رمان امشب ... اثر خانم سیمین شیر دل نشر البرز اگر میخواهی سرگذشت من رو بدونی باید قول بدی خوب به حرفام گوش کنی. هر جا بردمت بیایی نه نگی... بعد میتونی قضاوت کنی. در مورد همه چی، در مورد من عشقم زندگیم و .... میخوام برگردم به گذشته. نه گذشتهای خیلی دور کمی دور. به اندازه یک وجب نه شایدم کمتر به اندازه یک پلک به هم زدن. همیشه فکر میکنیم از گذشته فرسنگها دور شدیم در حالی که این طور نیست. گذشته هر دم با ماست و آینده کمی جلوتر از ما. اما اون قدر تو رویاها گم میشیم که حقیقت نمی بینیم . حقیقتی مثل تولد مثل نفس کشیدن مثل خود زندگی. شاید فکر کنی توهم گرفتم و یه چیزهایی برای خودم میگم. اما اگه بشینی و پنح تا انگشت دستت رو جلوصورتت باز کنی خیلی آسون میلادت نوجوانیت و جوانیت و پیری و حتی مرگت را میتونی مجسم کنی که مثل برق و باد و با فاصله ای اندک میگذره و تو هنوز اندر خم یک کوچه ای. البته اینهایی که گفتم هیچ ربطی به سرگذشت من نداره اما تنهایی خیلی بیشتر از گذشته به حقایق زندگی و سرگذشت ادمها فکر میکنم تا شاید بتوانم نتیجه ای بگیرم .
پاسخ : رمان امشب ... الان سی و پنج سالم است. از اینکه هنوز زیبا هستم و تفاوتی با گذشته نکردم خدا را شاکرم یعنی یاد گرفتم که شکر گزار باشم و قانع. خونه ما در محله ای بود که به شمال شهر نزیک تر بود. محله ای قدیمی و خوب با کوچه های عریض و بن بست . خونه ای جنوبی و دوبلکس. ما خیلی پولدار نبودیم . مثل محله مون که رو بشمال شهر بود و ضع مالی پدر نیز متوسط رو به خوب بود. هر سال هم رشد و ترقی خوبی داشت.پدرم کارمند شرکت نفت بود. اما الان سالهاست که بازنشسته شده. پدر مردی گندمگون است با قدی متوسط و اندامی پر وچهار شانه.مرد خوبی بود و تنها عیبش خونسردی بیش از حدش بود.هر چه مادر دلسوز و متعهد بود پدر تو خودش بود و با کسی کاری نداشت. مادرم دبیر بود و عاشق کارش . وقتی عصبانی می شدم می گفتم تو عاشق شاگرداتی و برای من نامادری.
پاسخ : رمان امشب ... که می گفت : بیتا تو خیلی بی انصافی. تو اولین و آخرین شاگرد من هستی. مطمئن باش تربیت و رسیدگی به تو همیشه در اولویت قرار داره رابطه ما مثل تمام مادر و دخترها گاهی با محبت و گاهی با لجاجت همراه بود . مثلا موقع کنکور با شرایط خوبی که از لحاظ درسی داشتم با انتخاب رشته تربیت بدنی مادر را هاج و واج کردم اما سکوت اختیار کرد چون به آزادی انتخاب عقیده داشت.خوب میدانستم که مادر توقع داشت دست کم به ادبیات رو بیاورم اما برای نشان دادن سرکشی ام ساز مخالف مادر زدم که البته خدا رو شکر پشیمان نشدم روز بازنشستگی مادر روز مرگ آرزوهاش بود چون اعتقاد داشت هنوز رسالت خودش را به جا نیاورده و جوانان به او و تجربیاتش نیاز دارند. مادر از پا ننشست و پس از یک سال استراحت در چند دبیرستان غیر انتفاعی شروع به تدریس کرد. شباهت من و مادر خیلی بود درست مثل سیبی که از وسط به دو نیم کرده باشند. محال بود جایی برویم و نفهمند ما مادر و دختریم چشمانی سبزه. بینی قلمی پوستی روشن و البته قد و بالایی بلند. باید اعتراف کنم از این لحاظ خیلی خوش اقبال بودم. موهای سیاه و براقم تضاد زیبایی با پوست روشن و چشمان سبزم داشت. که جذابیتم را دو چندان می کرد. میونه من و پدر خیلی خوب بود وقتی میخواستم حرص مادر رو در بیارم موافق پدر می شدم . خیلی لوس بودم.پدر من رو خوشگل بابا
