[FONT=arial,helvetica,sans-serif]سلام ...[/FONT][FONT=arial,helvetica,sans-serif] نمیدونم از کجا شروع کنم، امروز یهو تصمیم گرفتم از خودم بنویسم، از زندگیم، از حالم،از گذشتم، از آیندم. الان من تو تعطیلات تابستونم تو خونه مامان اینا، اخه میدونین چیه(من دانشجو ترم سه گرافیکم،آمل درس میخونم) ترم تابستونو رشت برداشتم،الانم پیش مامان اینام...،امروز برنامه خاصی ندارم،فقط دوست دارم براتون بنویسم.[/FONT][FONT=arial,helvetica,sans-serif]حرف از تابستون شد، تابستون پارسالو تو آمل گذروندم،خیلی بهم خوش گذشت،طوری که الان دوست دارم به اون موقع برگردم، شاید الان تو ذهنتون اینو میگین که چرا تابستون امسالو تو آمل نموندم،خب چی بگم،همه چیز اونطور که میخوای پیش نمیره.[/FONT][FONT=arial,helvetica,sans-serif]ما چهار نفریم تو یه خونه،هممون اهل گیلانیم،میشه گفت از دبیرستان همدیگرو میشناسیم،الانم باهم تو یه رشته و تو یه دانشگاه درس میخونیم،از دوره دانشجوییم زیاد خاطره دارم،نمیشه گفت همش خوبه،شیطنتای خطرناکم کردیم،الان وقتی فکرشو میکنم، میبینم چه کارایی کردیم که خونوادهامون اگه الان بفهمن،سالم از زیر دستشون بیرون نمیاییم. یکیش کوه رفتن ما بود،حتما میگین کوه رفتن مگه مشکلی داره،نه نداره،ولی کوه رفتن ما مشکل داشت،تابستون پارسال ما چهارتا با سه نفر از دوستای دیگمون که اونام نزدیکی ما خونه داشتن،تصمیم گرفتیم که صبح جمعه بریم کوه. همه راضی بودن،منم از خدا خواسته که خیلی ازاین تفریحها دوست دارم، گفتم باشه. حالا جالب اینجا بود که هیچکدوممونم تابحال اونجا کوه نرفته بودیم،هیچکدوممونم جایی رو بلد نبودیم... خلاصه هرچی وسیله لازم بود تا با خودمون ببریم ،اماده کردیم ،شب تادیر وقت بیدار بودیم،کار همیشمونه، معمولا شبا بیداریمو صوبا خواب،حالا کلی بخودمون فشار اوردیم و زود خوابیدیم( اخه کی به دو صبح میگه زود ) خلاصه صبح شدو بزور بیدار شدیم،یه سری که همون صبح ،بخاطر اینکه لالا کنن منصرف شدن،ولی باسروصدای ما بلاخره بیدار شدن،هممون اماده شدیم،هرکی یکی یدونه کوله داشت و وسایل خودشو توش گذاشته بود وبلاخره راه افتادیم،نمیدونستیم کجا میخوایم بریم، فقط دوست داشتیم بریم، خیلی ذوق داشتیم، اولین بارمون بود که بدون بزرگتر اونم چندتا دختر رفتیم کوه . شاید مسخرم کنین که این چنین حرفیرو زدم، اخه میدونین چیه هیچوقت تنهایی از صبح تا شب برای تفریح بیرون نرفته بودم،لااقل منو آیدا که اونم هم خونه منه تاحالا نرفته بودیم،شایدم بگین مگه تابحال اردو نرفته بودین،چرا یکی دو بار رفتیم ولی خب تو اردوی مدرسه هی میگن اینکارو بکن اینکارو نکن،حالا فکر کنین ناظم یا مدیر مدرسه باهاتون باشه... بگذریم، بلاخره پرسون پرسون یه جایی رو پیدا کردیم که دو ساعتی با امل فاصله داشت( بگم آخر دنیا بود خیلی بهتره) خواستیم یه جایی رو پیدا کنیم برای نشستن، خیلی پیاده رفتیم، تا درخت میوه میدیدیم همه میرفتیم سرش، قدم به قدم عکس میگرفتیم،تا میتونستیم از ته دل جیغ میزدیم ،فکر نکنین دیوونه بودیما، نه اصلا ( ارواح عمم ) اونجا خونه کم بود،ولی ویلاهای بزرگ و قشنگ تا دلت بخواد بود، تک وتوک ماشینای گرون قیمت از بغلمون رد میشدن،مام که خیلی ازین چیزا دیده بودیم انگار نه انگار فقط چشامون چهارتا شده بود هیییییییییییییییییی چه ماشینایی بودن،خلاصه اینقدر که ما راه رفتیمو خوردیم ، گلاب به روتون دو تااز بچه ها دستشوییشون گرفته بود،حالا بگردو یجایی رو پیدا کن تا اینا رفع حاجت کنن، یکیشون که حاجتش دو منظوره نبود (خودتون بگیرین منظورم چی بود) رفت پشت درخت، اون یکیم یه گودال بزرگ پیدا کرد و حاجت دو منظورش رفع شد اونم با چه بدبختی، بعدشم کنار یه رودخونه نشستیمو غذا خوردیمو استراحت کردیم، بعد راه افتادیم، فکرکن یه کوه شیب دار با