پاسخ : رمان امشب ... عاقبت معمای همسایه جوان حل شد. بهنام با یکی از دوستانش در حال گذر بودند که جناب سروان پویا معین رو می شناسن. شب برای ما از کشفی که کرده بود حرف زد. پویا معین ، افسر با هوش و مشهور آگاهی. مادر می گفت : خدا رو شکر . دلم شور می زد که مبادا آدمای نا جوری باشن. پدر گفت: خانم مطمئن باش تو این کوچه آدم نا جور نمی آد... همه جور جورن. در حالی که ناخن پایم را سوهان می کشیدم گفتم: زن و بچه داره؟ بهنام گفت: مثل اینکه با مادرش زندگی می کنه. مادر گفت: تو از کجا میدونی ؟ صبح خانم مسنی رو دیدم که داشت بیرون می رفت . لابد مادرش بود. پدر گفت: راجع به مسایل خصوصی مردم کنجکاوی نکنید. همین که آدمای شناخته شده ای هستن کافیه. ما که قرار نیست با اونها رفت و آمد کنیم. مادر گفت: یک کم شناخت از افراد لازمه. هر چی باشه همسایه هستیم و نا خود آگاه ارتباط خواهیم داشت. شما مدام دنبال زندگی اجتماعی می گردید. پس حریم خصوصی افراد چی می شه؟ جلال تو هیچ وقت موافق من نیستی . من دنبال زندگی اجتماعی نیستم ، اما در هر حال تو اجتماع زندگی می کنم. چه بخواهیم و چه نخواهیم به یکدیگر وابسته ایم. پدر برای آنکه نشان دهد اهمیتی به حرفهای مادر نمی دهد گفت: خوشگل من، امروز بهت خوش گذشت؟ بد نبود . ممنون.
پاسخ : رمان امشب ... کتی کی رفت؟ یک ساعت پیش. هفته دیگه با هم می ریم کرج. می خوام رستورانی که بهترین قزل آلای ایران رو طبخ می کنه نشونت بدم. ماهی بخوری که تا عمر داری یادت نره. زیر چشمی به مادر نگاه کردم که با دلخوری نشسته بود. گفتم : یه شرطی که مامان هم بیاد و نگه حوصله ندارم. البته که مامان باید باشه. بدون او خوش نمی گذره. مادر با غیظ گفت: شما لطف دارید. به آشپرخانه رفتم و لیوانی چای ریختم. بی اختیار زیر لب گفتم : افسر آگاهی ، جوان و با هوش ، درست مثل فیلمها. همسایه جدید نکات جالب و جذابی داشت که بی اختیار اطرافیان رو به خودش مشغول می کرد. حتی کتی با دیدن مرد جوان به حیاط خلوتش راه پیدا کرده بود. حالا چه بخواهم و چه نخواهم هر روز جناب سروان معین را می دیدم. ساعت خروجمان هم زمان بود. اگر کمی در خروج از منزل تأخیر داشت به طور حتم سر کوچه از کنارم می گذشت.