پاسخ : رمان امشب ... صدا میکرد.بیشتر هوسهام رو زیر سایه پدر عمل میکردم. بی چون و چرا دستوراتم اجرا میشد . چیزی که مادر نمی پسندید. پدر یواشکی پول می داد تا لباس مورد علاقه ام را بخرم و حتی با دوستانم بیرون بروم. و به گفته خودش خوش بگذرانم.بیچاره مادر چقدر حرص میخورد. آن زمان شانزده هفده سال بیشتر نداشتم. در مورد برادرام باید بگم وقتی پانزده سالم بود بهرام برای ادامه تحصیل به آلمان رفت و بعد از چهار سال ازدواج کرد و تصمیم گرفت همان جا ماندگار شود. چند بار هم به تنهایی به ایران سفر کرد . همسر آلمانی اش نامش گریس بود. زیبا نبود و اندامی بلند و ظریف داشت که کمکی به حال و روزش نمی کرد. پدر و مادر از اینکه بهرام بدون اجازه و مشورت با آنها ازدواج کرده دل شکسته شدند اما برای توجیه کارش در سکوت و با برخوردی سیاستمدارانه وانمود کردند که از ازدواج او خبر داشتند و مقصر خودشان بودند که موضوع را جدی نگرفتند. بهنام با پنج سال اختلاف از بهرام به دنیا آمده بود. پس از گرفتن لیسانس در شرکت معتبری شروع به کار کرد. پدر و مادر چهار چشمی مراقب بهنام بودند تا دست از پا خطا نکند. بهنام تو عالم خودش بود. شرکت می رفت و می امد و به قول خودش تیپ می زد و با دوستان آن چنانی اش بیرون میرفت. گاهی یواشکی از پشت پنجره نگاهشان می کردم. فقط از سر کنجکاوی .از آن دسته پسرانی بودند که هیچ زمانی ایده آل من نبودند. باید بگم من خیلی به مد روز می گشتم اما روی مد کاری نمیکردم. اغلب دوستانم برای آنکه از قافله عقب نمانند می خواستند وارد دانشگاه بشوند و بعنوان دانشجو در اجتماع پذیرفته شوند.برایشان چندان فرقی نمی کرد کدام رشته و کدام شهر . حتی دوست پسر می گرفتند تا عقب مانده جلوه نکنند. یا هر چند وقت یک بار نامزد می کردند و بهم می زدند تا بفهمانند به دنبال تفاهم هستند که پیدا نکردند.اما من فقط عاشق مدل لباس و مو بودم.آخه بیکار بودم و آزاد. مادر و پدر خیلی به من اعتماد داشتند . مادر از این بیرون رفتنهای من خوشش نمی امد که البته حریفم نمی شد. چون تفریح دیگه ای نداشتم. تنها دوست صمیمی ام کتی بود.
پاسخ : رمان امشب ... دختر فهمیده و با شعوری که از دوران دبیرستان دوستی ما شکل گرفت و همان طور ادامه پیدا کرد. حتی رشته تحصیلی مان رو مثل هم انتخاب کردیم و همزمان فارغ التحصیل شدیم. کتی رو خیلی قبول داشتم. مربی شنا بود. نقاشی می کرد کلاسهای مراقبه میرفت و خلاصه از هر انگشتش هنرهای واقعی می ریخت . نه برای سرگرمی و نه برای پز دادن. بلکه استعدادش رو داشت و می رفت دنبالش. من رو هم قبول نداشت . می گفت تو لوس و تنبلی . هر کی جای تو بود الان پای پیاده دور دنیا رو هم گشته بود. این آرزوی خودش بود که با کوله پشتی و کفش کتانی جهانگردی کند که مطمئن بودم اگه اراده کنه این کار رو هم انجام میده. کتی با پسرهای دانشکده دوستی ساده ای داشت . آرش آدم خاصی بود. موهای بلند و مجعدش رو پشت سرش می بست . با چشمانی سیاه و نافذ در صورتی کشیده و لبخندی اسرارآمیز تیپ جالبی به هم میزد که ناخودآگاه به سویش جلب می شدی. به نظرم آرش تفاوتی با بقیه پسران دور و برمان داشت که کتی مشکل پسند رو اسیرش کرده بود.
