متن تعدادی از ترانه های البوم نشده مجید اخشابی :

پاسخ : متن تعدادی از ترانه های البوم نشده مجید اخشابی :

داغ جان سوز


واگذار ای دل مرا با خویش تا تنها بگریم


در شهیدستان جان دور از تن و تنها بگریم


خاک خون الود را در کاسه ی خورشید ریزم


جام حسرت نوش را از دیده ی مینا بگریم


همنوای داغ جانسوز تو ای خورشید تابان


گرچه همچون اتش افسرده ام اما بگریم


مرغ دل در اشیان سینه میرد تا بنالم


طفل جان بر اشیان جان بنالم تا بگریم


سوختی در شعله ی بیداد هستی تا بسوزم


ریختی سیلاب خون کز دیده سر تا پا بگریم


تا سبک چون سبزه سر برداری از دامان صحرا


من چو ابر نوبهاری یا بنالم یا بگریم

 

پاسخ : متن تعدادی از ترانه های البوم نشده مجید اخشابی :


انتظار

منم ان بلبل زاری

که چو نی ناله ها دارم


به دل خسته ام داغی

زغم لاله ها دارم


ز خزان شد گلم پرپر


من و شور جنون در سر


منم و حسرتی در دل


منم و دیده ای بر در


دگر از این قفس هرگز


نبود شوق پروازم


چه کنم همدمی یک دم


ندهد دل به اوازم


نه کسی بوده هم دردم


نه کسی گشته همرازم


منم و این غم دیرین


که بود یار دمسازم


تو بیا ای گل زیبا


که دمد نو بهار من


تو بیا تا به سر اید ،غم من انتظار من


تو بیا تا ز دیدارت


به دل اید قرار من


تو بیا تا شود روشن


ز رخت شام تار من


دل من می رسد روزی


که دمد گل بهار اید


برسد مژده ی شادی


ز سفر ان نگار اید


اگر ان ماه من یک شب


ز افق اشکار اید


شب محنت سحر گردد


گل مستان به بار اید

 

پاسخ : متن تعدادی از ترانه های البوم نشده مجید اخشابی :

مهر جهان افروز

تا گفت صبا در باد

ان سرو روان امد


بلبل به نوا برخواست


گل جامه دران امد


با چنگ طرب برخیز


غوغا کن و شور انگیز


در گیسوی یار اویز


ان عطر فشان امد


گل چین و به دامان کن


اماده دل و جان کن


جان هدیه به جانان کن


ان جان جهان امد


برخیز نگار امد


ان لاله هزار امد


ان روح بهار امد


ان راحت جان امد


ان طلعت ظلمت سوز


ان مهر جهان افروز


در شام سیه چون روز


بر بام زمان امد


با چنگ طرب برخیز


غوغا کن و شور انگیز


در گیسوی یار اویز


ان عطر فشان امد


ان روح بهار امد


ان جان جهان امد

 

پاسخ : متن تعدادی از ترانه های البوم نشده مجید اخشابی :

غریب تنها



یکه و تنها وغریب؛مثله یه کوه سربلند

با قله ای که آدما هرگز به اون نمی رسن

یه دست مهربونی که روی پر ستاره هاست

تو آبیای آسمون

بالاترین دست خداست

کسی که نخلستون و شب

شاهد ناله هاش بودن

خونه های فقیر شهر

همیشه چشم به راش بودن

با سفره ی خرما و نون ، عدالتُ معنی می کرد

با بازوای مردونش ، شجاعتُ معنی می کرد

رها و سبز و استوار ، مثل یه سرو سر فراز

با قامتی که خم نشد ،

جز توی محراب نماز

توو خلوتش برای چاه

قصه ی دریا رو می گفت

حدیث یک روح بزرگ

یه مرد تنها رو می گفت