متن ترانه های فارسی _پویا بیاتی پرنده ای در قفس

وقتی که هیچ نگاهی زخم منو نمی دید
تنها نگاه تو بود که غربتم رو فهمید
وقتی تو گیرو داره حادثه کم آوردم
وقتی که با هر نفس تو دست شب می مردم
قلب تو منجی این زخمی دربه در شد
شب به شبه گریه هام تو دست تو سحر شد
از نفس افتادمو با تو نفس گرفتم
با تو غرورم رو از جاده ها پس گرفتم
وقتی که آسمون هم غروبمو نمی دید
وقتی که هر پنجره به هق هقم می خندید
وقتی که از سایه ها زخم های کهنه خوردم
تو بازی سرنوشت باختمو می بردم
با قلب شب کشیدت به داد من رسیدی
حتی به خاطر من از خودتم بریدی
یادم نمیره، یادم نمیره خوبم مرهم زخمم شدی
یادم نرفته چقدر به پای من کم شدی
نیستی، نیستی ولی باز تویی که دردمو می دونی
هر جا که باشی بدون تو خاطرم میمونی