پاسخ : رمان امشب ... مطمئن بودم تا آخر عمر پدر و مادرم به من پول خواهند داد اما در شرایطی که میتونستم دو موقعیت کاری خوب داشته باشم که مورد علاقه ام بود و درآمد خوبی داشتم چه دلیلی داشت دستم رو جلوی پدر و مادر دراز کنم. بهنام زیاد سر به سرم نمی گذاشت که البته زیاد حوصله و وقت این کار رو نداشت.فقط گاهی من رو به کوه می برد تا هم خودش هوا بخوره و هم نگن با خواهرش جایی نمی رود. با دوست دختراشم اون جا قرار می گذاشت تا بهتر هواخوری کنه! اگه مادر می فهمید قیامت به پا میشد چرا که فکر میکرد برای من بد آموزی داره. من به مادر حرفی نمی زدم نه برای اینکه می ترسیدم فقط چون میدیم تاثیری روی من نداره. بهترین روزهای عمرم رو می گذروندم به نظر اطرافیانم در اوج زیبایی و طراوت بودم کار خوبی داشتم. ورزش می کردم. مدیر یکی از آزانسهای هواپیمایی خواستگارم بود. یکی از پسران محله مان محجوبانه نگاهم میکرد وبه این وسیله علاقه اش رو نشان میداد. یکی از اقوام دور پدر در انگلیس خواهانم بود. خانمی که برای ورزش به باشگاه می امد چشم از من بر نمی داشت و برای برادرش که بازاری اسم و رسم داری بود در نظر گرفته بود. چند بار هم به بهانه های مختلف اون رو به باشگاه کشانده بود با من رو ببیند. البته برای دختری در این سن و سال چندان عجیب نیست . عجیب من بودم که از احساس خالی بودم و خودخواه. تنها مورد جالب توجه در کوچه خانه ای بود درست رو بروی خانه ما. جالبی اون به خاطر بزرگی خانه و بعد خالی بودن و وجود نخل بزرگی بود که در حیاط قرار داشت. همیشه حسرت داشتن اون رو در حیاط خون مون داشتم. ساکنان قبلی آن به خارج مهاجرت کرده بودند.مدتی می شد که عده ای برای بازسازی به آنجا تردد می کردند . از اینکه با ورودشان آرامش نخل من به هم خورده بود عصبانی بودم. به نظرم اون خونه محکوم بود تا ابد تنها بمونه. نخل من سمبل همه چیز بود. تنهایی سکوت، آفتاب، روشنایی ، استقامت ، تاریکی نیاز حیات و جاودانگی در طبیعت کدام نماد رو سراغ دارین که مثل درخت تمام چیز های خوب رو در خودش پنهان کرده باشه
پاسخ : رمان امشب ... صبح جمعه بود که با سرو صدایی که از کوچه شنیدم کنار پنجره رفتم . کامیونی حامل اثاثیه کنار در خانه رو به رویی ایستاده بود و کارگران مشغول بردن وسایل به داخل بودند. پرده را انداختم و پایین رفتم . ساعتی بعد همراه مادر به استخری رفتیم که کتی مربی و غریق نجات آنجا بود. مادر اغلب برای ماساژ و من برای شنا و هم صحبتی با کتی به آنجا می رفتیم. سهیلا جون ، مادر کتی دندان پزشک بود وپدرش مهندس. مادر و سهیلا جون هم سن و سال بودند . چند بار هم به مسافرت رفته بودند. روابطی حساب شده و از روی احترام بین شون برقرار بود. روزهایی که به استخر می رفتیم مادر از قبل با سهیلا جون هماهنگ می کرد. همان جا ناهار مختصری می خوردیم و تا بعد از ظهر وقت مون رو می گذروندیم. آن روز پدر و بهنام هم برای خرید زمین به کرج رفته بودند. موقع برگشتن کوچه خلوت بود و اثری از کامیون و کارگران نبود. مادر گفت آخرش این خونه هم صاحب پیدا کرد. گفتم خدا کنه خانواده آروم و خوبی باشن. "خدا کنه". کافیه یک خانواده ناجور تو کوچه پیدا بشه... دیگه فاتحه اینجا خونده شده. صبح به محض اینکه از در بیرون آمدم اتومبیلی سیاه رنگ توجه مرا جلب کرد. با خروج مرد جوانی از خانه ، راننده اتومبیل پیاده شد و سلام نظامی داد. نیم نگاهی به آن دو انداختم و راهم را پیش گرفتم . طبق عادت سر کوچه به انتظار تاکسی ایستادم. اتومبیل سیاه رنگ از کنارم گذشت. در یک لحظه کوتاه نگاه تند و تیز مرد جوان را مثل تیری از کمان کشیده شده روی خودم احساس کردم. به جهت مخالف نگاه کردم تا رد شوند.
