از زمان تولد، گوش کردن يکي از مهمترين فعاليت هاي آدمي است. گوش کردن يک مهارت يادگرفتني است و والدين مي توانند از طريق تلاش هاي مستقيم و متمرکز، به فرزندانشان خوب شنيدن و خوب صحبت کردن را بياموزند. اينها دلايلي هستند که نشان مي دهد چرا بچه ها از بچگي تا نوجواني از والدينشان حرف شنوي کمي دارند: - به بسياري از کودکان توجه کمي مي شود. - بچه ها مي گويند که والدينشان بيش از حد با آنها صحبت مي کنند. - مي گويند که پدر و مادر ها زبان فرزندانشان را نمي فهمند، حتي احساسات، و عقايد آنها را قبول ندارند. - مي گويند پدران و مادران مان سختگير، غرغرو و هميشه به دنبال انتقاد کردن هستند. - پدر و مادرانمان هميشه به ما مي گويند چکار بکنيم و چکار نکنيم. - مي گويند والدين ما کارهايي از ما مي خواهند که ما اصلا علاقه اي به انجام دادنشان نداريم. - از ما انتظار دارند آدم کسل کننده اي باشيم. - آنها فکر مي کنند که آنچه که والدينشان مي خواهند بگويند را مي دانند، به همين خاطر حوصله گوش دادن به صحبت هاي آنها را ندارند. در اينجا به شما راهکارهايي مي گوييم تا بتوانيد بوسيله آن مهارت گوش دادن فرزندان تان را تقويت کنيد . ما براي شما 10 پيشنهاد داريم: 1- آموزش مهارت "گوش دادن" را از سنين پايين شروع کنيد. هيچ وقت براي يادگيري اين مهارت دير نيست،هميشه وقت براي اين کار هست. اما تا مي توانيد زود اين کار را شروع کنيد. همينطور که کودک رشد مي کند و بزرگ تر مي شود، بيشتر براي آموزش وي وقت بگذاريد به اين صورت که زماني را براي صحبت کردن با وي اختصاص دهيد تا فاصله بين شما و کودک تان کمتر و کمتر شود. شبها قبل از خواب و بعداز ظهر ها ،وقت عصرانه بهترين اوقاتي هستند که شما مي توانيد به اين کار اختصاص دهيد.کتاب خواندن يکي از بهترين راه هايي است که مي توانيد بدان وسيله مهارت شنيداري وي را بهبود ببخشيد.اجازه دهيد کودک تان سئوالاتي را که دارد از شما بپرسد و شما نيز سر فرصت به وي جواب دهيد. همانطور که دوست داريد کودک تان به صحبت هاي شما گوش دهد شما نيز به حرف هاي وي توجه کنيد. زمانيکه دارد با شما سخن مي گويد با حوصله و دقت به حرفهايش گوش کنيد؛ سعي کنيد براي وي يک الگو باشيد. وقتي کودک تان حس کند که شما مشتاق شنيدن حرفهاي وي هستيد، او نيز از آن به بعد بهتر به صحبت هاي شما گوش خواهد کرد. 2- اجازه بدهيد کودک تان صحبت هايش را تمام کند. نگذاريد فکر کند "حرف زدن با والدينم فقط وقت تلف کردن است". نوجواني مي گويد:" وقتي دارم با پدر و مادرم حرف مي زنم احساس مي کنم آنها صحبت هاي من را دوست ندارند يا در ميان حرف هاي من موضوع صحبت را عوض مي کنند و در مورد موضوعي که خودشان دوست دارند بحث مي کنند". 3- زمانيکه با کودک تان صحبت مي کنيد سعي کنيد با وي تماس چشمي برقرار کنيد. بچه ها زود متوجه مي شوند که آيا شما داريد به حرفهاي وي گوش مي کنيد يا حواستان جاي ديگري است. از سنين کم تماس چشمي با کودک تان برقرار کنيد، سعي کنيد با اين تماس به کودک تان بفهمانيد حرفهايش را مي فهميد و درکش مي کنيد؛ 4- زمانيکه با فرزندتان صحبت مي کنيد مراقب حرکات صورت و تن صدايتان باشيد. تا مي توانيد کلمات تان را شمرده و با حوصله ادا کنيد، حتي زمانيکه از صحبت کردن فرزندتان خسته شديد، آن را نشان ندهيد ؛ مطمئن باشيد زمانيکه شما نيز با آنها سخن بگوييد همان واکنش ها را به شما نشان خواهند داد. 5- به فرزندانتان ياد دهيد با حرکات شان نشان دهند که دارند به صحبت هاي شما گوش مي کنند. تا زمانيکه شما نشان دهيد که با حوصله داريد به صحبت هايشان گوش مي کنيد، به آنها نيز داريد ياد مي دهيد که زمانيکه دارند به سخنان شما گوش مي دهند نيز همان کار را بکنند. شنيدن همان گوش دادن نيست؛يک کودک مي تواند همچنان که حرفهاي شما را مي شنود حواسش به جلد قرمز کتابش باشد؛ 6- با فرزندان تان در مورد علايقش صحبت کنيد. براي آغاز و شروع يک رابطه خوب با فرزند تان مي توانيد در مورد علايقش با وي صحبت کنيد. 7- بعضي اوقات دنيا را از چشمان فرزندان تان ببينيد. نوجواني که در دنياي خودش زندگي مي کند و حرفهاي والدينش را نمي پذيرد ممکن است به اين علت باشد که هيچ وقت والدينش به حرفهاي وي گوش نداده اند يا به کاري که وي به آن علاقه داشته اهميت نداده اند. 8- بدانيد که کي بايد صحبت کنيد و کي نبايد؛ اوقاتي هست که شما بايد سکوت کنيد. قبل از اينکه صحبت کنيد از اين مطمئن شويد که فرزندتان آماده شنيدن است. وقتي که کودک تان بعد از يک روز بد و ناراحت کننده از مدرسه به خانه مي آيد، با حرف زدن و انتقاد کردن وضعيت را برايش بدتر نکنيد. 9- بعضي اوقات به فرزندتان به بهانه اينکه مهارت گوش دادن اش پيشرفت داشته هديه بدهيد. اگر بچه ها نشان دادند که شنونده هاي خوبي هستند، بايد بعضي اوقات جايزه بگيرند. به آنها عکس العمل مثبت و مخصوصي نشان دهيد،مطمئن باشيد نتيجه خوبي خواهيد گرفت.