پای پیاده اونم سه چهار ساعت، مایی که تجربه پیاده روی یک ساعت اونم راه صافو نداشتیم تازه حالا داریم قرار بعدی رو میذاریم، خبر از فردا نداریم که چی میخواد برامون پیش بیاد،تو راه چه پیشنهادایی بهمون شد که نگم بهتره ولی یکیشون قابل گفتنه،دو تا ماشین پر پسر تا ما رو دیدن نیم متر جلوتر وایستادن،مام وقتی فهمیدیم جلو نرفتیم اخه تعدادشون زیاد بود، دیدن ماجلو نمیایم رفتن، مام راه افتادیم بیخبر از اینکه جلوتر وایستادن،بازم اونارو دیدیم، همون کار قبلی رو کردیم، ایندفعه یکی ازاون پسرا اومد جلو ازمون خواست تا تو جمعشون باشیم،فقط اینو بهتون بگم میخواست براشون بزنو بکوب راه بندازیم،مام بچه مثبت ،تونستیم اونجارو دیگه شیطونی نکنیم و درخواستشو رد کردیم،اخه بگو ادم عاقل، چندتا دختر اونم نوک قله کوه که فقط پسرای خوش گذرون و... اونجا هستن، چکار میکنن. خب چکار کنیم از شانس بد ما این کوه گیرمون اومد،خلاصه بعد کلی خستگی رسیدیم خونه،اونقدر خسته بودیم که بزور خوابیدیم، فرداییش چشمتون روز بد نبینه، وقتی بیدار شدم نمیتونستم بلند شم،اول فکر کردم فقط خودمم، بعد دیدم نههههههههههههههه بقیه ام مثل منن، بی ادبیه نمیتونستیم حتی دستشویی بریم،تا خوب بشیم یه هفته ای رو خونه نشین شدیم،بعدشم به هر کی جز بابا مامان گفتیم ، اولش حسابی عصبانی شد بعدشم بحال گریان ما خندید( فکرکن مثل که نه، یه چیزی بدتراز ادمای چلاق راه میرفتیم) خلاصه از اون ببعد فهمیدیم سرخود جایی نریم واول آدرسو مشخص کنیم بعد بریم.[/FONT]
پاسخ : خاطرات سارا و پيام اذیت [FONT=arial,helvetica,sans-serif]دوباره سلام[/FONT][FONT=arial,helvetica,sans-serif]امروز روز دومیه که براتون مینویسم،الان ساعت هشته ومن یه ساعتی میشه که بیدارم ولی بقیه خوابن، دیشب زیاد خوب نخوابیدم یه خورده دلم گرفته بود وکسی نبود تا براش ناز کنم،اخه پیام زود خوابش برده بود، راستی گفتم پیام،منظورم اقای آیندمونه، نزدیک یه سال که همدیگرو میشناسیم( پونزده روز دیگه سالگرد دوستیمونه ) من خیلی دیر عاشقش شدم ولی الان اصلا دوست ندارم از دستش بدم، بیچاره رو اینقدر اذیت کردم که الان فکرشو میکنم خجالت میکشم ( اره ارواح عمت، اگه خجالت میکشیدی دوباره تکرار نمیکردی ) اخه هزار بار ازم قول گرفت که دیگه اذیتش نکنم ، خب من چکار کنم ،تقصیر خودشه سربه سرم نزاره، خب از رو دوست داشتن زیاده، همش بهم میگه سارا چجور میخوای اون دنیا از دستم دربری، عمرا اگه ولت کنم ، خلاصه جونم براتون بگه که از این برنامه ها زیاد داشتیم، مثلا یکیش همین ده پونزده روز پیش بود که جواب اس ام اسمو یه ربع دیرتر داد،حالا دلیلشم بهم گفت ولی حالا مگه من دلیل ملیل سرم میشه ،بهش گفتم که دیگه حوصلتو ندارمو دوست ندارم بهت اس ام اس بدمو، جواب زنگاشم نمیدادم، طفلی چقدر حرص خورد، بجون همه قسم خورد تا بلاخره جواب دادم ،نمیدونین چقدر ناراحت بود،یه جمله ای بهم گفت که بازم به غلت کردن افتاد، گفت امیدوارم که خدا ببخشدت منکه نمیبخشمت ،من دیگه حرفی نزدم، اون رو حرف نزدن من خیلی حساسه ،بهم میگه اگه خیلیم ناراحت باشم بازم حرف بزنم،خلاصه بهم گفت چرا حرف نمیزنی تورو خدا ساکت نمون، منم بهش گفتم تو که منو نبخشیدی دیگه حرف زدنم دلیلی نداره ( فکر کن بدون هیچ التماسی که بخوام منو ببخشه، اینو گفتم اخه یه خورده غد تشریف دارم ) هی گفت من غلت کردم اخه من چجوری میتونم نبخشمت ،راستم میگفت همیشه منو بخشیده بود،بلاخره حکم صادر کردیمو این اقاکوچولومونو تبرعه کردیم، از اون موقع سعی کردم که دیگه اذیتش نکنم، تا الان که اذیتش نکردم ولی نمیدونم چرا امروز سروگوشم میجنبه،یه نقشه های پلیدی دارم،فعلاکه دارم هی زور میزنم تا این اتفاق نیفته، فردا بهتون میگم که امشبو چکار کردم...[/FONT]