پاسخ : رمان امشب ... دو سه روز اول بی اعتنا از کنار هم گذشتیم .تا سر کوچه برسم حالت معذبی داشتم. روز چهارم در را پشت سرم بستم که آقای معین با لبخندی بر پهنای صورت گفت: سلام. صبح بخیر. لحظه ای ایستادم و گفتم : سلام صبح شما هم به خیر. از لبخندش پیدا بود که می خواهد لطف خود را در حق همسایه به جا بیاورد. با قدمهای بلند از کنارش گذشتم . خوشبختانه اولین تاکسی عبوری ایستاد و سوار شدم. غروب مادر دنبالم اومد و به خرید رفتیم. وقت برگشت ، خانم اردلان ، همسایه بغلی رو دیدیم . احوالپرسی می کردیم که خانمی مسن از خونه رو به رو بیرون آمد. خانم اردلان سلام کرد و آن خانم چند قدم به طرف ما آمد . ما هم به او نزدیک شدیم و سلام کردیم. خانم اردلان گفت: با خانم معین آشنا شدید؟ مادر گفت: متأسفانه افتخار آشنایی نداشتیم. خانم اردلان ما را به خانم معین معرفی کرد. مادر هم ورود به منزل جدید رو به او تبریک گفت. خانم معین از اینکه افتخار همسایگی با ما را دارد اظهار خوشحالی کرد . بعد از خداحافظی همسایه جدید، خانم اردلان گفت:خانواده خوبی به نظر میرسند. مادر گفت: مثل اینکه با پسرشون زندگی می کنن؟ اون طور که خانم معین می گفت همسرش سال گذشته فوت کرده و چون قادر نبوده با خاطرات همسرش تو اون خونه سر کنه خونه رو عوض کردن و با دو پسرش زندگی می کنه. اون یکی پسرش مهندس پتروشیمیه و تو ماهشهر کار می کنه. ماهی یک بار می آد مرخصی. که این طور. .. خدا رو شکر که همسایه های خوبی نصیبمان شده. بله . همین طوره. از قدیم گفتن همسایه خوب از صد تا فامیل بهتره. تشریف می آوردید منزل در خدمت باشیم.
پاسخ : رمان امشب ... متشکرم. می خوام برم داروخانه برای اردلان پماد بگیرم. بلا دوره. خدای نکرده آقای اردلان کسالتی دارن؟ حالش خوبه. فقط می خواد خودش رو لوس کنه می گه پا درد دارم. می گم اگه پا درد داری چه جوری پارک می ری. اگه شما همراهیش کنید دیگه بهونه نمی گیرن. من حال و حوصله پارک ندارم. می خواد شطرنج بازی کنه دنبال حریف می گرده. مزاحم وقتتون نشیم. سلام من رو به آقای اردلان برسونید. سلامت باشید. شما هم خدمت آقای ارجمند سلام برسونید. پس از خداحافظی به خونه اومدیم. حمام رفتم و بعد به کتی زنگ زدم که خونه نبود. پیغام گذاشتم تا تماس بگیرد. بهرام تلفن کرد . کمی با گریس دست و پا شکسته انگلیسی حرف زدم . بهرام می گفت: گذاشتم عروسی تو یا بهنام بیام ایران. گفتم عروسی بهنام خواستی بیا اما از عروسی من خبری نیست. گفت تا کی می خوای مزاحم پدر و مادر باشی. زودتر یه بدبختی رو تور کن. بعد از قطع تماس طبق معمول مادر دلش گرفت و گریه کرد. کمی که آروم شد گفت: اگه امسال نیاد خودم میرم می بینمش . این جوری می فهمم اوضاع و احوالش چطوره. از پشت تلفن که چیزی نمی شه فهمید. فقط می گه خوبم، گریس خوبه و ما با هم خوشبختبم و از این حرفا. نکنه می خواین برین مامی شوهر بازی در بیاریم؟ چقدر هم بلدم. باید برم یه خورده از شیرین جون یاد بگیرم . شاید به دردم خورد. نترسین گریس رو که ببینین اون حس خدادادی در شما بیدار خواهد شد.
پاسخ : رمان امشب ... بیتا، خیلی بد جنس شدی. از تو بعید که من رو مثل دیو ببینی. شوخی کردم . به دل نگیرین. راستی چرا با پدر نمی رید؟ پدرت رو که می شناسی... امسال تصمیم بگیره چند سال بعد اجرا می کنه. اما در مورد کارش این طور نیست. زمین رو می بینه و معامله می کنه. فقط در این مورد زود می جنبه که برای من معما شده. اگه پدر نیاد من با شما میام. از الان پول جمع کن شاید بتونیم تکونی بخوریم. بدبختی پول من جمع نمیشه. خرید های اضافی رو بذار کنار می شه. ماهی دو تا کیف و چند تا شلوار و مانتو و کفش با اون قیمتها و مارکها.... بعید می دونم بتونی پولی جمع کنی. اگه تصمیم بگیرم این کار رو می کنم. ببینیم و تعریف کنیم. حالا برو اونهایی که خریدی رو جا بجا کن تا مجموعه لباسات کامل بشه. مثل پیرزنها پول جمع کنم که چی بشه .ولی اگه بخوام برم آلمان پولم رو جمع می کنم تا اون جا خرید کنم. پس بگو چرا می خوای همراهیم کنی. دنبال فروشگاه می گردی. هم فال و هم تماشا.
