رمان عاشقانه و زيباي"♥در آغــوش رویــا♥"

فـــصل اول




اسمان پر از ستاره بود.ستاره ها چشمک زنان در اسمان می درخشیدند .رقص انها و ماه بقدری جلوی دیدش را گرفته بود که متوجه حضور او نشد.اهسته زمزمه کرد: دلم برات تنگ می شه !
صدای او را شنید مثل همیشه امیخته ای از طنز و نرمش در صدایش موج می زد.
_ من زود برمی گردم.خیلی زود.نه سال مثل برق و باد می گذره.
قطره اشکی جلوی چشمش را گرفت.
_ تو می خوای بری ایتالیا.چند سال دور از من ! پس....پس من چه کارکنم ؟.
_ من برمی گردم .برای همیشه.تو منتظر می مونی .مگه نه؟
نگاه قهرالودی به سویش کرد و موذیانه گفت : اگه بگم نه ، چی می گی؟
پوزخند او را حس کردم. اون قدر اینجا می شینم که بگی اره ، مگه من چند تا شیدا دارم که بخوان بهم جواب منفی بدن؟
سرش را به طرف دیگر چرخاند و گفت : اگه شیدا رو دوست داشتی ترکش نمی کردی.
صدای او را شنید صدایش واقعا خوش اهنگ و گوش نواز بود.
_ مگه می خوام برای همیشه برم؟ فقط چند سال.........
نگذاشت بیشتر از ان ادامه بدهد.پرتوقع به نیمرخ مغرور و پرشکوه او نگاه کرد.چقدر جذاب و خواستنی بود.
_ جوری از چند سال حرف می زنی انگار فقط یکی دوروزه.
نگاه او را چون همیشه با مهرو عطوفت دید.
_ شیدا... من فقز یکی دو روز دیگه ایرانم ، دوست داری که این چند روزه رو با ناراحتی و غصه سپری کنم؟این طور می خوای؟
غمگین به اسمان زل زد.هیچ ابری در اسمان پیدا نبود.گفت : بدون تو .... اینجاخیلی سخته.
زیر چشمی نگاهش کرد.او هم به اسمان خیره شده بود.صدایش را لحظاتی بعد ، پراز شورو هیجان شنید.
_ بیا همدیگه را فراموش کنیم.
خیلی نرم گفت : من هیچ وقت تو را فراموش نمی کنم.
انگار او هم به این نکته می اندیشید.
_ پس بیا هروقت دلتنگ هم شدیم ستاره ها رو نگاه کنیم.یه پیوند جاودانه بین ما و ستاره ها.
باکمی تردید پرسید: مطمئنی؟
صدای او برای دلگرم کردنش کافی بود.
_ البته که مطمئنم .چی می گی؟ قبول می کنی؟
لبخندی بی اراده برلبانش نقش بست.جلوی روی او ، حق اعتراض نمی یافت.
_ باشه ، قبوله !
با لذت به اسمان می نگریست که کسی محکم تکانش داد:
_ شیدا ...شیدا پاشو .دیرت می شه ها.
دستش را روی چشمهاکشید و انها را مالید.بسختی پلکاهیش را گشود.هما خانم کنار تختش نشسته بود.باصدایی خواب الود گفت : سلام !
_ سلام به روی ماه نشسته ات.چقدر می خوابی دخترجون ؟ پاشو که مدرسه ات دیر می شه.
روی تخت نیم خیز شد و پرسید: مگه ساعت چنده ؟
هما خانم از کنار تخت او بلند شد و گفت : حدودا هفت.
خواب از سرش پرید: چی...؟هفت ؟
از روی تخت پایین پرید و گفت : وای خدا جون!دیرم شده.مگه من به شما نگفتم شیش و نیم بیدارم کنید؟
هما خانم کنار درگاه کمی مکث کرد.سپس بالبخندی گفت : اگه بهت می گفتم الان شیش و نیمه که بلند نمی شدی.
نگاهش به عقربه های ساعت افتاد.معترض نگاهش کرد و گفت: از ترس نزدیک بود از حال برم.
هما خانم به جای جواب گفت: تا تو لباس بپوشی و حاضر بشی، منم یه صبحانه مختصر برات درست می کنم.
قبول کرد و به طرف تختش رفت.بعد از مرتب کردن تخت و شستن سرو رویش به اشپزخانه رفت.همه سر میز نشسته بودند.صندلی کنار برادرش را به عقب کشید و نشست.هما خانم استکانی چای مقابلش گذاشت و پرسید: این اخرین امتحانه؟
لقمه ای را که درست کرده بود به دهان گذاشت.
_ نه ، دوتای دیگه مونده، بعد از اون می شینم خونه ور دل شما.
صدای سینا را شنید.هنوز همان شیطنت بچگانه در صدایش موج می زد: پس من اینجا چه کاره ام؟
چشم غره ای به او رفت و از زیر میز محکم به پای او کوبید، طوری که صدای سینا در امد.
_ فراموش کردی سینا؟
سینا باصدایی ناله مانند پرسید: حالا چرا می زنی؟ فهمیدم دیگه!
علی اقا ، روزنامه را کنار گذاشت و رو به ان دو باکنجکاوی پرسید: موضوع چیه ؟
شیدا خود را به نادانی زد: چه موضوعی پدرجون؟
_ همون موضوعی که شما خواهر و برادر رو این قدر به هیجان اورده.
با تهدید به صورت سینا نگریست .سپس با لبخند تصنعی گفت : چیزی نیست.
سینا در ادامه گفت : منظورش اینه که چیز مهمی نیست.
سعید لیوان شیرش را سرکشید و پرسید : حالا این چیز ، چی هست؟ شیدا صبحانه اش را نیمه کاره رها کرد و گفت : بزودی می گیم.
طوری به سینا نگاه کرد که او متوجه شد و متعاقبش از جابرخاست و بعد از تشکر از مادر ، پشت سر او اشپزخانه را ترک کرد.شیدا پشت در اشپزخانه ایستاده بود و به دیوار تکیه داده بود.با دیدن او ، غضب الود و ناراحت گفت : جناب جارچی!مگه جنابعالی قول نداده بودی تا وقتی مطمئن نشدی به کسی چیزی نگی؟چی شد؟ چرا این قدر زود زدی یزر قولت؟
سینا ملتمسانه گفت : به جان خودت از دهنم پرید.
_ یه بار سینا... فقط یه بار ازت خواستم که رازداری کنی، اگه تونستی.
سینا دستهایش را به علامت تسلیم به هوا برد: ببخشید.اشتباه کردم.حالا لطفا خنجرتون رو از بیخ گلوم بردارید.
بی اعتنا به عذرخواهی او به طرف اتاقش رفت تا حاضر شود.جلوی در اصلی کیفش را از چوب لباسی برداشت و همان طور که بندهای کفشش زا می بست، صدای زنگ در را برای چندین بار پیاپی شنید.نگاه کوتاهی به اینه کرد و باصدای بلند گفت: او مدم.
با بانگی نسبتا بلند خداحافظی کرد و دوان دوان طولحیاط را طی کرد و بعد از کشیدن نفس عمیق، در را گشود: سلام.