پاسخ : خاطرات سارا و پيام ادامه اذیت [FONT=arial,helvetica,sans-serif]بهتون قول دیروزو داده بودم،واقعا ببخشید که دیر شد اخه دیروز مهمونی بودمو به اینترنت دسترسی نداشتم،حالا ادامه ماجرای اذیتای من... [/FONT][FONT=arial,helvetica,sans-serif]امروز قرار بود ماجرای دیشبو براتون تعریف کنم که بلاخره بااین آقاکوچولومون چکار کردم ، راستشو بخواین دیروز زنگ زدوباهم کلی حرف زدیم، کاری بکارش نداشتم، اینقدر خوب باهاش صحبت کردم که خودمم باور نمیکردم، آخه هنوز تو فکر گیر دادن بهش بودم (بیچاره نمیدونست چی تو ذهنم دارمو اینطوری صحبت میکنم) خلاصه بخیر گذشت ،تااینکه شب شد و بهم اس ام اس دادیم، ،میخواست حموم بره،گفت که بیدار باشم تااز حموم بیاد، اینقدر خسته بودم که زود خوابم برد ونتونستم بیدار بمونم، یه چندتایی اس ام اس داد ومنم که خواب بودم جواب ندادم،حدود ساعت یک ونیم بود که بازم بهم اس ام اس داد واز خواب بیدار شدم وجوابشو دادم،یه چندتایی به هم اس ام اس دادیم تا اینکه یهو خوابش برد، نمیدونم چی شد که یهو ناراحتو عصبانی شدم،بهش گفتم که دیگه منتظر اس ام اس من نباشه( یعنی اس ام اس بی اس ام اس) وبعدشم خوابیدم، صبح با خونواده تصمیم گرفتیم بریم خونه مادربزرگم که بالای کوه بود،اونجا انتن نمیداد ومن نه میتونستم زنگ بزنم،نه کسی میتونست بهم زنگ بزنه، پیامم صبح زود برای اینکه سرکار بره بیدار شد(آخه بیشتر صبح جمعه ها برای اضافه کاری میره سرکار) الهی بمیرم،چندتا اس ام اس معدرت خواهی داده بود تا وقتی من بیدار شدم جوابشو بدم،ولی بازم ندادم،میدونستم که ازساعت یک ببعد بهم زنگ میزنه ولی چون بالا کوه بودم، انتن نداشتمو نمیتونستم کاری کنم،حدود ساعت چهار شد که یه جا رو پیدا کردم که انتن میداد،پیداکردن جا همانا، اس ام اس دادن اونم همانا، فکر کنین از کی داشت تلاش میکرد تا منو بگیره (درست حدس زده بودم، چون میدونستم ساعت یک مرخص میشه )،بلافاصله بعدش زنگ زد،یه چندباری هم قطع شد وصداهامون بهم نمیرسید ولی بعدش خوب شد،شروع کرد به غر زدن که کجا بودم و فکر میکرد که گوشیمو رو رد تماس گذاشتم وبخاطر همین کلی عصبانی بود،منم همه ماجرا رو براش توضیح دادم،بعدشم حرف دیشبو پیش کشیدو از من توضیح خواست، منم خودمو به کوچه علیچب زدم و گفتم کی اینکارو کرد من، نهههههههههههههه، خلاصه وقتی فهمید من از دیشب ناراحت نیستم،بازم شروع کرد به غر زدن،هی گفت اخه من از دست تو چکار کنم که هی حرصم میدیو اذیتم میکنی،مگه دستم بهت نرسه،اگه الان پیشم بودی میدونستم باهات چکار کنم(چکار میخواست بکنه ، فکر کنم میخواست جذبشو نشون بده که من دیگه از این غلطا نکنم)بهر حال منم اصلا به رو خودم نیاوردمو هی حرف خودمو میزدم،بقول اونکه میگه اگه این زبونو نداشتی میخواستی چکار کنی،خب ماییم دیگه،بلاخره این داستانم بخیروخوشی گذشت، راستشو بخواین خودمم میدونم این کارم اصلا درست نیست ولی خب زمان میخوام تا درست بشم،از همون اول بهش گفتم اینطوریم،خودش شرایطمو قبول کرد،هر کی خربزه میخوره باید پای لرزشم بشینه، حالا میدونین بهم چی میگه ، میگه نگران نباش خودم درستت میکنم(آخه من چمه ،دختر به این خوبی از خداشم باشه،فقط یکم دوست دارم اذیتش کنم،همین) یه جور حرف میزنه که هرکی ندونه فکر میکنه یه چند سالی زندون بودمو الان منو سپردن دست این آقامون که درستم کنه ،والله[/FONT]