پاسخ : رمان امشب ... تا ببینیم خدا چی می خواد. ساعتی بعد کتی زنگ زد . قرار گذاشتیم جمعه با فرزانه و شبنم بریم سینما. صبح ، بعد از آماده شدن لحظه ای تردید کردم . کنار پنجره رفتم و اتومبیل همیشگی رو در انتظار دیدم. همان طور از گوشه پرده نگاه می کردم. منتظر موندم آنها بروند و بعد بیرون بروم. چند دقیقه نگذشت که آقای معین بیرو ن آمد و به در خونه ما خیره شد. بعد به ته کوچه و سر کوچه نظر کرد و سوار شد. از حرکاتش خنده ام گرفت. شاید کارش بی منظور بود و یا به عادت چند وقت اخیرو اما به نظرم به قول بچه ها کارش کمی تابلو بود. تصمیم گرفتم از روز بعد پیش از بیرو ن آمدن از خونه مطمئن شوم کوچه خلوت است. چند دقیقه تأخیر هیچ اشکالی نداشت.
پاسخ : رمان امشب ... هوا کم کم پاییزی می شد . پاییز فصل مورد علاقه ام نبود. سرد و کسل کننده . در هر حال قادر نبودم جلو اومدن فصلها رو بگیرم و گرنه هر چهار فصل رو به بهار تبدیل می کردم و بس. دو روز به آخر هفته مانده بود و من هر روز با تأخیر بیرون می رفتم. از کار همسایه جوان هر روز می خندیدم که با خروج از خانه به در بسته ما نگاه می کرد و چند دقیقه تأمل می کرد و سوار می شد و می رفت. جمعه بعد از ظهر بچه ها دنبالم آمدن. با صدای بوق اتومبیل کتی سریع از پدر و مادر خداحافظی کردم و بیرو ن رفتم. آقای معین و مادرش را دیدم. سلام کردم . خانم معین گفت: جایی تشریف می برید برسونیمتان. پویا معین خیره به من ایستاده بود و خیال نگاه بر گرفتن نداشت. دستپاچه از حالت نگاهش گفتم: ممنون وسیله هست. و به اتومبیل کتی اشاره کردم که چند قدم جلوتر از ما توقف کرده بود. با این جمله هر دو به اتومبیل در انتظار من نگاه کردند. بدبختانه هر سه دختر برگشته بودن و به ما که نه .... بلکه پویا معین رو زیر نظر گرفته بودند. بعدبا خنده رویشان را برگرداندند. از کار بچه ها عصبی شدم. آبرویم پیش آنها رفت. خانم معین گفت: دوستان شادی دارید.