_ سلام ، هیچ می دونی چند دقیقه است دارم زنگ می زنم؟
_ پوزش خواهانه گفت : معذرت می خوام.مروز دیر از خواب بیدار شدم.
صدای معترض او را شنید: مطابق معمول ، بهانه همیشگی.
بالبخندی همراه با شیطنت گفت : خب عزیزم، من که علم غیب ندارم که بدونم تو امروز با راننده تون می ری دبیرستان یا می ایی دنبال من.
نگاهی به سرکوچه کرد و گفت : می بینم که از قرار معلوم امروز هم سر راننده ات رو شیره مالیدی.
لیلی لبخندی تحویلش داد و گفت : فرستادمش پی نخود سیاه.تو چطوری؟ درسات رو خوندی؟
بند کیفش را محکمتر از قبل در دست فشرد: اره اما به یک مشکل برخوردم .هرکاری کردم نتوانستم حلش کنم.
_ رسیدیم مدرسه نشونم بده، شاید بتوانم حلش کنم.
_ باشه حتما.
لیلی نفس عمیقی کشید و گفت : امتحانات که تموم بشه خونه نشینی هم شروع می شه.
شانه اش کمی به بالا تمایل کشید و گفت : توکه بیکار نمی مونی.پس ارشیا چه کاره است؟ پسر عمویی به اون نازنینی.تورو هر روز توی شهر می گردونه.
لیلی پوزخند تمسخرامیزی زد و گفت : خواهشا دیگه اسم این پسره لات اسمون جل رو جلوی من نیار.هروقت که می بینمش باورکن دلم می خواد زمین دهن بازبکنه و ببلعدش تا دیگه نبینمش.
شیدا بی اراده خندید و گفت : اگه دوست نداری باهاش مراوده کنی، خب نکن.چرا این قدر خودتو عذاب می دی؟
لیلی اه کوتاهی کشید، سپس بانگاهی عاقل اندرسفیه به او گفت : توهم حرفایی می زنی، حالا خوبه که تو وضع منو بهتر از خودم می دونی.من معاشرینم رو خودم انتخاب نمی کنم که هروقت دلم خواست باهاشون قطع رابطه کنم.
بی اختیار از دهانش پرید: تا حدودی بهت حق می دم که از خانواده ات بترسی، ولی تو دیگه شورشو دراوردی.شدی عین عروسک کوکی که هرکاری رو که پدرو مادرت ازت می خوان انجام می دی.کمی هم شهامت داشته باش.
لیلی لب برهم فشرد.انگار دوست نداشت همه مکونات قلبیش را یکباره بیرون بریزد.
_ من ... من نمی تونم.فکرش... خیالش هم که به سرم می زنه حس می کنم موهای تنم سیخ شده.همون یه باری که توی روشون وایستادم برای هفت پشتم بسه.اون شب او قدر کتک خوردم که حد نداشت.تو که روز بعد اومدی دیدنم ، دیدی که چه شکلی شده بودم.
چشمان لیلی از یاداوری مجدد ان ماجرا ، پر از اشک شدند.شیدا بنرمی دست او را فشرد و با مهربانی گفت:
_ منو ببخش.اصلا دوست نداشتم با حرفام ناراحتت کنم ، ولی بعضی اوقات بدون این که بخوام بعضی چیزها از دهنم می پره.
لیلی با دستمال کاغذی، رطوبت اشک را از چشمانش گرفت.باصدای بغض الودی گفت : تو تقصیری نداری که به خاطرش عذرخواهی کنی.من هم با حرفات موافقم، ولی... چه کنم که جرات ابراز وجود ندارم. چون کوچکترین حرف یا حرکتی از جانب من، باعکس العمل شدید پدر و مادرم مواجه می شه.بنابراین چاره ای نیست جز... سوختن و ساختن.
شیدا ساکت ماند.دلش نمی خواست بیشتر از ان ، اسباب رنجش لیلی را فراهم اورد، بنابراین سعی کرد با تغییر موضوع گفتگو، لیلی را از ان حال و هوا خارج کند، به همین خاطر با هیجان گفت : راستی.... قضیه خودم رو بهت گفتم ؟
لیلی سری تکان داد و متعجب پرسید: کدوم قضیه؟
با اشتیاق دست لیلی را محکمتر از قبل فشرد و گفت : بزودی توی بیمارستان مشغول به کار می شم.
_ جدی؟
سرش را با هیجان خاصی چندبار به بالا و پایین حرکت داد و گفت : اره..!دیشب با سینا راجع به شغل اینده ام صحبت می کردم، سینا بهم گفت اگه دوست داری داشته باشم می تونه توی بیمارستان محل کارش پارتی من بشه.باورت می شه لیلی؟در این صورت می شم خانم پرستار شیدا صارمی.دیشب از شدت هیجان تا دم دمای صبح بیدار بودم.سینای بیچاره رو هم وادارکردم پابه پام در شب زنده داریم شریک باشه.فکر می کنم الان به جای مریضا روی تخت معاینه دراز کشیده باشه.
شیدا ابدا متوجه نبود که هروقت اسم سینا را جلوی لیلی می اورد ، سرخی خوشرنگی گونه های چال افتاده او را می پوشاند.لیلی نگاهی به او کرد و پرسید: بردارت می تونه پارتی من هم بشه؟راستش خیلی دلم می خواد توی بیمارستان به عنوان پرستار کار کنم.
شیدا با شادی گفت : البته که می تونه.ولی تو که.......
سکوتش موجب شد لیلی اهی بکشد و بگوید: اره حق با توئه.من نمی تونم..... یعنی اجازه شو ندارم.
شیدا با حسرت گفت : کاش می تونستی یه جوری بابا و مامانت رو راضی کنی تابا همدیگه بریم سرکار.ما از اولین روز مدرسه باهمدیگه هستیم ، همیشه هم کاری کردیم که با همدیگه بمونیم
لیلی اه دیگری کشید و بالبخند تلخی گفت : می دونی که نمی شه.در هرحال برات خوشحالم.
شیدا اهسته تشکر کرد، سپس درکنار او از دربزرگ دبیرستان گذشت.بعد از پایان امتحان، لیلی خود را به شیدا که به دیوار تکیه داده و منتظرش امدنش بود، رساند و پرسید : چطور امتحان دادی؟
شیدا با رضایت گفت : خیلی خوب ، فکر می کنم نمره کامل رو بگیرم.
کیفشان را به دوش انداختند و به طرف شیر اب خوری پیش رفتند.بعد از نوشیدن جرعه ای اب، لیلی که ناراخت و شرمزده به نظر می رسید گفت : امروز باید تنها برگردی خونه!
باتعجب به او نگریست و پرسید: چرا؟!
لیلی مغذب و عصبی بود و گفت : باید برم خرید.
لبخند از لبان شیدا پرید : یکی دیگه؟
لیلی با ناراحتی سرش را تکان داد.
_ این دیگه کیه لیلی؟از قوم تاتاره یا مغول، نکنه رئیس جمهور امریکاست؟
_ مرده شور همه اینارو ببره.بهتر از نادرن.
_ نادر؟!
لیلی با اکراه گفت : همون پیرمردی که شریک کاری پدرمه.
شیدا متحیر و بهت زده تکرارکرد: چی؟....یه پیرمرد؟ لیلی.... درست شنیدم؟ خواستگار جدید تو یه پیرمرده؟
_ اره.