پاسخ : خاطرات سارا و پيام رداشت منفی [FONT=arial,helvetica,sans-serif]سلام دوستان من، امیدوارم که خوب بوده باشید،امروز میخوام از کلماتی که در طول روز استفاده میکنیم وبرداشت های منفی و مثبتی که از اون داریم صحبت کنم، الان حتما میگین اینم موضوع بود انتخاب کردی،راستشو بخواین میخوام به همراهش یه خاطره تعریف کنم که هنوزم هنوزه با وجود اینکه حدود یه سالی میشه که گذشته دوستام به یادم میارنو من خجالت میکشم، یه سری کلمات هستن که اگه توی یه جمله قرار بگیرن هیچ معنیه بدی نمیدن ولی کافیه که اون کلمه رو تنها بکار ببریم،اون موقع هست که همه منظور بد میگیرن، یکیش همین کلمه دادن که کلی ابرومو برد وبخاطرش کلی خجالت کشیدم هستش، الان میدونم که فهمیدین منظورم چیه (دیدین گفتم با گفتن این کلمه شمام همون فکر بدو کردین)[/FONT][FONT=arial,helvetica,sans-serif]ماجرا از این قرار بود که اخرای ترم اول بودم وباید یه سری وسایل برای کارهای عملیم میخریدم،یه روز با هم خونه ایهام که اونام مثل من خرید داشتن ،پنج تایی رفتیم(ترم اول پنج تا بودیم چهارتامون که هنوزم باهمیم واون یکی دیگه هم بچه اصفهان بود که بعدش رفت خوابگاه)ما هر وقت میخواستیم بیرون بریم همیشه گله ای میرفتیم حتی یه چندباریم برای خریدن نون باهم دیگه رفتیم،آخ چه متلکایی که بهمون نگفتن ومسخرمون نکردن، مام پررو تر از این حرفا بازم گله ای میرفتیم، خلاصه ما برای خرید وسایلمون همیشه به یه کتابخونه که اسمش اهورا بود میرفتیم، اون روز هیچکدوممون پول با خودمون نبرده بودیم چون میدونستیم دستگاه کارت خوان داره وفقط یه عابربانک همرامون بود،خلاصه اون چیزایی رو که میخواستیمو برداشتیم واخرش هممون کارتامونو در اوردیم ، منم کارتمو زدم وقیمتو بهم گفت که خودت بنویس ومنم نوشتم، کارمون تموم شدورفتیم، غافل ازاینکه رقمی که من نوشته بودم یه صفر کم داشت،اخه به ریال بود ومنم به تومن نوشته بودم(خب چیه، همه ممکنه ازاین اشتباها کنن) یه چند روزی گذشت ومن تو دانشگاه بودم، خیلی اتفاقی به رسیدی که اون روز از کارتخوان گرفته بودم و تو جیبم بود نگاه کردم که متوجه اشتباهم شدم وبازم هر پنج تایی رفتیم اهورا،اخخخخخخخ الان که دارم اینو مینویسم انگار که اونجامو داره این اتفاق مثل پیام بازرگانی از جلوی چشام میگذره،همیشه اهورا شلوغه ومشتری زیاد داره،اون روز ازشانس بد من پسر زیاد بود،پولو دراوردمو رسیدو بهش نشون دادم که رقمو اشتباه نوشته بودم والان میخوام باقی پولو بدم،کلی تاروف کرد که ایکاش نمیکرد، اولش گفتم بفرماین اینم پول،قبول نکرد،بازم گفتم من باید این پولو به شما بدم و دوباره تاروف کرد، بعدش نه یه بار بلکه چند بار گفتم من باید به شما بدم،اخ بمیرم برای خودم که وقتی فهمیدم چی گفتم کلی خجالت کشیدم،هرکی که اونجا بود با شنیدن حرف من خندش گرفت، من اونقدر ازاین حرفم که بدون منظور گفته بودم خجالت کشیده بودم که ازاون ببعد به اندازه یه ترم اونجا نرفتم،دوستامم همیشه اونو بیادم میارن ،الان حدود یه سالی میشه که ازاون ماجرا گذشته ولی هنوزم وقتیکه فکرشو میکنم ناراحت میشم ،مطمعنا برای شمام این چنین اتفاقی افتاده بدون اینکه خودتون متوجه باشین،از اون ببعد بیشتر تو گفته هام توجه میکنم تااینکه توجمع ازاین سوتیا ندم، امیدوارم هیچوقت ازاین ماجراها براتون پیش نیاد،اخه خودم به اندازه ی کافی کشیدم.[/FONT]
پاسخ : خاطرات سارا و پيام دیدار [FONT=arial,helvetica,sans-serif]الان همش فکر فردام ،اخه قرار داییمو بعد سه سال ببینم،حدود ده سال که انگلیس زندگی میکنه،موقعی که داییم میخواست بره من حدود ده یازده سالم بود، و از رفتنش خیلی ناراحت بودم چون خیلی دوستش داشتم،همیشه شوخ طبع بود،یه جورایی با بچه ها رابطه خیلی خوبی داشت، حدود دو ماهی زودتر از خانومو دخترش رفت تا شرایط اونجارو برای رفتن اونا مرتب کنه، اون موقع دخترش چهارساله بود اسمشم فاطمه بود با من رابطه خوبی داشت همیشه تو بازیهای کودکانش از اسم من استفاده میکرد، راستی همین دایی عطام اسم سارارو روی من گذاشت (سلیقه پدرو دختر مو نمیزنه) خلاصه یه روز قبل ازاینکه زنداییمو دختر داییم میخواستن برن انگلیس ،اومدن شمال برای خداحافظی،ما همه خونه مادربزرگم جمع شدیم،نمیدونم زندایی من بعد این همه مدت که با داییم