خواص آب کرفس

پزشكان در طب قدیم، از آب كرفس برای درمان بسیاری از بیماری‌ها استفاده می‌كردند.آب کرفس دارای ویتامین ها و خواص بسیاری است ،آیا از این خواص اطلاعی دارید ؟

* پایین آوردن فشارخون، آسان‌كننده هضم، مقابله با سرطان و... از جمله خواص آب كرفس است.

* برگ‌های این گیاه، دارای ویتامین A فراوانی است و ساقه‌های آن سرشار از ویتامین‌های B1,B2,B6 و C و نیز مقادیر زیادی پتاسیم، اسیدفولیك، كلسیم، منیزیم، آهن، فسفر، سدیم و اسید آمینه است.
برخی از خواص آب كرفس:
* با سرطان مقابله می‌كند: طبق یافته‌های محققان در دانشگاه نیوجرسی، كرفس دارای تركیباتی است كه از پخش سلول‌های سرطانی پیشگیری و دارای تركیبی به نام استیلنیكس است كه رشد سلول‌های تومور را متوقف می‌كند .

* سطح كلسترول را كاهش می‌دهد: تحقیقات نشان داده‌اند كه وجود تركیب شیمیایی در كرفس، به نام "بوتیل فتالید" باعث كاهش سطح كلسترول بد و زیانبارخون می‌شود.

* به هضم غذا كمك می‌كند: طی زمان آبگیری، مواد مغذی خاصی در فیبر این گیاه آزاد می‌شود كه به اجابت مزاج كمك می‌كند و به این ترتیب از آب كرفس می‌توان به عنوان یك ملین طبیعی و ضد یبوست استفاده كرد.

* ادرار آور است: پتاسیم و سدیم موجود در آب كرفس تنظیم كننده‌های قوی مایعات بدن هستند و به تولید ادرار كمك می‌كنند و بدن را از وجود مایعات اضافی خلاص می‌كنند.
ضدالتهاب است: آب این گیاه در موارد التهاب مفاصل و انقباض عضلانی ماهیچه استفاده می‌شود و همچنین سختی التهابات در بیماری‌هایی مانند آسم و آرتروز را كاهش می‌دهد.

فشارخون را كاهش می‌دهد: تحقیقات نشان می‌دهد مصرف روزانه آب كرفس به مدت یك هفته، تاثیر فوق‌العاده‌ای روی پایین آوردن فشارخون خواهد داشت.

رفع بی‌خوابی می‌كند: مواد معدنی موجود در آب این گیاه، خاصیت آرام بخشی روی سیستم عصبی دارند.
به كاهش وزن كمك می‌كند: با مصرف روزانه آب كرفس، ولع خوردن شیرینی‌جات، از بین می‌رود.
از ایجاد سنگ جلوگیری می‌كند: مصرف آن به شدت به افراد درگیر با سنگ كلیه و سنگ‌های مجاری ادراری توصیه می‌شود. آب كرفس از بین برنده قوی سموم بدن و به دنبال آن شكستن و حذف سنگ‌ها در بدن می‌شود. ​

 

کرفس

کرفس گیاهیست دو ساله با ریشه الیافی و برگ های آن مرکب از برگچه های دندانه دار می باشد که از روی ریشه می رویند .

برگ کرفس حدود ۵۰ سانتیمتر رشد می کند و در صورتی که آن را برای مصرف از خاک خارج نسازند در سال بعد از میان برگ ها شاخه های حامل گل خارج می شوند که در راس آنها گل چتری شکلی برنگ سبز قرار دارد .بذر کرفس ، معطر و سبز رنگ است .

این گیاه در اکثر نقاط جهان کشت می شود و محل اصلی و اولیه آن را سواحل مدیترانه و اروپای شمالی و آسیای غربی می دانند .ولی به تحقیق مشخص نیست که این گیاه از کدام نقطه جهان به نقاط دیگر برده شده است .
مصرف کرفس ، در انواع اعذیه و ساتلادها به عنوان یک سبزی خوش بو متداول است .