لیلی شرمگین سر به زیر انداخت و گفت : اره؟
شیدا خشمگین و ناراحت باصورتی گلگون پابه زمین کوبید و پرسید: چطور پدرت راضی شده که اون مردک بیاد خواستگاری تو ؟
لیلی پوزحند تمسخر امیزی زد و گفت : مثل اینکه تو نشنیدی چی گفتم.اون شریک پدرمه و صاحب میلیونها تومن پول.فکر می کنی
درم من رو به اون ترجیح می ده؟
_ تو دیوانه ای لیلی.دیونه.این یعنی بدبخت کردن خودت.می فهمی؟
لیلی منفعل و پریشان پرسید: شیدا چی می گی؟ اصلا می فهمی؟ مگه من به یه زبون دیگه دارم باتو حرف می زنم؟
شیدا عصبانی پرسید: می گی تو جرات مبارزه با سرنوشت رو نداری؟
لیلی ناراحت و سربه زیر گفت : سرنوشت من ، دست خودم نیست.
شیدا به سختی خودش را کنترل می کرد .همیشه از تسلیم محض بودن بیزار بود.
_ جدی جدی تو دیوانه ای لیلی.منظورت از این حرف چی بود؟ پس فکر کردی سرنوشت ماروکی رقم می زنه؟ ارواح؟
لیلی باصدایی بغض الود گفت: تو نمی فهمی چی داری می گی.
شیدا خشمگین گفت : پس بفرمایید من نفهم هم بودم و خودم خبر نداشتم.
راننده لیلی جلوی در دبیرستان منتظرش بود.
لیلی با ناراحتی گفت : نه من ، نه تو و نه هیچ کس دیگه نمی تونه کاری بکنه، هیچ کاری.
_ می خوای خودت رو تسلیم کنی؟
لیلی با لحنی دردالود گفت : فکر می کنی چاره دیگری هم دارم؟
_ این همه خواستگار داری، چرا این؟
_ دست من نیست .خوبه اینو تو بهتر از من می دونی.
صدای راننده رشته کلامشان را از هم گسست: می بخشید خانم! سوار نمی شین ؟ اقا فرمودند زود تشریف بیارید خونه.
لیلی بی ان که حتی نیم نگاه به او بیندازد گفت : منتظر باش!
باچشمانی پر از اشک به شیدا نگریست.او را هم هم چنان ناباور می دید.
_ چیه ؟ چرا این جوری نگاهم می کنی؟ مگه تا حالا منو ندیدی؟
شیدا لبانش را باپوزخند استهزاامیزی کج کرد: همیشه این روتو می دیدم.حالا فرصت کردم اون طرف سکه رو هم می بینم.
لیلی هم پوزخندی زد و گفت : زیاد به چشمات فشار نیار.عینکی می شی.من دوطرف یک رو هستم.
زمزمه کزد : خدای من .... لیلی تو .....
لیلی سر به زیر انداخت و گفت : می بخشی، ولی دیگه باید برم.زیادی معطل کردم.
_ دوست داشتم مثمر ثمر واقع باشم.
سعی کرد با شوخی ذهن او را به سوی دیگری معطوف کند.
_ تو نیش نزن حضرت مار، مثمر ثمر بودن پیشکشت.
به جای لبخند ، زهر خندی برلبان شیدا شکفت .
_ چقدر بامزه شدی لیلی.
_ به قول خودت اون روی سکه ام.
به سردی گفت : فردا می ایی دنبالم یا نه؟
_ نمی دونم ، ولی منتظر باش.اگه سر ساعت نیومدیم بدون که دیگه پیدایم نمی شه.
دست او را فشرد و گفت : باشه ، پس تا فردا...خداحافظ
ماشین پدر لیلی از مقابل پایش پرواز کرد ، در حالی که شیدا میان بهت و حیرت با خود می اندیشید چگونه این خبر را به سینا بدهد.
شیدا سعی می کرد بدون ناراحت کردن خودش و سینا قضیه را به او بگوید، اما این امکان نداشت .معمولا در صحبت با سینا، تن صدایش بالا می رفت و همین او را حسابی ناراحت می کرد.سینا با نگرانی پرسید: تو مطمئنی که اونها مجبورش می کنن؟
_ فکر می کنی دیوانه شده ام این وقت روز بدون هیچ دلیل خاصی باهات تماس بگیرم، اونم فقط به خاطر نگران کردنت؟
صدای سینا گرفته به گوش رسید: نه،ولی ....شیدا تو یه روز بهم گفتی که محرم اسرار لیلی هستی.راست گفتی؟
_ مگه تا به حال از من دروغ شنیدی؟
_ نه نه فقط می خواستم مطمئن بشم که عین همینه.
_ خب معلومه که هستم.من تنها دوست صمیمی و نزدیک لیلی هستم.بالاخره نمی خوای بگی چرا این سوال رو پرسیدی؟
_ باید قول بدی راستش رو بهم بگی.باشه؟
بابی حوصلگی گفت : می دونی که بلد نیستم دروغ ببافم.باشه بهت قول می دم.
_ اون ...یعنی منظورم لیلیه ....فکر می کنی به کسی علاقه داشته باشه؟
حرفش شیدا را به فکر فرو برد.هیچ جوابی برای گفتن نداشت.سکوتش سینا را نگران کرد.پرسید:الو...شیدا گوشی دستته؟
باحواس پرتی گفت : هان...!اره دستمه.
_ نگفتی، تا به حال در این مورد باهات صحبت کرده یا نه؟
_ اون دختر عفیف و پاکدامنیه و تا به حال در این مورد چیزی به من نگفته .
_ فکر می کنی ...بتونی باهاش صحبت کنی؟پ
_ راجع به تو ..؟ فکر نمی کنم بتونم توی قلب سنگی لیلی نفوذ کنم و علاقه تو رو توش تزریق کنم.
_ تو که عوض امیدواری فقط ناامیدم می کنی.
_ خیلی خب اقا داداش.حالا که اینطوره خودت قضاوت کن.اگه جای من بودی بغیر از این کار که من دارم می کنم، چه کار می کردی؟
_ چرا من خودم رو جای تو بذارم؟ تو خودتو جای من بذار ببین چه کار می کردی.
_ ببین ، نه من نمی تونم خودمو جای تو بذارم نه تو می تونی جای من باشی، ولی یه کار می تونم برات بکنم، اونم اینکه با لیلی صحبت کنم.اگه جوابش مثبت بود تکلیف تو.... خب معلومه ولی اگه جوابش منفی بود، شرمنده.... باید عشق لیلی خانم را فراموش کنی.
سینا خنده ای عصبی کرد و گفت : تو هم با این کمکت ....چقدر به فکر منی.
هما خانم با ظروف وارد سالن شد.باعجله گفت: درمورد پیشنهادم فکرکن.می دونی که به غیر از این هیچ کاری از دستم برنمیاد.
_ باشه .تونستم فکرش رو می کنم.
_ باهام کاری نداری؟ دیگه باید قطع کنم.
_ نه .شیدا، فکر نمی کنی اگه زودتر از این اقدام می کردم موفق تر بودم؟
شیدا با محبت خواهرانه گفت: نمی دونم، ولی شاید اگه اون بلاها رو سرش نمی اوردی قضیه راحت تر حل می شد، اما حالا......