میومد شمال ،چرا راهو اشتباهی رفت،خودش که میگفت چون شب بود وراننده هم راهو نمیشناخت این اتفاق افتاد، خلاصه نزدیکای دوزاده رسیدن ما تا سه صبح بیدار بودیمو بازی میکردیم بعد تا ساعت شش خوابیدیم اونا صبح زود باید میرفتن تا به پروازشون برسن،اون روز زیاد پیشمون نموندن،فاطمه با گریه از پیشمون رفت،مام فقط اینو میدونستیم که اینا برن ،حالا حالاها برنمیگردن، همینطورم شد حدود هفت سال اونجا موندن و تو این هفت سال یه بارم نیومدن وقتیم که اومدن فقط حدود یه هفته موندن که از این یه هفته دو سه روزشو شمال بودن، نمیدونم اون روز که میخواستم داییمو بعد هفت سال ببینم چرا اصلا هیچ حسی نداشتم، فکر میکردم که دوباره برگرده من اصلا ناراحت نمیشم ولی اشتباه فکر میکردم،الانو نمیدونم ولی سه سال پیش دایی عطام مثل ده سال پیشش بود،فاطمه هم خیلی زود باهامون ارتباط برقرار کرد وکمو بیش از حرفای ما متوجه میشدو میتونست خوب صحبت کنه. شب قبل از اینکه میخواستن برن تهران،خونه ما بودن. خیلی خوش گذشت...موقع خداحافظی شد چون اونا صبح زود میخواستن برن ما دیگه نمیتونستیم برای خداحافظی بریم،نمیدونم چی شد یهو دیدم فاطمه توبغل بابام مثل ابر بهار داره گریه میکنه،بعد اومد بغل من، نمیدونستم که باید چکار کنم تا دیگه گریه نکنه اخه خود منم داشت گریم میگرفت،بعد رفت پیش مامانم، اون شب نمیخواستم گریه کنم داییم وقتی دید من ناراحتمو با یه پخ گریم درمیاد اومد جلو بغلم کرد همین که بغلم کرد اشکم بی اختیار دراومد و تو بغلش زدم زیر گریه و زود اروم شدم، فقط من اینطور نبودم بلکه همه اشک تو چشماشون بود فقط داشتن تلاش میکردن که اشکاشونو پاک کنن تا کسی نبینه، من فکر نمیکردم تا این حد جداشدنشون برام سخت باشه اخه به نبودشون عادت کرده بودم،داییم که میگفت تا دوماه فاطمه افسرده بودو بهانه مارو میگرفت،طفلی فاطمه چه عذابی کشید،خلاصه این بود ماجرای سه سال پیش، حالاهم هممون منتظریم تا فردا بشه.[/FONT]
پاسخ : خاطرات سارا و پيام اولین دیدار [FONT=arial,helvetica,sans-serif]خب امروز میخوام از اولین قراری که با پیام گذاشنه بودم براتون بگم،من به بهانه اینکه میخوام بعد مدتها دوستامو ببینم از خونه اومدم بیرون،راستشو بخواین بعد دیدن پیام با دوستامم قرار گذاشته بودم،ماه رمضون بود ومنم اون روزو روزه گرفته بودم، ساعت پنج روبروی استخر لاهیجان قرار گذاشتیم،مطمعنا بیشتر شماها اونجا رفتین یا حداقل میشناسین که کجارو میگم ،اون روز هم بارونی بود هم افتابی، بااینکه افتاب بود بارون درشت و تندی میومد البته موقعی که بارون میومد من تو ماشین بودم وخیس نشدم اخه نه قبلش بارون بود که من چتر بردارم نه بعدش بارون اومد که من خیس بشم،تو ماشین راننده چندتا سوال کرد که منم جوابشو دادم،گفت کجا میری گفتم میرم استخر،فکر کرد من استخر شنا رو میگم،گفت مگه لاهیجان استخر داره گفتم خب اره که داره همه میدونن کجاست گفت من یه استخر تو لنگرود میشناسم ولی تو لاهیجان نمیدونم،دیگه حرفی نزدم چند دقیقه بعد دوباره گفت میخوای شنا کنی منم باتعجب گفتم نههههههه مگه اونجا جای شناست،گفت خب اره استخر دیگه،فکر کردم شوخی میکنه بعد فهمیدم نه بابا منظور منو بد فهمیده،فکر کرده من میخوام برم استخر شنا ولی من منظورم استخر بام سبز بود وقتی فهمید خندش گرفت منو تا اونجا رسوند،تو این مابین پیامم زنگ زده بود که گفت الان اونجاست،بعد رفتم کنار پله های بام سبزو به پیام زنگ زدم که ببینم کجاست دیدم بایه بلوز مردونه و شلوار پارچه ای اون طرف خیابون وایستاده گفتم بیاد اینطرف اونم اومد یه مقدار راه رفتیم و باهم صحبت کردیم،حل شده بودو صداش میلرزید،فقط از حالم پرسید ، کلا حرف خاصی نزدیم،منکه اصلا نتونستم خوب نگاش کنم همش سرم پایین بود ولی اون برعکس من منو نگام میکرد وتا سرمو