پاسخ : رمان امشب ... بله همینطوره پویا گفت: مزاحمتون نمی شیم. با اجازه. خانم معین با لحنی نا خوشایند گفت: خوش بگذره. خداحافظی کردم. سوار شدم و نفس راحتی کشیدم و بعد به هر سه خیره شدم . با هم گفتن : سلام سلام و زهر مار . خجالت نکشیدین ... شما ها آدم ندیدین. شبنم گفت: آدم دیدیم . مثل اون کم دیدیم. فرزانه گفت: حالا تور کردنی هست؟ کتی گفت: نه نیست. وا ، چرا نیست؟ برای اینکه از بچه بازی خوشش نمی آد. حالا ما شدیم بچه. اگه مرد این جوری پیدا بشه پسرا به چه درد می خورن. شبنم با التماس گفت: بذار بیام تو اتاقت بادبادک هوا کنم؟ فرزانه گفت: منم می آم . منتظر می مونم تا اگه بادبادکت گیر کرد رو درخت همسایه برم برات بیارم. زحمت نکش مگه خودم چلاقم. شما دو تا هیچ حرف دیگه ای ندارید بزنید؟ فرزانه گفت: منم همسایه ای به این خوش قیافه ای داشتم راجع به کس دیگه ای یک درصد هم فکر نمی کردم. شبنم گفت: امروز قول دادیم مودب باشیم و شیطونی نکنیم. البته اونها تو سینما هم آروم و قرار نداشتن و تا می تونستن به پشت و جلو خیز بر میداشتن تا به قول خودشون آمار همه رو داشته باشند. در سالن انتظار مرد میان سالی جلو آمد و با معرفی خود به عنوان کارگردان از من خواست در صورت علاقه به کارهای هنری به دفتر فیلم سازی او مراجعه کنم، بی معطلی هم کارتش را به من داد و گفت شما چهره ای سینمایی دارید. تشکر کردم و گفتم راجع به پیشنهادتون فکر خواهم کرد.
پاسخ : رمان امشب ... شبنم گفت:می پرسیدی سیاهی لشکر نمی خواد فرزانه رو بفرستیم. فرزانه گفت: در جایی که تو هستی من رو قبول نمی کنن. همگی خندیدیم . بعد از سینما به رستوران رفتیم و شام خوردیم.کتی تعریف کرد با آرش به هم زده. آرش فلک زده تقاضای ازدواج داده و به کتی برخورده . چون آرش رو به عنوان یک دوست قبول داشته و هیچ وقت عاشقش نبوده. گفت: پسر احمق فکر کرده خاطر خواهش هستم. شبنم گفت: مگه میشه آدم به یه پسر چند سال دوست باشه بدون هیچ منظوری؟ کتی گفت: حالا که می بینی می شه . اگه می تونستیم قبول کنیم که همه ما احتیاج به دوست مونث و مذکر داریم این طور نمی شد. گفتم: در هر حال این یک غریزه است و نمی شه از آرش خرده بگیری. آرش پسر خوب و مظلومی بود، اما مرد دلخواه من نبود. من دنبال مارکوپولو می گردم که با هم دنیا رو بگردیم. آرش یه هنرمنده. فقط باید آهنگ بسازه و بنوازه. شب به شب هم باید می شدم کنیز آقا و موهای بلند شو شونه می زدم و می بستم. آدمای شاعر مسلک به درد من نمی خورن. فرزانه گفت: چطور چند سال تحمل کردی؟ تحمل نکردم. دوست داشتم با آرش نشست و برخاست کنم و سر از حرفاش در بیارم که از عرفان و مسلک من در آوردیش سخنرانی می کرد. سر در آوردی؟ نه بابا . همش پرت و پلا می گفت. گفتم: پس از این به بعد از کنسرت مجانی خبری نیست.
پاسخ : رمان امشب ... غصه نخور . با اقساط بلند مدت خودم می برمت. شبنم گفت: بیتا، در مورد پیشنهاد کارگردانی که دیدیم چه نظری داری؟ پیشنهاد وسوسه انگیزی بود. گمان نکنم پدر رضایت بده یعنی اگه خانواده ات راضی بشن قبول می کنی؟ نمی دونم. تا به حال راجع به چنین موردی فکر نکردم. کتی گفت: اگه بری تو کار هنر باید قید زندگی راحت رو بزنی. فرزانه گفت: اون قدر مشهور می شی که باید محافظ بگیری. کتی گفت: شهرت فقط باعث دردسره. شبنم گفت: مثل پسر خاله من که فوتبالیست مشهوریه. گفتم: راستی اون در چه حاله؟