سینا حرفش را قطع کرد و پرسید: تاکی می خوای هر موضوعی رو که به لیلی مربوط می شه به کارای من ربط بدی؟ من که همه چیز رو
بر ات تعریف کردم.اون هم بی تقصیر نبود.
_ می دونم ، ولی......
صدای هما خانم رشته کلام را از دستش خارج کرد: شیدا!پس کی این مکالمه شماها تموم می شه ؟ غذا از دهن افتاد.
دست روی گوشی مقابل دهانش گذاشت و گفت : دیگه تموم شد.شما بخورید و منتظر نشید .الان میام.
_ تو بهتره حرفات رو تموم کنی، تا اون موقع غذاها رو دوباره گرم می کنم.
_ واقعا شرمنده ام. دیگه تموم شد.الان میام.
سپس خطاب به سینا گفت : من دیگه باید برم .کاری نداری؟
_ نه ، راستی تا یادم نرفته یه موضوع مهم هست که وقتی اومدم خونه یادم بنداز بهت بگم.
_ باشه. مواظب خودت باش.فعلا.....
بعد از پایان مکالمه اش متوجه ساعت شد.تقریبا یازده بود و او لباسهایش را هنوز به تن داشت.از جابرخاست و به اتاقش رفت تا لباسهای مدرسه اش را عوض کند.
شیدا با دلسوزی نگاهی به ظاهر خسته و افسرده سینا کرد و گفت: ظاهرت خیلی خسته نشون می ده.نباید تا این حد به خودت فشار بیاری.باید کمی هم به فکر سلامتیت باشی.
سینا صندلی میز مطالعه را عقب کشید و برعکس روی ان نشست و گفت: تا وقتی این ماجرا همچنان ادامه داره، توهم منو این جوری خواهی دید.
_ اخه چرا ؟ چرا این قدر به خودت ریاضت می دی؟ تو مثلا داری پزشکی می خونی، ولی به نظر من خودت از همه مریض تری.
_ جدی فکر می کنی بعمد این کارا رو می کنم؟ واقعا که......
_ توی این راه از بین می ری سینا.اینو دارم جدی بهت می گم.
سینا اهی کوتاه کشید.شیدا لحنش را نرمتر و محبت امیزتر از سابق کرد و گفت : من می خوام توی این یک هفته تکلیفت رو روشن کنم. جمعه همین هفته می خوام برم خونه شون.خوشبختانه امتحانا تمون هم تا اون موقع تموم شده و برای لیلی هم مشکلی پیش نمیاد.
سینا با وحشت گفت : نه ، نه الان خیلی زوده.بذار برای یه وقت دیگه.
شیدا ناراحت وجدی از کنار تختش بلند شد و گفت : پس می شه بفرمایید اگه الان وقتش نیست، کی وقتشه؟ تو توی این یک سال خودت رو از بین بردی.اصلا به اینه نگاه کردی قیافه ات رو ببینی؟ درست مثل میت شدی.
صدایش بلند بود و همین سینا را پریشان کرد.بلند شد و با نرمش گفت : هرچی تو بگی، فقط داد نزن .این جوری ابرومو می بری.
برلبان شیدا لبخند موفقیت امیزی نقش بست و بی اختیار گفت: سینا مطمئن باش اون قدر زیبا هستی که دل همه دخترا رو ببری.گمون نکنم لیلی هم از این قاعده مستثنی باشه.
صورت سینا رنگ گرفت و با صدایی زیر پرسید: اینو جدی گفتی یا فقط برای دلخوش کردن من؟
_ می دونی که اهل الکی دلخوش کردن کسی نیستم.نه ! کاملا جدی گفتم.
سینا یکباره یاد موضوعی افتاد که می خواست با او درمیان بگذارد.از حواس پرتی اش شکایت کرد و دست به جیب کتش برد و پاکت نامه ای را از ان خارج کرد و به شیدا نشان داد و با شیطنت پرسید: حدس بزن این از طرف کیه؟
شیدا از جابرخاست و نامه را از دست او قاپید و با خوشحالی گفت: سیاوش !
سینا دست روی دهان او گذاشت و پرسید: فهمیدم.حالا چرا داد می زنی؟
شیدا بی توجه به حرف او نامه را از پاکت خارج کرد و پرسید: کی به دستت رسید؟
سینا به او نگاه کرد و گفت: امروز صبح بعد از رفتنت به مدرسه.حسن اقا با خوشحالی نامه رو نشونم داد و گفت،( از خارجه) من هم دیرم شده بود، بردمش بیمارستان، به هیچ کس هم نگفتم تا روز قبل از ورودش همه رو حسابی ذوق زده کنیم.
چشمان شیدا از خوشحالی برق زد: مگه داره برمی گرده ایران؟
_ اره، سه روز دیگه اینجاست.چهارشنبه.
_ پس تا رسیدنش فرصت کافی برای یه خونه ت*** مفصل داریم.
سینا متعجب پرسید: مگه غریبه اس؟
با تغییر نگاهش کرد و گفت: مثل اینکه حواست نیست.اون داره بعد از نه سال برمی گرده.فکر نمی کنی اگه این کارو نکنیم رفتار توهین امیزی داریم؟
سینا شانه هایش را بالا انداخت و گفت: من که از این چیزا خبر ندارم.خانمها واردترن.
شیدا با خوشحالی انگشتانش را به حالت دعا درهم فرو برد و گفت: وای... نمی دونی سینا چه احساسی دارم.نزدیکه از خوشحالی به پرواز دربیارم.وقتی که می رفت تقریبا همسن و سال حالای من بود.الان دیگه باید یه مرد حسابی شده باشه.مسلما موقع دیدنش از هیجان غش کنم.وای...............
لحن هیجان زده شیدا، سینا را به خنده اند اخت. از روی صندلی بلند شد و گفت:
_ فعلا غش نکن تا خبر دوم رو هم بشنوی، بعدش هرچقدر دلت خواست غش کن.
_ خبر دوم؟!
_ تو در بیمارستان استخدام می شی.
قبل از ان که شیدا از خوشحالی فریاد بزند با عجله گفت: اما........
چشمان شیدا بازتر از حد معمول به او خیره ماند: اما چی.....؟
_ باید یه دوره اموزشی سه ماهه رو سپری کنی.
به چشمان کشیده و سبز رنگ سینا خیره ماند.شیطنت در نگاهش بیداد می کرد.برای انکه مطمئن شود سر به سرش نمی گذارد گفت:
_ جدی می گی یا شوخی می کنی؟پ
_ شوخیم چیه؟
با قاطعیت پرسید: سربه سرم که نمی ذاری؟
سینا خنده ای کرد و گفت: برای چی باید این کار رو بکنم؟ هنوز اثار کتکهایی که دفعه قبل بهم زدی روی بدنم مشهوده.باوجود این فکر می کنی جرات می کنم سربه سرت بذارم؟
شیدا با خوشحالی خودش را در بغل سینا انداخت و گفت: خیلی دوستت دارم داداش سینا، تو....تو بهترینی.
سینا با خنده او را از خود جدا کرد و با شیطنت گفت: خداکنه. من که از خدامه.