▪ انواع کرفس :

انواع مختلفی از کرفس بدست آمده که دو نوع آن معروفتر می باشند .
۱ ) کرفس برگ : که از ساقه و برگ آن استفاده می شود .
۲ ) کرفس قمری : که از ریشه آن که ضخیم شده و در سطح خاک قرار می گیرد استفاده می گردد .
مصرف این نوع کرفس در ایران زیاد متداول نمی باشد .کرفس به سرما و گرمای شدید حساسیت نشان می دهد . به همین علت توجه به آبیاری این گیاه اهمیت دارد .

● آب و هوا و خاک :

این گیاه مخصوص مناطق معتدل و معتدل سرد می باشد و احتیاج به آب فراوان دارد . به همین دلیل در نقاطی که تابستان مرطوب و یا پائیز و بهار طولانی دارند بهترین محصول بدست می آید . بهترین خاک برای کشت کرفس ، خاک های شنی رسی نمدار می باشند .ولی اگر آب و هوا و میزان رطوبت مناسب و مساعد باشد در هرخاکی کشت می شود .

کرفس به مواد غذایی احتیاج مبرم دارد و به همین دلیل بایستی زمین محل کشت کرفس را تقویت نمود و بخصوص کودهای ازته مورد نیاز این گیاه هستند .

● روش کاشت :

کشت و تکثیر کرفس ، فقط به وسیله بذر صورت می گیرد .بذر این گیاه کوچک ( ریز) و سه گوش است .
کشت کرفس ، از اوایل اسفندماه تا اواسط فروردین ماه در خزانه انجام می گیرد . به این منظورپس ازکاشت بذرروی آن را با خاک برگ پوسیده میپوشانند و مرتبا آبیاری می کنند تازمانی که بذرها سبز شده و بوته های کرفس ۴ برگه شوند . آنگاه بوته های جوان را از خزانه خارج ساخته به خزانه دوم منتقل میسازند وآنها را به صورت خطی به فاصله چندسانتیمتر ازیکدیگر نشاء میکنند. پس از آن که بوته ها قوی شدند ، در اواخر اردیبهشت ماه و اوایل خردادماه آنها را از خزانه دوم خارج ساخته و به زمین اصلی منتقل می نماایند .

بوته های جوان را روی ردیف هایی به فاصله ۳۰ تا ۴۰ سانتیمتر از یکدیگر و بفاصله ۳۰ تا ۴۰ سانتیمتر از هم می کارند .

آنگاه زمین را آبیاری نموده دقت می نمایند که مرتبا آبیاری انجام شود ، زیرا آبیاری مرتب در رشد گیاه بسیار موثر خواهد بود .

این امکان نیز وجود دارد که گیاه را مستقیما از خزانه اول به زمین اصلی منتقل سازند و به هر صورت مواظبت های زراعی لازمه کار می باشد . وجین کردن و سُلُه شکنی در کشت کرفس ، بسیار هم و ضروری است .
بتدریج که گیاه رشد می کند ، پای بوته ها را خاک می دهند و یا برگ های پائینی را بدور بوته جمع می نمایند و با یک ساقه و یا برگ خودش اطراف آن را میبندند . این روش در سفید شدن ساقه های کرفس بسیار موثر می باشد .

● بذرگیری :

برای بذرگیری از کرفس ، در پائیز تعدادی از بوته های قوی و سالم را انتخاب نموده آنها را به فاصله ۵۰ سانتیمتر از یکدیگر میکارند و سعی مینمایند که سرمای زمستان صدمه ای به آنها وارد نسازد .
در صورت شدت سرما روی بوته ها را با برگ خشک می پوشانند و اواسط فروردین ماه سال بعد که هوا خوب و مساعد شد برگ های خراب شده بوته ها را قطع نموده تا بوته های کرفس گل کنند .
بذراین گیاه بنا به درجه حرارت هوای محل درمردادماه و تیرماه میرسد. قبل از آن که بذرها به زمین بریزند ساقه های حامل بذر را قطع نموده ، سپس در محل سایه خشک می کنند . بذر را از پوسته آن جدا ساخته در ظرف مناسب نگهداری می کنند تا بموقع مورد استفاده قرار دهند .





​

 

پاسخ : پرورش کرفس

واقعا جالبه