين گياه به عنوان طعم دهنده و چاشني مواد غذايي استفاده شده است.