ان قدر سرحال بود که حرف سینا را بی پاسخ گذاشت.صدای هما خانم متعاقب درزدنش شنیده شد.
_ شما دوتا چقدر حرف برای گفتن دارید؟ تموم کنید بیایید سر میز.بقیه منتظرتونن.
هردو با نگاهی به هم همزمان گفتند: اومدیم.
و شاد خوشحال از اتاق خارج شدند.



فصل دوم




شیدا با لجاجت ، سبزیهای پاک شده را می شست در همان حال گفت: حالا مگه چی شده؟ یه زنگ بزنید داداش سیامک و مینا رو دعوت کنید شب بیان اینجا.
هما خانم که از اصرار او کلافه شده بود با بی حوصلگی گفت : بس کن شیدا.اونا که همین دیروز اینجا بودن.
اب کشیدن سبزیها تمام شده بود.انها را درون ابکش روی ظرفشویی گذاشت و به کابینت تکیه کرد و گفت:
_ خب حالا مگه چی شده ؟ دلم واسه شون تنگ شده.
هما خانم با تمسخر پوزخندی زد و گفت : جدا؟ ... به همین زودی؟
_ اگه بهشون بگین بیان یه خبر خوب و دست اول بهتون می دم ها.
_ بس کن شیدا، اصلا تو چه اصراری داری که اونا امشب بیان اینجا؟
شیدا با عجله گفت : برای اینکه اومدن اونها باخبر من در ارتباطه.
بعد دستهایش را دورکمر هما حلقه کرد و ملتمسانه کنار گوشش گفت : قبول کنید دیگه مامان! حالا یه بار که هزار بار نمی شه.
هما گفت : ولم کن شیدا !
شیدا که ملایمت او را دید ، محکمتر فشاری به کمرش وارد کرد و گفت : تا قبول نکنید ولتون نمی کنم.
_ خیلی خوب قبوله، حالا ولم می کنی؟
شیدا گونه او را بوسید و با شادمانی گفت : مرسی مامان.تافی می کنم.
هما سربرگرداند تا شیدا لبخند گوشه لبش را نبیند.شیدا او را رها کرد و تا درگاه اشپزخانه پیش رفت.پشت در اشپزخانه لحظه ای مکث کرد و دوباره به عقب برگشت و با لحن پر محبتی گفت : راستی مامان !
هما نارضی به طرفش برگشت: دیگه چیه ؟
با خنده گفت : هیچی ، فقط می خواستم ببینمت.
هما ابرویش را در هم گره کرد و گفت : منو دست میندازی ورپریده؟
شیدا با لبخند نگاهش کرد و گفت : نه به خدا فقط می خواستم بگم..... الهی فدات بشم.
هما زیر لب لعنتی را نثار شیطان کرد و پشت به او گفت : لوس نشو.
باشیطنت گفت : راست گفتم ها.
_ برو بچه، برو این اداها رو برای یکی دربیار که تو زبون دراز رو نشناسه.
_ یه دفعه بگید افتاب پرست دیگه.بله ؟
_ تا پشیمون نشدم از حریم من برو بیرون.
شیدا با لحن کشداری به شوخی گفت : پس با عرض پوزش از سرکار عالیه، مامان خانم محترم، حریم کبریایی ایشون رو ترک می کنم.
و منتظر نشد تا هما جوابش را بدهد و از اشپزخانه خارج شد.هما به عقب برگشت و چون او را ندید، لبخندی محبت امیز ، ناخواسته برلبانش جای گرفت. یاد جوانیهای خودش افتاد و بی اختیار اه کشید و زمزمه کرد،( حیف .. چقدر زود گذشت. انگار همین دیروز بود.) بوی سوختنی باعث شد به خود اید، با عجله به سراغ سیب زمینی ها رفت تا انها را از ماهی تابه خارج کند.
سیامک به همراه همسرش مینا، وارد حیاط شدند.شیدا گونه مینا رابا محبت بوسید و گفت: دلم واسه ات تنگ شده بود.خوب شد که اومدید.
مینا به حیاط اشاره کرد و با خنده گفت : ما که جای پامون هنوز روی زمین مونده.
سیامک دست دورگردن شیدا انداخت و گفت : می گن دل به دل راه داره.قبل از این که تو زنگ بزنی، مینا داشت می گفت بیام خونه وسایلی رو که دیروز جاگذاشته بودم بردارم.
گوشه حیاط کنار حوض روی فرش نشستند و شیدا به شوخی گفت: یعنی می گی سرم کلاه رفته؟
مینا نگاهی به سیامک کرد و گفت : یه چیزایی توی همین ردیف .
شیدا سینی محتوی چند لیوان شربت را به دست گرفت و جلوی هرکدام نگاه داشت که صدای هما را شنید.هما با حالتی بامزه رو به انها گفت:
_ امروز از صبح، شیدا دم گرفته بود که باید از شما دعوت کنیم بیایید اینجا.من که دیگه چیزی برام نمونده.اگه از سرم عکس بگیرن، توش مغز نمی بینن.شیدا امروز مخم رو خورده.
_ مامان !
لحن شیدا همه را به خنده انداخت.سیامک کمی جا به جا شد تا جا را برای او بازکند.سپس گفت : اتفاقا شیدا بموقع این کار را کرد ، چون امشب من باید شام درست می کردم.
شیدا با بدجنسی و شیطنت گفت : نباید اینو می گفتی داداش، حالا شام رو افتادی.
سیامک لبخندی زد و گونه او را کشید و گفت : تو هم که منتظری از اب گل الود ماهی بگیری.
ورود سینا به حیاط که با حوله کوچکی مشغول خشک کردن رطوبت موهایش بود، راه را برای جواب شیدا بست.باورود او همه با هم گفتند:
_ عافیت باشه.
سینا با گفتن سلامت باسید، کنار سعید نشست و لیوان شربت جلوی او را برداشت و سرکشید که صدای شیدا را شنید:
_ شکمو ! اون مال سعید بود.
سینا به سعید نگاه کرد.محجوبتر از انی بود که اعتراض کند.بالحن بامزه ای رو به شیدا گفت: شاه ببخشید، شاه قلی نبخشید. در ضمن از تو که چیزی کم نشده ، جلوی روت دوتاداری.
نگاه معترض شیدا ، راه را برای ادامه شوخی سینا بست.سیامک نگاهی به حاضرین کرد و گفت:
_ ما حاضریم .نمی خواهید بهمون بگید که برای چی ما رو احضار فرمودید؟
شیدا با لحن بی پرده او به خنده افتاد.بالبخندی کنترل شده برلب به سینا نگریست و او گفت:
_ مگه نمی شه دا ادم برای برادر و زن برادرش تنگ بشه؟
سیامک با شیطنت گفت : تو شاید ، ولی شیدا....نه ! این خواهر ما خیلی دل سنگه.
مینا رو به سینا کرد و پرسید : تو که می دونی قضیه چیه.نیست؟
سینا با شیطنت خاصی گفت : ای... یه کم، این ور و اون ور جیزایی می دونم.
هما باکنجکاوی به شیدا نگریست و بعد پرسید: پس درسته که امشب می خواین یه موضوعی رو بهمون بگین؟
شیدا بالبخندی موذیانه گفت : تقریبا.
