انسان در پناه محافظ، احساس آرامش مىكند. پوشش اسلامى نيز نگهبان زن است و به او امنيت و آرامش مىبخشد. پس هر چه اين پوشش كاملتر شود، درصد امنيت و حفاظت زنان بالاتر مىرود. زحمت حجاب، حق بيمهاى است كه زن براى تأمين سلامت خود مىپردازد؛ زيرا حجاب، مانع جريان يافتن هواى نفس و نگاههاى آلوده و فسادآميز، به حريم پاك زنان مىشود. پوشش، سدّى بزرگ در برابر تهاجم فرهنگ غرب است. جايگاه والاى زن مىطلبد كه اين گوهر آفرينش، در صدف حجاب قرار گيرد تا ارزشهاى انسانىاش در امان بماند. فلسفه نگهبانى و پوشش اشيا، ارزش آنهاست و هر قدر اين ارزش بالاتر باشد، نسبت نگهدارى آنها نيز بيشتر مىشود. پوشيدگى زن، نماد پرهيزكارى اوست. وقتى زن تقواى جنسى را رعايت كند و خود را بپوشاند، وعدههاى الهى كه براى پرهيزكاران داده شده است، درباره او نيز محقق مىشود. در واقع، چيرگى بر هواهاى نفسانى و چشمپوشى از لذتهاى حرام، به انسان هيبت و وقار مىبخشد. به صورت ناخودآگاه، برخورد مردان با زنانى كه پوشش ناقصى دارند، برخوردى شهوانى و ابزارى است، ولى برخوردشان با زنان پوشيده و با حجاب اسلامى، برخوردى همراه با احترام و تكريم قلبى است. نوع پوشش زن، معرّف شخصيت عفيف يا هوسانگيز اوست كه موضعگيرى مرد را در برابر او مشخص مىكند. تا وقتى بانوان، خود را از ديد چشمهاى حريص مردان مىپوشانند، درياى نفس آنها آرام است، ولى وقتى به جلوهگرى دست مىزنند، تلاطم روحى و نابسامانى روانى را براى مردان فراهم مىآورند. پرهيز از تحريك مردان ............................ خداوند در آيهاى از قرآن مجيد، حكم و حكمت حجاب را چنين بيان مىكند: يا اَيها النَّبِىُّ قُلِ لأَزْواجِكَ وَ بَناتِكَ وَ نِساءِ الْمُؤْمِنينَ يدْنين عَلَيهِنَّ مِنْ جَلابيبِهِنَّ ذلكَ أَدْنى أَنْ يعْرَفْنَ فَلا يؤْذَينَ و كانَ اللّهُ غَفورا رحيما.(احزاب:59) اى پيامبر! به زنان و دختران خود و به زنان مؤمنان بگو كه روسرىهاى بلند خود را بر خويش فروافكنند كه اين كار براى اينكه آنها (به عفت) شناخته شوند تا از تعريض و جسارت (هوس رانان) آزار نكشند، بسيار بهتر است و خدا در حق خلق، آمرزنده و مهربان است. حفظ پاكدامنى، منحصر به پوشش نيست، بلكه زن بايد از هر گونه رفتارى كه سبب تحريك و طمعورزى هوسرانان مىشود، به شدت بپرهيزد. براى نمونه، خداوند حتى نرمش در سخن گفتن را كه سبب تحريك و گناه است، نفى مىكند. همچنين خداوند در قرآن، "تبرّج "؛ يعنى آرايش براى خودنمايى را نكوهيده و آن را به جامعه جاهلى نسبت داده و فرموده است: و لا تَبرَّجْنَ تَبَرُّجَ الْجاهِليةِ الاُولى.(احزاب: 33) و خود را همانند زينتنمايى روزگار جاهليت پيشين، زينتنمايى نكنيد. در حقيقت، آنچه مردان را تهييج مىكند، سه چيز است: زيبايى، زيور و حركتهاى اغوا كننده كه در قرآن مجيد، به تبرّج تعبير شده است. رفتار زن مىتواند وسيله اغوا و تهييج مرد شود؛ يعنى اگر زيبايى و زيور زنى ديده شود، ولى رفتار او معقول و متين باشد، مرد اغوا نمىشود، مگر به ندرت. به همين دليل، نرم سخن گفتن زن، گاهى از بىحجابى هم اغواكنندهتر است. امروزه بعضى لباسها كه مد روز نيز هستند، حجم و انحناى بدن را چنان نمايان مىكنند كه اغواى اين پوشيدگى گاهى از برهنگى نيز بيشتر است. تأثير حيا، بر پوشش بانوان .................................. امام على عليهالسلام حيا را زيباترين لباس دنيا مىداند و مىفرمايد: "أَحْسَنُ مَلابِس الدُّنيا الحَياءُ؛ حيا، زيباترين جامه دنياست. "1 خداوند در قرآن مجيد هنگام بازگويى داستان دختران شعيب و حضرت موسى عليهمالسلام، مىفرمايد: "جائت اِحْداهُما تَمْشى على اسْتِحياءٍ؛ يكى از آن دو دختر در حالى كه باحيا راه مىرفت، آمد ".