بالا میاوردم سرشو برمیگردوند تا من نفهمم که داشت نگام میکرد( فکر کرده من خرم ) خلاصه بعدش دوستم زنگ زد که برم پیششون منم از پیام خداحافظی کردمو رفتم، یه مقدار با دوستام بودمو بعد ماشین گرفتم که برم خونه(اخه من نمیدونم چرا هرچی راننده چپر چلاق نصیب ما میشه )راننده استاد دانشگاه بود یه مقدار از دانشگاش گفت و ازم پرسید دانشجو کجام منم گفتم امل، بهم گفت اسمم محمد وشمارشو خواست بهم بده که من وقتی میخوام برم امل بهش زنگ بزنم که با اون برم،منم گفتم نیازی نیست،من با خونوادم میرم ، اینقدر اصرار کرد که خسته شدم و مجبور شدم بگیرم بعد گفت شمارتو بده که وقتی زنگ زدی بدونم تویی، منم برای اینکه دست از سرم برداره گفتم اگه بخوام بهتون زنگ میزنم،هی تو دلم خدا خدا میکردم زود برسم وقتی رسیدم خواستم بهش پول بدم که از من قبول نکرد وفقط گفت بهم زنگ بزن،منم که دیگه دوست نداشتم اونجا باشم بدون اصرار رفتم یه گوشه که منو نبینه وقتی مطمعن شدم که رفته منم رفتم خونه، برای من ازاین اتفاقا نمیفته ولی نمیدونم اون دوباری که تنها رفتم لاهیجان تا پیامو ببینم چرا اینطوری شد (من فقط دو دفعه برای دیدن پیام تنها رفتم بقیه دفعاتو پیام هم دنبالم میومد، هم منو میرسوند خونه) من اون اوایل دوستیمون درباره این اتفاقات هیچی به پیام نمیگفتم چون خجالت میکشیدم ولی وقتی یه بار گفتم،خیلی ناراحت شد که چرا همون اول بهش نگفتمو خودشو هی سرزنش میکرد که چرا از همون اول نیومد دنبالم،منم دیگه ازاون موقع تنها سوار ماشین شخصی نشدم چون همش میترسیدم دوباره اون اتفاق پیش بیاد و ایندفعه بخیر نگذره،اون روزم خدا باهام بود که اتفاق بدی واسم نیفتاد،خلاصه اون روزم بخیر گذشت. بازم از قرارام با پیام براتون مینویسم[/FONT]
پاسخ : خاطرات سارا و پيام لاهیجان [FONT=arial,helvetica,sans-serif]خب امروز میخوام از قرار یه هفته پیشم براتون بگم، در واقع اولین سالروز دوستیمون بود و میخواستیم باهم بیرون باشیم، پیامم شب پنج شنبه بلیط گرفته بود تا روز پنج شنبه باهم بیرون باشیم،قرار بود بعدازظهر بیرون بریم ولی چون میخواستم برم خونه مادربزرگم،نشد و به پیام گفتم بعدازظهر نمیتونم ولی سعی میکنم صبح بیام. صبح پنج شنبه شد وپیام رسید خونه وبهم گفت که ساعت چند بیاد دنبالم، منم گفتم ساعت نه بیاد. به مامانمم گفتم دارم میرم دیدن نسیم (هم خونه ای ترم اولم بود، همون دختر اصفهانی،اومده بود برای تفریح) منم دیدم بهترین بهانه برای بیرون رفتنه،خودمو اماده کردم و همینکه پیام بهم خبر داد که رسیده، منم از خونه اومدم بیرون و رفتم میدون شهرداری که دیدم پیام رو صندلی نشسته،طبق معمول رفتم سمت ماشینا و پیامم با یه دسته گل حدود یه متر پایینتر از من وایستاده بود. یه ماشین که میخواست بره لاهیجان جلوی ما وایستاد و هر دومون سوار شدیم، همینکه سوار شدیم شروع کرد به احوال پرسی و همون موقع هم دسته گلو بهم داد که توش یه شاخه گل مریم بود و دو شاخه هم گل رز، عطر گل مریم ، تو کل ماشین پیچیده بود، واقعا قشنگ بود.صورت پیام پر ریش بود،خودش که میگفت وقت نکرده بود بره ارایشگاه وگذاشته بود که صبح پنج شنه بره. منم وقتی که گفتم فقط صبح میتونم باهات بیرون بیام،اونم با همون ظاهر اومد. بنظر من با ریش زیاد بد نشده بود.خلاصه به لاهیجان رسیدیم وقتی پیاده شدیم به پیام گفتم من خجالت میکشم این دسته گلو تو دستم نگه دارم،اونم گفت بریم مغازه تا یه پلاستیک بگیریم. رفتیم مغازه ویه پلاستیک گرفتیم وگلو گذاشتیم توش وپیامم یه مقدار خوراکی خرید تا با خودمون ببریم امام زاده. بعد رفتیم شیخ زاهد، هیچکسی اونجا نبود. امام زاده روی کوه بود و پله داشت، پیامم دستمو گرفت و رفتیم بالا،منکه خیلی خسته شده بودم بعد زیارت رفتیم یه گوشه تو حیاط اونجا نشستیم. منظره قشنگی بود،تمام درختها و مزرعه ها رو میشد دید. یه مقدار از خودمون حرف زدیم ویه سری عکس که از خودش گرفته بودو بهم نشون داد که یهو دیدم پیام دوربین گوشیشو سمت من گرفتهو ازم خواهش میکنه که یه عکس بگیره، اول مانعش شدم ولی بعد گفتم که باشه اشکالی نداره.