_ چه موضوعی؟
سعید نگاهش کرد.شیدا دومرتبه گفت : بعد از شام بهتون می گیم.
سیامک به شوخی گفت : وقتی شیدا می گه بعد از شام یعنی قبلش امکان نداره چیزی بروز بده.من هم حوصله اصرار و التماس رو ندارم.سعید تو با شطرنج موافقی؟
سعید با سر موافقت کرد و ان دو از جابرخاستند تا به داخل ساختمان بروند. سینا هم به عنوان داور به انها پیوست .علی اقا برای حساب کتابهای تولیدیهایش رهسپار اتاق شد و ان سه تنها ماندند.مینا رو به شیدا پرسید: به من که می گی قضیه چیه، مگه نه ؟
شیدا شانه اش را بالا انداخت و با شیطنت، ولی خونسرد گفت : مگه تو با بقیه فرق داری؟
مینا با ناراحتی گفت : دست شما درد نکنه.
با اینکه متوجه منظور او شده بود، با این حال موذیانه گفت : سر شما درد نکنه.
هما از جابرخاست و رو به ان دو گفت : من می رم پیش بقیه.شما همین جا می مونید؟
شیدا گفت : نه ، ما هم می ریم شامو بکشیم.تو که میای مینا؟
_ به شرط این که توی اشپزخونه بگی قضیه چیه.
_ سریعتر بیا که تا غذا ته نگرفته زیرگاز رو خاموش کنم.
مینا زودتر از او خود را به اشپزخانه رساند.شیدا ظرفهای شام را از کابینت خارج کرد و روی میز کنار گاز گذاشت.مینا خورشت را هم زد و گفت: غذای مورد علاقه سیامک رو درست کردید.از کجا می دونستید قبول می کنیم بیاییم؟
با شیطنت گفت : برای این که توی اون یک هفته ای که خونه تون مهمون بودم، فهمیدم که سه شنبه ها نوبت کیه که شام بپزه، و البته این رو هم می دونستم که تو تا چه حد از کنسرو لوبیا متنفری.
مینا به شوخی گفت : دست رو دلم نزار که خونه.یه روز در میون مجبوریم کنسرو لوبیا بخوریم.
_ می بخشی که دخالت می کنم ، ولی... تو چرا بیرون از خونه کار می کنی؟ شما دوتا که به پول احتیاج ندارین.
مینا کفگیر را به دست گرفت و برنج را زیر و رو کرد و گفت : مساله اصلا پول نیست.من عاشق کارم هستم، برام لذت بخشه.
_ پس گشنگی تون هم باید لذت بخش باشه.
مینا خندید و در جواب گفت : ما گرسنه نمی مونیم.روزهایی که نوبت منه می ریم رستوران یا نیمرو و املت می خوریم، روزهایی که نوبت سیامکه ، غذا یا کنسرو لوبیاست یا کنسرو اسفناج یا کنسرو ماهی یا.........
می خواست ادامه بدهد که شیدا گفت : تو رو خدا بس دیگه.کنسرو پشت کنسرو... چه خبرته، دشمن جونتونید؟
_ اینو بهتره از برادر محترمتون بپرسید که اون قدر خسیسه که یه بار هم نوبت خودش منو به رستوران نبرده.
شیدا به شوخی او لبخندی زد و سالاد را از یخچال خارج کرد و گفت : سیامک خسیس نیست، مقتصده.تقصیری هم نداره.رشته اش اقتصاد بوده.
_ اگه می دونستم سیامک اقتصاد رو توی کنسرو می بینه ، هیچ وقت زنش نمی شدم.
لحنش طنزامیز بود، ولی شیدا متوجه نشد و با کنجکاوی پرسید: پشیمونی؟!
مینا دیس برنج را با روغن داغ و زعفران تزئین کرد و پشت به او گفت : برای پشیمونی دیگه خیلی دیره. حالا که پای یه بچه در میونه....
شیدا نگذاشت او حرفش را تمام کند و با عجله پرسید: بچه ؟!
صورت مینا گل انداخت.سرش را به طرف دیگری چرخاند و گفت : فکرکنم.جواب ازمایش رو فردا می گیرم.پ
_ سیامک خبر داره؟
مینا سرختر شد و با صدایی مرتعش گفت : هنوز نه.فرصت نشده بهش بگم.
_ باورم نمی شه .یعنی من دارم عمه شیدا می شم؟
مینا با لبخندی گفت : هنوز که خبری نیست.
_ چی چی رو خبری نیست؟ فکر کنم اگه به مادر بگم قراره بزودی مادربزرگ بشه از خوشحالی گریه اش بگیره.
مینا با شرم و خجالت گفت : تو رو خدا نگی ها .... من .... من خجالت می کشم.
_ باشه نمی گم. ولی... مینا تصور کن سیامک بابا شده باشه و بچه ها هم دارن از سرو کولش بالا می رن و ان هم مدام شیشه بچه رو به هم می زنه و می گه ، بچه های من ! خواهش می کنم ساکت باشید.
با تصور این صحنه، هردو به خنده افتادند.نگاهشان به هم افتاد و هر دو پقی زدند زیر خنده.مینا رو به شیدا گفت :
_ بگم چی نشی شیدا.با این حرفهای تو ، با دیدن سیامک سر میز غذا از خنده روده بر می شم.
شیدا به جای جواب او ، دست روی دلش گذاشت و در حالی که بسختی خودش را کنترل می کرد تا صدای خنده اش بلند نشود گفت :
_ ولی... راستی راستی سیامک بابا بشه چی می شه.
مینا لیوانی شربت برای خودش ریخت و میان خنده بسختی جرعه ای از ان را نوشید.سپس رو به شیدا گفت :
_ دعا کن شام رو بدون حادثه سپری کنیم.بعدش خنده مون بگیره.من که اصلا نمی تونم جلوی اون خودمو کنترل کنم.
شیدا دیس پلو را به دست گرفت و در همان حال تربچه قرمزی را به دهان انداخت ، سپس رو به مینا گفت :
_ تو بهتره خودت رو یه جوری کنترل کنی نه اینکه منو نصیحت کنی.بعدا بیا.امشب می خوایم یه خبر خوب بهت بدم که خنده بیجا باعث می شه کسی از اون لذت نبره.. مینا قبول کرد و بعد از چند نفس عمیق با ظرفها به سالن غذاخوری برگشت.
سیامک استکان چای را برداشت و رو به شیدا پرسید: کی اون خبر دست اولت رو می خوای بدی خواهر کوچولو؟
پذیرایی از دیگران پایان یافته بود.شیدا دست سینا را گرفت و از او کمک خواست. هردو کنار هم ایستادند.مینا شیرینی کوچکی برداشت. در همان حال صدای سینا به گوش رسید: حضار گرامی! توجه فرمایید.
لحن و سخنش که با طمطراق زیاد ادا شد، باعث خنده بقیه شد.مینا به سرفه افتاده بود و سیامک ارام برپشتش می زد.سینا نگاهی شوخ و شیطنت امیز به شیدا انداخت و با همان بذله گویی ذاتیش رو به حاضرین کرد و گفت :
_ من... یعنی ما ، نامه ای از برادر فراری از ایران و پیدا شده در ایتالیا دریافت کردیم بدین مضمون که به ایران.......
