ديشب دوباره داشتم خواب ميديدم خواب آن شبي كه رامين رفت تو خواب هم همون داشتم فكر ميكردم چرا رفت؟ما كه با هم دعوامون نشده بود. يعني چند ماهي بود كه اصلا جروبحثمون نشده بود كاري هم نكرده بود كه بهش برخورده باشه و مثل هميشه بره تو لك و قهركنه...پس چرا ؟ دلم مي خواست سرش داد بزنم و بپرسم چرا؟مگه من چه گناهي كردم؟مگه تقصير منه؟ بعد تو خواب ناگهان خشم و غضبم جايش را به يك جور خونسردي غير قابل باور داد با خودم گفتم: رفت كه رفت به درك!مگه خودم چلاقم كه نتونم زندگيمو اداره كنم... بعد ياد نيما افتادم و دلم يخ كرد آنقدر يخ كردم كه تمام پوست بدنم مثل پوست مرغهاي پركنده دون دون شد.با نيما چه ميكردم؟چطوري سركار ميرفتم؟ به كي ميسپردمش كه مثل خودم دلش بسوزه؟ بعدش بغض كردم بايد فاتحه كار از بيرون را مي خواندم هيچ جايي نبود كه نيما را بزارم آنجا و با خيال راحت بروم سركار . پس چطوري بايد خرج زندگيمون را ميدادم؟توهمون خواب دلم براي مظلوميتم سوخت و براي تنهايي بي رحمانه ام به گريه افتادم همان طور كه گريه ميكردم دلم براي رامين هم ميسوخت كه از خانه رفته و تنها مانده بود گريه ميكردم بي آنكه بترسم كسي صدايم را بشنود بي آنكه نگران شوم الان همه دلشان خنك ميشود پيش خودشان يا شايد بلند بند ميگويند((خود كرده را تدبير نيست مگه ما بهت نگفتيم كسي كه صلاحش را نميدونه حقشه هر چي بكشه....)) هر چي گريه ميكردم بيشتر دلم سبك ميشد دلم ميخواست همون طوري گريه كنم تا آخر دنيا تا وقتي كه راحت و خالي بشوم اما بعد از خواب پريدم نفس نفس ميزدم صداي نفسهايم آنقدر بلند بود كه بي اختيار با دست روي دهنم را گرفتم تا نيما بيدار نكنم دلم نميخواست بدخواب شود آنوقت هر دو بيچاره مي شديم دستم را روي صورتم كشيدم و از خيسي چشمهايم دريافتم كه واقعا گريه كرده ام و سبك نشده بودم بدتر غصه دار شده بودم غم دنيا روي سرم خالي شده بود كمي در جايم غلت زدم بلكه دوباره بخوابم به نيما نگاه ميكردم كه شستش را مي مكيد و بريده بريده نفس مي كشيد رويش را مرتب كردم و روي نوك پا از اتاق بيرون آمدم . هوا داشت تازه روشن ميشد و صداي جيك جيك گنجشكها از بيرون پنجره ها خانه را پركرده بود.هوا سردي خاصي را داشت با اينكه وارد فصل تابستان شده بوديم نسيم خنكي پرده هاي بلند و سفيد حرير را پس ميزد موهايم را با گيره اي جمع كردم و بي هدف پشت ميز نشستم مثل مهمان كنجكاوي كه بار اول وارد خانه اي ميشود همه جا را از نظر گذرانده بود همه چيز سر جاي خودش بود بي ذره جابجايي ...مثل وقتي كه تازه توي اين خانه آمديم مثل روزي كه با سپيده و مادرم جهيزيه ام را بادقت و وسواس چيدم مثل پنج سال پيش چرا تو اين سالها هيچي را جابجا نكردم حتي اون گلدون گنده بي ريخت كه شبنم و كامران برايمان آورده بودند و من ازش متنفر بودم ولي به خاطر اينكه به دوستانم برنخورده گذاشته بودمش روي كنسول خوشگل و عتيقه ام هر دفعه ميديدمش پيش خودم ميگفتم چرا اين چيز بي ريخت و زشت روي اين كنسول به اين خوشگلي گذاشتم و تصميم گرفتم ورش دارم اما هر بار ميگفتم بذار اين بار شبنم و كامران آمدن و رفتن برش ميدارم حالا خيلي وقت بود كه ديگه كسي خونمون نمي آمد تقريبا دوسالي ميشد اما هنوز گلدون اونجا بود شايد وقت نكرده بودم تغيير دكوراسيون بدهم شايد هم دل و دماغ را نداشتم از وقتي رامين رفته بود ... راستي رامين كجا رفته بود؟به ساعتم نگاه كردم كه تقويم مربع كوچكش عدد دو را نشان ميداد دوتير ...با كمي فكر متوجه شدم نزديك يكسال است كه رامين رفته حتي عيد هم نيامده بود ومن براي اولين بار در عمرم تنهايي دعاي تحويل سال را خواندم و بعدش هم حسابي گريه كردم البته نيما هم كنارم نشسته بود ولي باز من احساس تنهايي و بي كسي كشنده اي ميكردم مخصوصا اينكه ميدانستم جايي نيست كه با شوق و ذوق براي عيد ديدني بروم و همين شدت گريه ام را بيشتر ميكرد البته دلم هم نمي خواست جايي بروم حتي خانه پدري ام كه هميشه دلتنگش بودم حوصله نگاههاي پر ازدلسوزي و جمله هاي پر نيش و كنايه را نداشتم ظرفيتم ديگه پر شده بود حتي لبريز هم شده بود براي همين ترجيح مي دادم خانه بمانم و برنامه هاي مزخرف ولوس تلويزيون را تماشا كنم و با نيما سرو كله بزنم. وقتي روشنايي هال كوچك را پر كرده بود با تنبلي بلند شدم