پاسخ : رمان امشب ... کمی به مغزم فشار آوردم تا قیافه همسایه جدید رو به خاطر بیاورم . اما چندان موفق نشدم. فقط قد بلند و اندام چهار شانه او که بیشتر شبیه ورزشکاران بود در نگاه اول جلب توجه می کرد. فردای آن روز کتی به دیدنم آمد . به کتی گفتم خونه رو به رویی رو خریدن. کتی کنار پنجره رفت و گفت: آخی دلم به حال ارواحی که تو این خونه بودن می سوزه.
پاسخ : رمان امشب ... ارواح! تو از کجا میدونی خونه ارواحه؟ هرجا که خالی باشه و مرموز، خونه ارواحه مرموزیش به خاطر درخت نخلشه که حالت عجیبی به اون داده ارواح که جای خاصی ندارن. همه جا هستی. حالا اگه جایی خالی باشه راحت تر رفت و آمد می کنن در حالی که هر دو به خونه رو به رو زل زده بودیم مرد جوان همسایه سر رسید . کتی گفت : این کیه ؟ نمی دونم، گویا صاحب خونه باشه و تنها زندگی کنه. شاید با زن و بچه اش زندگی میکنه. نه... زن نداره. چه برسه به بچه. از کجا می دونی؟ از قیافه اش پیداست. بعد خودت می فهمی. بعضیها حیاط خلوتشون رو راحت نشون می دی، با یک نظر. پس باید آدم درستی باشه. فکر می کنم همین طوره.در ضمن خیلی هم خوش لباس و خوش قیافه است. و با نگاهی عمیق به من خیره شد شانه ها یم را با بی تفاوتی بالا انداختم و گفتم : خوب ... که چی؟ هیچی . فقط مراقب خودت باش. با تمسخر خندیدم و گفتم: کتی، باورت شده که خیلی حس ششمت قویه. این حس اسمی نداره . ناخودآکاه تو ضمیرم نقش می بنده و کمی جلوتر رو می بینم. کمی جلوتر چی دیدی؟
پاسخ : رمان امشب ... یک رابطه مثبت بین تو و اون. با حیرت گفتم: من و اون... اون کیه؟ من حتی اسمش رو نمی دونم. روی حدس و گمان می گی زن و بچه نداره و حیاط خلوتش معلومه . بعد می گی رابطه مثبت بین من و اون. البته می تونه مثبت باشه. چون فکر می کنم همسایه های خوبی هستن. تو پرسیدی ، منم جواب دادم.آینده همه چی رو معلوم می کنه. فراموش نکن ما بازیچه سرنوشتیم. ولش کن . می خوام سایتی رو که راجع به جن پیدا کردم نشونت بدم. عکسهاش دیدنیه. هر دو سراغ کامپیوتر رفتیم و ساعتی سرگرم کارمان شدیم و همسایه جدید رو به حال خودش گذاشتیم. دلم نمی خواست با کتی و حدسیاتی که می زد درگیر شوم . اما در واقع مرد جوان تصوری از رویاهام بود. چهره ای خشن و جداب مثل چهره های سینمایی که با قدرت و با ابهت به نظر میرسید. قیافه ای که به راحتی نمی شد سن و سالش را تشخیص داد. حسم بین بیست و هشت تا سی و پنج سال بود.