همه نگاها بردهان او قفل شده بودند.شیدا و سینا با هم گفتند: برمی گردم.
و متعاقب ان، شلیک خنده شان به هوا برخاست.هما با حیرت نگاهی به او کرد و برای انکه از چیزی که شنیده بود اطمینان حاصل کند، با صدای لرزانی پرسید: سیاوش.... داره برمی گرده ؟ اره؟
سینا با شیطنت خاص خود گفت : پس چی که برمی گرده .... دروغمون چیه ؟
شادی به چهره هما دوید و با صدایی مرتعشی پرسید: پس چرا زودتر نگفتید؟
شیدا مداخله کرد و گفت : مس خواستیم ذوق زده تون کنیم.اه مادر....بخندین.مثلا داداش داره برمی گرده.
هنوز هم رگه هایی از رنجش در صدای هما به گوش می رسید: ولی این دفعه اخرتون باشه.
سینا و شیدا با هم گفتند: پس به افتخار مامان... هورا ...........
لحن شاد و سرحال ان دو به جمع، شور و نشاط تازه ای بخشید.هما با کنایه گفت :
_ پس به خاطره همین بود که این دو سه روزه این قدر وسواسی شده بودی و همه خونه رو زیر و رو می کردی؟
شیدا با ناراحتی نگاهی به او کرد و پرسید : یعنی می گین من قبلا دختر تمیزی نبودم؟
سینا شیرینی کوچکی به دهان فرو برد و گفت : نشنیدی مادر چی گفت؟ گفت وسواسی شده بودی.
سیامک رو به مینا با هیجان گفت : تو اونو ندیدی، ولی من مطمئنم که اگه مدتی باهاش مراوده داشته باشی مثل ما بهش علاقمند می شی. اخلاق سیاوش منحصر به فرده. شیدا دنباله حرف او را گرفت و گفت : بله.سیامک راست می گه.ما همگی سیاوش رو فوق العاده دوست داریم.
سینا گفت : تو از همه ما کوچکتری.وقتی اون می رفت تازه هشت سالت شده بود، بنابراین چیز زیادی ازش به یاد نداری.
شیدا با خشونت به طرفش برگشت و گفت : اشتباه می کنی، من خیلی چیزا رو از سیاوش به یاد دارم و به جرات می تونم بگم از همه شماها بیشتر دوستش دارم و ..........
سینا حرف او را قطع کرد و مغرور . پرتوقع گفت : ا...ا... اولی رو ممکنه قبول کنم، اما دومی رو نه، مگه من اینحا برگ چغندرم!
مینا با نگاهی به ان دو گفت : مثل این که سیاوش خان توی جمع خانواده طرفدارای زیادی دارن که این طور براشون سر و دست می شکنید.
سعید روی صندلی کنار پیانو نشست و گفت : دقیقا همین طوریه که گفتید زن داداش.به قول سیامک، اون منحصر به فرده.صبور، مهربون، شوخ و بذله گو و از همه مهمتر یه مرد واقعیه.کلا همه صفاتی رو که می شه اسم خوب روشون گذاشت توی سیاوش یک جاجمعه.
شیدا دست روی شانه سعید گذاشت و گفت : پس به خاطر این صفات ، لطف کن و اون قطعه جدیدی رو که می نوشتی برامون بزان.
قبل از ان که سعید مخالفتی بکند گفت : یه امشب خسیس بازی در نیار.سعید فقط سی دقیقه.
مینا هم اصرار کرد.سعید که چاره ای ندید با بی میلی از جابرخاست و به اتاقش رفت تا قطعه درخواستی را بیاورد. همه در کمال سکوت و حفظ ارامش به نوای جادویی پیانو که با انگشتان سحرامیز سعید نواخته می شد، گوش می کردند. با پایان یافتن قطعه، همه شروع به کف زدن کردند.شیدا با محبت گفت : تو بی نظیری سعید، بهت افتخار می کنم. چهره سعید گل انداخت و با شرم تشکر کرد.مینا با گفتن ( عالی زدی) صورت او را گلگون ترکرد.همه براین عقیده بودند که سعید پسر خجالتی و کم حرفی است و این خصیصه با گلگون شدن چهره اش هنگام محبت کاملا نمودار می شد.مینا نگاهی به ساعت انداخت و سپس با اشاره چشم و ابرو، سیامک را وادار به برخاستن کرد.هردو از جابلند شدند.
هما پرسید: کجا ؟ تازه سر شبه.
مینا گونه او را برای خداحافظی بوسید و گفت : دیگه باید بریم خونه.فردا صبح باید سرکار باشیم.
شیدا پرسید: برای استقبال از سیاوش، فرودگاه نمیاین؟
مینا با تعجب نگاهی به سیامک کرد و بعد از او پرسید: مگه چه ساعتی وارد می شه؟
شیدا کنارش رسید و رو به سینا با نگاهی به مینا گفت : گمونم یک بعد از ظهر.اره سینا؟
سینا سرش را به نشانه تایید تکان داد.مینا نفس راحتی کشید و گفت : تا اون موقع ما از سرکار برگشتیم.کار من ساعت دوازده تموم می شه. یه جوری خودمو به فرودگاه می رسونم.تا اون موقع می رسم.
سیامک گونه شیدا را فشرد و گفت : از بابت امشب متشکرم.خیلی خوش گذشت.
شیدا به شوخی گفت : دعا به جون سیاوش کن که هنوز نیامده این قدر خوش قدمه.
سیامک کفشهایش را به پا کرد رو به او پرسید: پس شیدا چی؟
شیدا دست دور بازوی او انداخت و گفت : اون که رو شاخشه.
سیامک با صدای مینا به حرکت در امد.رو به سایرین که دنبالشان می امدند کرد و گفت : شما دیگه زحمت نکشید.خودمون می ریم.
شیدا زودتر از او خارج شد و گفت : داداش راست می گه.من به جای همه تون باهاشون می رم.
وقیل از سیامک خودش را به مینا رساند و گفت : بهتر نبود چند روزی رو استراحت می کردی؟ این جوری به خودت فشار میاری.
مینا با محبت نگاهش کرد و گفت : تو زیادی نگرانی.من کاملا سرحالم.
_ ولی سر میز دیدم که بی اشتها بودی و با غذات بازی می کردی.
مینا با لبخندی زد و گفت : منم در مورد خواهرم میترا همین طور فکر می کردم،ولی اون گفت که این از عوارض بارداریه و چیز معمولی و پیش پا افتاده ایه.
_ شما دوتا خانم جوان چی در گوش هم پچ پچ می کنین؟ نکنه... نقشه قتل منو می کشید؟
شیدا با اخم ظریفی به او نگریست و بالحنی امیخته با شوخی گفت : فضولی توی کار خانمها.... ممنوع!
_ بله...؟! یعنی می گی من غریبه شدم؟
_ اگه ناراحت نشی باید بگم.... اره.حالا اجازه می فرمایید صحبتمون رو تموم کنیم؟
سیامک با ناراحتی در ماشین را گشود و نشست.شیدا رو به مینا گفت : گمونم ناراحتش کردم.
_ نه ، سیامک نمی رنجه.خوب می دونه شوخی کردی.
