1. مهمان گرامی، جهت ارسال پست، دانلود و سایر امکانات ویژه کاربران عضو، ثبت نام کنید.
    بستن اطلاعیه

متن ترانه های هایده _با تو هستم

شروع موضوع توسط *Sajjad* ‏20/8/11 در انجمن لیریک Lyric

  1. Game Developer کاربر ارزشمند❤

    تاریخ عضویت:
    ‏26/11/10
    ارسال ها:
    23,929
    تشکر شده:
    6,162
    امتیاز دستاورد:
    113
    جنسیت:
    مرد
    حرفه:
    برنامه نویس بازی های کامپیوتری و موبایل
    (به بهار مي طلب كن منشين به كار ديگر كه بسي اميد بايد كه رسد بهار ديگر

    بشمر غنيمت ارزان كه رسي به روزگاري كه خطا بود نشستن پي روزگار ديگر



    نميدانم نميخواهم بدانم كه ساز كهنه عشقم شكسته



    نميخواهم بدانم در نگاهم غروب غربت صحرا نشسته)



    نميدانم نميخواهم بدانم كه ساز كهنه عشقم شكسته



    نميخواهم بدانم در نگاهم غروب غربت صحرا نشسته



    خانه عشق من اكنون بي تو رنگ غم گرفته محفل پرشور من از دوريت ماتم گرفته



    من تو را هر نيمه شب محزون و خاموش با دو چشم مست و غمگين جستجو كردم

    همچو يك ديوانه عاشق به يادم كوچه هاي آشنا را زير و رو كردم

    تا به چشم خويش ديدم هرچه بود از هم گسسته سايه سرد جدايي در ميان ما نشسته



    دل مگو با من كه او ديوانه اي ديوانه اي بود در ميان سينه ام ديوانه اي بيگانه اي بود



    دل مگو با من كه او ديوانه اي ديوانه اي بود در ميان سينه ام ديوانه اي بيگانه اي بود



    بر تو نفرين من اي دل بي حاصل من

    من ز دست تو چنين افسانه گشتم از همه خلق جهان بيگانه گشتم

    خسته ام ديوانه دل زين بي قراري من ندارم طاقت ديوانه داري

    خسته ام ديوانه دل زين بي قراري من ندارم طاقت ديوانه داري



    (شكسته خاطر و آزرده جان و خسته تنم كسي مباد چنين زار و مبتلا كه منم

    بلاي جان من اين عقل مصلحت بين است بيار باده كه غافل كند ز خويشتنم

    چو شمع آتش سوزان درون جان دارم ببين به روشني فكر و گرمي سخنم)



    در شعله آن شمع در شعله آن شمع كه افروخته بودم

    اي كاش اي كاش كه پروانه صفت سوخته بودم



    نقشي ز وفا نيست

    نقشي ز وفا نيست در اين مرحله يارب من درس وفا را ز كه آموخته بودم



    در شعله آن شمع كه افروخته بودم

    اي كاش

    اي كاش كه پروانه صفت سوخته بودم



    نقشي ز وفا نيست

    نقشي ز وفا نيست در اين مرحله يارب من درس وفا را ز كه آموخته بودم



    افسوس كه روشنگر بزم دگران شد شمعي كه ز سوز جگر افروخته بودم



    آن كو به تمناي تو رسواي جهان گشت اي آفت هستي من دلسوخته بودم



    يكرنگي و تسليم و صفا را همه اي عشق در سينه به سوداي تو اندوخته بودم



    (از اين دل داد من بستان خدايا ز دستش تا به كي گويم خدا دل

    به تاري گردنش را بسته زلفت فقير و عاجز و بي دست و پا دل)



    نميدانم نميخواهم بدانم كه ساز كهنه عشقم شكسته



    نميخواهم بدانم در نگاهم غروب غربت صحرا نشسته)



    خانه عشق من اكنون بي تو رنگ غم گرفته محفل پرشور من از دوريت ماتم گرفته



    من تو را هر نيمه شب محزون و خاموش با دو چشم مست و غمگين جستجو كردم

    همچو يك ديوانه عاشق به يادم كوچه هاي آشنا را زير و رو كردم

    تا به چشم خويش ديدم هرچه بود از هم گسسته سايه سرد جدايي در ميان ما نشسته