(قصص:25) در ديگر اديان نيز بر حيا تأكيد شده است: در انجيل، كتاب مقدس مسيحيان، آمده است: "و زنان نيز به لباس مزين به حيا و پرهيز، خود را بيارايند. "2 آرى زينتيابى به زيور حيا، نوعى آراستگى به صفات الهى است؛ زيرا يكى از صفات كمالى خداوند، حياست، چنان كه امام محمدباقر عليهالسلام مىفرمايد: فانّ اللّه عزّوجلّ كريمٌ يسْتَحيى و يحِبُّ اَهْلَ الحياء.3 خداوند صاحب عزت و جلال، كريمى است كه حيا مىكند و اهل حيا را دوست دارد. همچنين نبى مكرم اسلام صلىاللهعليهوآله نيز آراسته به ويژگى حيا بود، چنان كه امام صادق عليهالسلام مىفرمايد: "شَيمَتُهُ الحياءُ؛ اخلاق و عادت او حيا بود. "4 حضرت على عليهالسلام نيز فردى حيا پيشه بود. درباره ايشان آمده است: "و كان علىٌ عليهالسلام كثيرُ الحياء؛ على، بسيار باحيا بود. "5 درباره حديث ازدواج حضرت فاطمه عليهاالسلام هم مىگويند: فَلَمّا اَصْبَحَ دَعاها فَجاءَتْ خِرْقَةٌ مِنَ الحياءِ.6 چون صبح شد، (پيامبر صلىاللهعليهوآله) فاطمه عليهاالسلام را خواند و او با حيايى آشكار (نزد پدر) آمد. رفتار حضرت فاطمه عليهاالسلام ، الگو و معيار بسيار روشنى براى همه بشر، به ويژه دختران جوان و مسلمان است تا زندگى سعادتمندى داشته باشند. در حقيقت، دختران جوان، باحيا و عفاف خود، گامى مؤثر براى بالا بردن شخصيت و ارزش خود و حفظ موقعيت خويش در برابر مردان برخواهند داشت. حيا، مانع افتادن انسان در دام انحراف جنسى و ضامن پاك دامنى اوست. حيا، يكى از بهترين نيروهاى كنترل كننده درونى است. حيا، سبب سلامت روانى است. اگر به اين نداى درونى كه نشانه هماهنگى با طبيعت انسانى است، پاسخ داده نشود، تعادل انسان از ميان مىرود. همان گونه كه پاسخ ندادن به غريزه گرسنگى و تشنگى، انسان را به سختى مىاندازد، پاسخ ندادن به غريزه حيا نيز روابط انسان را مختل مىسازد. همچنين در پرتو حيا، شخصيت آدمى در امان مىماند. حضرت على عليهالسلام مىفرمايد: "مَنْ كَساهُ الْحياءُ ثَوْبَهُ خَفِىَ عَلَى النّاسِ عَيبُهُ؛ هر كس جامه حيا را بر خود بپوشاند، عيبش از مردم پوشيده مىماند. "7 البته ميان ادب و حيا نيز رابطه محكمى وجود دارد و بسيارى از رفتارهاى مؤدبانه، نمونهاى از رفتار حيامدارانه است. در بسيارى از موارد، سبب پاىبندى افراد به ادب، وجود روحيه حيا در آنهاست. انسانى كه حيا دارد، از انجام دادن كارهاى ناپسند خجالت مىكشد، در حالى كه اگر شرم نمىكرد، ممكن بود آنها را انجام دهد. از اين رو، حيا، در آراسته شدن انسان به ادب نيز نقش بهسزايى دارد. پيامبر اعظم صلىاللهعليهوآلهمىفرمايد: آنچه از حيا ريشه مىگيرد، عبارت است از: نرمش؛ مهربانى؛ در نظر داشتن خدا در آشكار و نهان؛ سلامت؛ دورى كردن از بدى؛ خوشرويى؛ گذشت و بخشندگى و پيروزى و خوش نامى ميان مردم. اينها فايدههايى است كه خردمند، از حيا مىبرد.8 بىحيايى، زن را با همه ارزش والاى ذاتىاش، ابزارى براى سودجويان مىسازد و غرور زنانهشان را كه بخش جدا ناشدنى از شخصيت زنانگى آنان است، خواهد شكست.