اخه تو این یک سال دوستیمون اون خیلی بهم عکس داد ولی من یه بارم حاضر نشده بودم که عکسمو بهش بدم، خیلی اصرار میکرد ولی من زیر بار حرفش نمیرفتم تا اینکه چند روز قبلش بهش گفتم میخوام عکسمو بهت بدم،اونم خیلی خوشحال شد ولی اون روز عکسی نبرده بودم و منم دیگه مجبورش نکردم که عکسمو پاک کنه. اونقدر سرگرم صحبت شده بودیم که نفهمیدیم کی ساعت یک شد، به پیام گفتم که دیگه بریم داره دیرم میشه، رفتیم کنار خیابون تا ماشین بگیریم، پیامم تو این مدت اصرار میکرد که فردا باهاش بیرون برم،منم چون نمیدونستم که فردا چی پیش میاد، گفتم بهت قول نمیدم ولی سعیمو میکنم،گفت اگه فردا اومدی میریم کنار استخر بام سبز، راستشو بخواین بیشتر قرارای ما تو لاهیجان(فکر کنم اگه یه روز نریم،همه بفهمن) خلاصه سوار ماشین شدیمو پیامم منو تا دم در خونه رسوندو ازش خداحافظی کردم. تو دلم اصلا دوست نداشتم از پیشم بره ولی خب نمیشد، وقتی رسیدم خونه بدون اینکه کسی بفهمه پلاستیک گل و بردم تو اتاق وپشت میز کامپیوتر گذاشتم و لباسامو در اوردم و مشغول کارای شخصیم شدم.[/FONT]
پاسخ : خاطرات سارا و پيام سرما خوردگی سلام،الان که دارم براتون مینویسم ساعت یازده است ومنم حدود یه ساعتی میشه که بیدارم.دیشب که با پیام صحبت میکردم خیلی حالش بد بود، بدجوری سرما خورده بود. هی بهش میگم برو دکتر،میگه نمیخوام امپول میزنه نمیرم ( مرد به این گنده ای از امپول میترسه) میگم درد داره ولی برات خوبه زود خوب میشی.مگه حرف حالیشه( یه گوشش دره یه گوشش دروازه) میگه بمیرمم امپول نمیزنم. حالا جالب اینجاست که داشت ازم حلالیت میگرفت که اگه ازش ناراضیم ببخشمشو حلالش کنم، بهش میگم یه سرما خوردی این بچه بازیا چیه،میگه تا بحال یادش نمیاد اینطور مریض شده باشه. منم بعد کلی حرف زدن باهاش تونستم فقط راضیش کنم که حداقل سوپ پیاز بخوره،اخه پیاز دوست نداره (بدبختی یکی دوتا نیست که،نه دکتر میره نه خوش غذاست)البته اینو بهتون بگم که تو بد غذا بودن، هر دومون مثل همیم.الانم نمیدونم به حرفم گوش میده یا نه، میگم حالا که حالت بده روزه نگه ندار،میگه باید روزه نگه دارم چون نذر دارم. من زیاد اهل اصرار نیستم، بخاطر همین اصراری بهش نکردم. خیلی نگرانشم،اخه با این حال سرکارم رفته و میترسم که حالش بدترم بشه.خداکنه که بتونه طاقت بیاره.
پاسخ : خاطرات سارا و پيام محموداباد امروز میخوام از خاطرات تابستون پارسال براتون بنویسم،روزی که تصمیم گرفته بودیم بریم محموداباد،چه اتفاقایی که اون روزو اون شب نیفتاد.بزارین از اول داستان براتون بگم،یه روز یکی از دوستام میخواست با دوست پسرش که تازه باهم اشنا شده بودن بره بیرون،خیلی استرس داشت،اونقدری که هرچی خورده بود بالا اورده بود. ما هم طبق معمول همه باهم بیرون رفتیم تا تنها نباشه. مهرداد(همون دوست پسر دوستم شیدا) اومد و باشیدا رفتن ،ماهم که غروب شده بود رفتیم که ماشین بگیریم وبریم خونه. تو صف تاکسیا بودیم که یه پسره اومد یه شماره گذاشت تو جیب دوستمو رفت،وقتی رفتیم خونه دیدیم رو کاغذ نوشته امیرعلی ویه شماره هم پایینترش نوشته.اول رویا (همون دوستم که شماره رو تو جیبش گذاشته بودن)گفت من اصلا قصد زنگ زدن بهش رو ندارم،بعد گفت بیاین برای سرگرمی زنگ بزنیم. ساعت از دوازده شب هم گذشته بود و منم داشتم با تلفن صحبت میکردم،صدای خندشون تا اتاق هم میومد که چجور داشتن پسره رو سرکار میذاشتن.حالا بماند که چی بهم دیگه میگفتن. خلاصه فرداش تصمیم گرفتن که برن دریای محموداباد،ماهم ازخدا خواسته،گفتیم شما برین صحبتاتونو بکنین ،ما هم میریم کنار دریا خوش میگذرونیم.