روزي كه جنگ تحميلي پايان گرفت جام جم آنلاين: 23 سال پيش درست در چنين روزي قطعنامه معروف 598 تصويب شد تا پاياني باشد بر 8 سال جنگ تحميلي عراق به مردم ايران. شهريور سال 1359 ارتش رژيم بعثي صدام، حمله سراسري خود را در طول1280 كيلومتر مرز مشترك با ايران آغاز و با سكوت مجامع بين‌المللي و دولت‌هاي غربي بسرعت داخل خاك ايران پيشروي و مناطق وسيعي از 5 استان ايران را اشغال كرد. متاسفانه سازمان ملل متحد به اين تجاوز واكنشي شايسته از خود نشان نداد و حتي شوراي امنيت با چراغ سبز نشان دادن به عراق و سكوت 22 ماهه بعد از قطعنامه 479، متجاوزان را تحريك كرد تا همه اصول و قواعد بشردوستانه در سرزمين‌هاي اشغال شده ايران را زير پا بگذارند. در فاصله سال‌هاي 1980 تا 1986 شوراي امنيت بدون نام بردن از متجاوز 7 قطعنامه تصويب كرد. در ژانويه 1987 نيز دبيركل سازمان ملل متحد از اعضاي شوراي امنيت خواست براي بررسي اقدامات لازم به منظور پايان دادن به مناقشه، همكاري كنند و در جلسه‌اي كه همان ماه در دفتر كار وي تشكيل شد، طرح صلحي را به 15 عضو شورا عرضه كرد. در تاريخ 20 ژوئيه1987 شوراي امنيت به اتفاق آرا قطعنامه 598 را تصويب كرد كه يك سال بعد از آن، اساس توافقنامه آتش‌بس بين عراق و ايران شد. عراق روز 23 ژوئيه 1987 موافقت خود را با پذيرش اين قطعنامه اعلام كرد. به دستور حضرت امام(ره) نشستي با حضور حدود 40 نفر از مسوولان نظامي، سياسي و عده‌اي از شخصيت‌هاي مهم كشور، يكشنبه 26 تير 1367، تشكيل شد و ايشان در پيامي كه مرحوم حاج سيداحمد خميني قرائت كرد، مسير نشست را تعيين كردند. در اين نشست قطعنامه 598 به عنوان راهكار خاتمه جنگ پذيرفته شد و ايران رسما 27 تير سال1367 پذيرش قطعنامه را اعلام كرد. تعبير امام راحل(ره) از پذيرش قطعنامه به عنوان «جام‌زهر» حاوي نكات ظريف بسياري است، امام خميني(ره) در فرازي از پيام خويش فرمودند: «... و اما در مورد قبول قطعنامه كه حقيقتا مساله بسيار تلخ و ناگواري براي همه و خصوصا براي من بود، اين است كه من تا چند روز قبل معتقد به همان شيوه دفاع و مواضع اعلام شده در جنگ بودم و مصلحت نظام و كشور و انقلاب را در اجراي آن مي‌ديدم ولي به واسطه حوادث و عواملي كه از ذكر آن فعلا خودداري مي‌كنم و به اميد خداوند در آينده روشن خواهد شد و با توجه به نظر تمامي كارشناسان سياسي و نظامي سطح بالاي كشور كه من به تعهد و دلسوزي و صداقت آنان اعتماد دارم، با قبول قطعنامه و آتش‌بس موافقت نمودم و در مقطع كنوني آن را به مصلحت انقلاب و نظام مي‌دانم. و خدا مي‌داند كه اگر نبود انگيزه‌اي كه همه ما و عزت و اعتبار ما بايد در مسير مصلحت اسلام و مسلمين قرباني شود، هرگز راضي به اين عمل نمي‌بودم و مرگ و شهادت برايم گواراتر بود. اما چاره چيست كه همه بايد به رضايت حق تعالي گردن نهيم و مسلم ملت قهرمان و دلاور ايران نيز چنين بوده و خواهد بود...». قطعنامه 598 يك مقدمه و 10 بند دارد كه در بندهاي آن بر آتش‌بس فوري، آزادي بي‌درنگ اسيران جنگي دو كشور، مشخص شدن آغازگر جنگ، بازسازي، تعيين خسارات و انعقاد توافقنامه صلح و ثبات تاكيد شده است. ايران در تدوين بندهاي اين قطعنامه نقش فعالي داشت ولي بندهاي مهمي از آن همچون معرفي آغازگر جنگ و تعيين خسارت تاكنون بدرستي اجرا نشده است، هر چند خاوير پرز دكوئيار، دبيركل پيشين سازمان ملل نيز دسامبر 1991 (10 دي1370 با پايان دور دوم دبير كلي خود) در گزارشي به شوراي امنيت، عراق را رسما متجاوز معرفي كرد.