_ با این حال دوست ندارم ناراحت از خونه بره بیرون.ماشین را دور زد و به طرف در سمت راننده رفت.ضربه ای به شیشه زد که باعث شد سیامک ، شیشه را کمی پایین بکشد.هنوز اخم روی پیشانیش به چشم می خورد.زمزمه کرد: داداش جون، لبخند بزن.این جوری اصلا نمی پسندیمت ها. اخم سیامک هنوز به چشم می خورد.بالحن نافذی گفت : داداش جون............
_ این جمله همیشه راه گشا بود.با گفتن این جمله لبخندی بی اراده برلبان سیامک نشست.مینا کنارش نشست و سیامک بالبخندی به روی شیدا، گفت : تسلیم ! می دونم که از پس تو شیطون برنمیام.
_ خیلی خوب، خوبه.حالا اگه ناراحت نمی شی می تونی بری.مواظب این زن داداش خوشگل منم باش.
_ به روی چشم خواهر کوچولو.خداحافظ.
از ماشین فاصله گرفت و خداحافظی کرد. سیامک ماشین را به حرکت دراورد و لحظاتی بعد در خم کوچه ناپدید شد.
محو اسمان بود که صدای سینا متوجه اش کرد.
_ نمی خوای بخوابی شیدا؟
چشم از اسمان برداشت.موی بافته اش را عقب انداخت و گفت : خوابم نمیاد.
_ حتما از هیجانه.درست نمی گم؟
نیم نگاهی به او کرد که باموهای از فرق وسط بازشده و خرمایی رنگش از همیشه زیباتر شده بود.ارام گفت : ای.... تقریبا.
سینا به نرده های اهنی بالکن تکیه کرد و همان طور که روبروی او قرار گرفته پرسید: هنوز هم به ستاره ها نگاه می کنی؟
می دانست سینا از قراری که ان شب با سیاوش گذاشته بود اگاه است.اه بی صدایی کشید و گفت : اره ! بعضی اوقات.
سینا با کمی من من پرسید : فردا چند شنبه است؟
مکثی کرد و گفت : گمونم چهارشنبه...اره چهارشنبه است.چطور مگه ؟
_ هیچی.همین طوری پرسیدم.
شیدا بالبخند زیرکانه ای برلب اورد و پرسید: مطمئنی که بی منظور بود؟
سینا با دستپاچگی گفت : خب...معلومه که مطمئنم.تو .... تو ادمو به شک می اندازی.
زیرکانه پرسید: چطور مگه؟
سوالش با خونسردی اداشد و همین دستپاچگی سینا را بیشتر کرد.
_ هیچی ، همین جوری یه چیزی گفتم.
لبخندهای مکررش سینا را عصبی می کرد.
_ هان..!معذرت می خوام، فکر کردم می خوای از قرار روز جمعه ام مطمئن بشی.
سینا خجل نگاه از او برگرفت و گفت : ا... اشکالی نداره.حالا واقعا می خوای روز جمعه همه چیز رو بهش بگی؟
ارام و جدی پرسید : تو ناراحتی ؟
سینا اهی کشید و گفت : نه...ولی می ترسم.راستش کمی اضطراب دارم.نگرانم که... که ناامیدم کنه.
شیدا دستش را دور بازوی او حلقه کرد و پرسید: اگه این کارو بکننه....ناراحت می شی؟
لحنش بانرمی همراه بود.سینا سعی کرد قطره اشکی را که در چشمش حلقه بسته بود از نگاه تیزبین و دقیق او پنهان کند.دوباره اه کشید و شیدا با محبت گفت : نمی تونم بگم احساست رو کاملا درک می کنم چون تا به حال چنین حسی رو تجربه نکرده ام ، ولی خوب.... حالت رو درک می کنم.
_ هیچ کس نمی تونه حال منو درک کنه.
شیدا با شیطنت به شوخی گفت : زیادم مطمدن نباش.مسلما اونقدری می تونم بفهممت که بدونم چه حالی داری و دوست داری الان به جای صحبت با این واهر کسل کننده ات ، با اون معشوقه خوش رنگ و لعاب چشم ابیت گپ بزنی.
سینا با صورتی قرمز شده، نگاهش را از او دزدید و با صدای لرزانی گفت : تو ... اشتباه می کنی.من از صحبت با تو هیچ وقت خسته نمی شم، چون تو تنها کسی هستی که می تونم این قدر راحت حرف دلم رو بهش بزنم.
_ اما لیلی رو به من ترجیح می دی، مگه نه؟
لحنش امیخته ای از طنز و شیطنت بود و سینا هیچ جوابی برای ان نیافت.بازویش را از دست او بیرون کشید و گفت :
_ هرکی هرطور که دلش خواست می تونه از حرف دیگران نتیجه گیری کنه.
شیدا با صدای نسبتا بلندی گفت : من هم همین نتیجه رو اش گرفتم.
گویا سینا حرف او را نشنید، چون همان طور سر به زیر از اتاق او خارج شد.شیدا دوباره متوجه اسمان شد.ستاره ها خیلی به زمین نزدیک بودند، طوری که حس می کرد اگر دستش را بلند کند می تواند انها را بچیند. چشمانش را بست و با شادی محسوسی که در صدایش موج می زد زمزمه کرد،( داری برمی گردی.برای همیشه برمی گردی.باورم نمی شه سیا که تو رو می بینم.تو رو با تمام اون جذابیتت.) لبخندی زد و ادامه داد،( زیاد به خودت مغرور نشو. درسته که خیلی دوستت دارم ، با این حال ابدا مایل نیستم ازت گدایی محبت کنم.شیر فهم شد؟)
چشمک ستاره ها ، اسمان بی لک و ماه نقره ای رنگ که در اسمان ارام حرکت می کرد برای لحظاتی او را از عالم خاکی جدا کرد و به جایی برد که دوست داشت برود.روی صندلی ای که همیشه روی بالکن بود نشست و به عقب تکیه داد و گفت ،( اگه بدونی چقدر دلم برات دلتنگم.توی نامه هام نمی نویسم چقدر دلم برات تنگ شده، ولی خب....تو خوب می فهمی.مطمئنم که از لابلای نامه هام به مکونات قلبیم واقف می شی.این طور نیست؟ سیاوش برام باورکردنی نیست که بازهم تو رو می بینم.تو با اون همه حرف گفتنی، اون همه لطیفه و اون همه شعرهای ماندگار!)
اگر صدای مادرش نبود همان طور نشسته روی صندلی بهه خواب می رفت، ولی صدای او مانع شد.هما شانه اش را فشرد و ارام صدایش کرد: شیدا ... شیدا
پلکهایش ازهم باز شدند. چیزی شده؟
_ چرا اینجا خوابیدی ؟سرما می خوری.
از روی صندلی بلند شد و کش و قوسی به اندامش داد و سپس با محبت به او نگریست و گفت : ممنون که بیدارم کردید.
_ دیگه روی صندلی نخوابی، مثل اون دفعه مریض می شی.
به طرف تختش رفت و روی ان افتاد.اطاعت می شه مادر خانم.شب بخیر.
هما بوسه او را بی جواب نگذاشت.با محبت پاسخش را با بوسه ای داد و پس از مرتب کردن روانداز او از اتاق خارج شد.​