بعدازظهر قرار گذاشتن،اون گفت که با دو تا از دوستاش میاد که یکی پسرخاله حسین(منظورم همون امیرعلی بود) در اومد.نمیدونین چه داستانایی با این دو تا پسرخاله نداشتیم، رویا هم گفت منم با چهارتا از دوستام میام. من بودمو ایدا (همون هم خونه ایم )وشیدا که اول داستان براتون گفتم وغزاله که چه ماجراها باهاش نداشتیم و رویاهم که اصلی کاری بود. رویا و امیرعلی رفتن کافی نت تا راحت باهم صحبت کنن،ما چهارتاهم رفتیم کنار دریا نشستیم. شیدا و ایدا خسته شدن و گفتن ما میریم یه چیزی برای خوردن بخریم،منو غزاله هم گفتیم هر وقت خریدین زنگ بزنین تا ماهم بیایم. ده دقیقه ای نشستیم که زنگ زدن و ما هم رفتیم پیششون که یهو دیدیم هردوشون از خنده قرمز شدن،گفتم چی شده، گفت رفتیم تو مغازه چهارتا بطری اب میوه از تو یخچال برداشتیم و گفتیم چنده،گفت ده هزار تومن،گفتیم مگه دونه ای چنده،گفت دونه ای دو هزاروپونصد،ایدا و شیدا پولاشونو بهم نشون دادن، دیدن جمع پولاشون ده هزارتومنم نمیشه،بعد با کلی خجالت میگن میشه پپسی بدین،اونم میگه ارزونترین نوشیدنیمون همینه،میگفت همینو که گفت هردومون از خجالت قرمز شدیم وتو دلمون تا میتونستیم بهم بدو بیراه گفتیم.ماهم که داستانو شنیدیم زدیم زیر خنده و تا مدتها این ماجرارو یادشون میاوردیم و اونام که پرو تر از این حرفا فقط میخندیدن. خلاصه اون روز پسرخاله امیرعلی عاشق غزاله شده بود،که بهتره فعلا چیزی درموردش براتون نگم.اون روزم بلاخره تموم شد و به شب رسید،غافل از اینکه چه ماجرایی میخواد برامون اتفاق بیفته.فعلا تا همین جارو نگه دارین تا بعد براتون میگم که اون شب چه اتفاقی افتاد...
پاسخ : خاطرات سارا و پيام ادامه محموداباد [FONT=arial,helvetica,sans-serif]وقتی که از محموداباد برگشتیم دیگه شب شده بود،غزاله میگفت بریم بیرون یه دوری بزنیم ،هی میگفتیم غزاله شبه،این موقع شب کجا بریم ولی غزاله اصلا به حرف ما اهمیت نمیداد که یهو یه ماشین پر پسر که معلوم نبود چی خورده بودن جلوی ما وایستادن که ما همگی رفتیم عقب و به غزاله گفتیم ما میریم،اول غزاله قبول نکرد که باهامون بیاد ولی وقتی یه مقدار که از ما فاصله گرفت، اون ماشین که همشون در حال جیغ زدن بودن رفت سمت غزاله که یهو ترسیدو اومد پیش ما و گفت من میام باهاتون،بعد همگی رفتیم خونه. سریع یه چیزی واسه شام اماده کردیم و خوردیم،غزاله هم میخواست خونشون بره تا یه چیزی بیاره که ایکاش نمیرفت. غزاله تو این مدت که امل بود با یه پسری بنام سیروس دوست شده بود (نمیدونین این سیروس چه آبرو ریزی کرد)غزاله اصلا ازش خوشش نمیومد،اون شبیم که رفته بود خونه خودشون،سیروس دم در خونشون بود،حالا جرو بحث هایی که بینشون بود بکنار،غزاله باهر زوری که شد طوری که سیروس نفهمه اومد خونه ما،غافل از اینکه یکی از دوستاشو دنبال غزاله فرستاده بود و اونم وقتیکه ادرسو فهمید، به سیروس گفت و اونم اومده بود دم در خونمون، هی به غزاله زنگ میزد که بیاد بیرون وگرنه داد و فریا میزنه و درو میشکونه،غزاله هم قبول نمیکرد، سیروسم رحم نکردو یه لگد محکم به در زد، ما هم اونقدر ترسیده بودیم که نمیدونستیم چکار کنیم که یهو تصمیم گرفتیم به صاحب خونمون بگیم که حداقل اون یکاری بکنه،سیروسم تو این مدت معرکه راه انداخته بودو همسایه های کناریمونم اومده بودن بیرون،اون شب کلی ابرومون رفت ولی از دست سیروس راحت شدیم (البته فقط ما نه غزاله).الان که حدود یه سالی میشه ازاون ماجرا گذشته ولی وقتی که فکرشو میکنم میبینم چقدر کارهای احمقانه انجام دادیم،یکیش صمیمی شدن با غزاله اینا بود که اگه فقط درحد دوستی تو دانشگاه بود،دیگه این اتفاقا نمیفتاد،البته روزهای خیلی خوبتریم داشتیم ولی نمی ارزید به این اتفاقا.[/FONT]
